Διαδικτυακή επανάσταση εναντίον της παρακμής και της βλακείας!

Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

Συγκινητική επιστολή ομοφυλόφιλου: “Να μοιραστώ μια ιστορία;”

Λάβαμε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μια πυρηνική βόμβα, μια συγκλονιστική επιστολή που μας αποκαλύπτει τον αγώνα και την αγωνία μιας ψυχής, που παλεύει ενάντια στο πάθος της ομοφυλοφιλίας. Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη και τη δημοσιεύουμε ευχόμενοι να μιλήσει στις καρδιές όλων, να αγγίξει, να ενημερώσει, να πληροφορήσει και να αφυπνίσει. Καλόν αγώνα, μέχρι τέλους. Ακολουθεί το κείμενο που συνόδευε το ηλεκτρονικό γράμμα που λάβαμε και στη συνέχεια η συγκλονιστική του “ιστορία”. Η ανοχή στην διαφορετικότητα έχει γίνει το πολυφορεμένο σλόγκαν των ημερών μας, που εξιλεώνει οποιαδήποτε ακρότητα ηθικής παρεκτροπής και εκφυλιστικής αποχαύνωσης. Από το να ανεχτώ μέχρι το να αποδεχτώ, ή να συμφωνήσω, πολλώ δε μάλλον να συμπράξω και να αναπαράγω το εκ των έξω επιβαλλόμενο πρότυπο που μου φορμάρουν σε μέτρα στενού καλοραμμένου κουστουμιού, υφίσταται χάσμα βαθύ. Και θα το πω απλά, όπως το βιώνω στην καθημερινότητα των υστερικών ημερών μας. Ε! δεν μπορώ να καταπιώ αμάσητο αυτό που με μπουκώνουν. Δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτό που με συγκαταβατικότητα προσπαθώ να ανεχτώ στα πλαίσια μιας ειρηνικής συνύπαρξης με τους ανθρώπους γύρω μου. Το ότι λυπούμαι τα πρόσωπα και στενοχωρούμαι για την πλάνη τους, δεν σημαίνει ότι θα τους χαϊδέψω τα αυτιά στο όνομα μιας δήθεν ελεύθερης και τάχα μου φυσιολογικής επιλογής. Γιατί ,δυστυχώς, κάπως έτσι σκέφτονται ,και πολύ περισσότερο πράττουν, όλοι εκείνοι οι δυστυχισμένοι που ακροβατούν επικίνδυνα στο τεντωμένο σκοινί της, πολλαπλώς από τους ιδίους βιασθείσης, σεξουαλικότητάς τους. Ποιοι και γιατί επιβάλλουν συνθήκες κοινωνικής οργάνωσης , κατά τις οποίες η φυσιολογική σεξουαλικότητα του ανθρώπινου είδους να προσανατολίζεται και τεχνηέντως να κατευθύνεται , σε στενωπούς που οδηγούν στην καταρράκωση του ανθρώπινου προσώπου, σε μοναξιά και δυστυχία περιφερόμενων σαρκίων που έρπουν ,αναζητώντας μια ηδονή εφήμερη, παράτυπη ,αφύσικη; Με αφορμή τις πρόσφατες παρελάσεις υπερηφάνειας των gay που έγιναν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, τα διάφορα ευτράπελα που συνέβησαν από τις ρόζ εμφανίσεις και τις όλο «φτερά και πούπουλα» φωτογραφήσεις των συμμετεχόντων, αλλά και τις ατέρμονες συζητήσεις περί ανοχής, δικαιωμάτων και ισότητας των ομοφυλοφίλων, θέλω να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω κείμενο, που με την πρόνοια του Θεού έφτασε στα χέρια μου. Πρόκειται για κατάθεση ψυχής ενός νεαρού ατόμου ( δεν θα διευκρινίσω το φύλο με το οποίο πλάστηκε από τον Δημιουργό μας… θα καταλάβετε όμως πώς το κατάντησε ) που αποτυπώνει το δράμα της συγχύσεως και δη πνευματικής που βιώνουν οι ομοφυλόφιλοι, την ψυχική απομόνωση που γεύονται, όχι από τους άλλους, αλλά από τον ίδιο τους τον εαυτό, με την προϋπόθεση όμως, ότι αντέχουν να δουν την αλήθεια τους. Με προαπαιτούμενο να στηθούν μπροστά στον καθρέπτη της ψυχής τους και να κάνουν «ξεμπάζωμα» για να μην πω «πνευματικό χαρακίρι» . Και εδώ είναι το ευαίσθητο σημείο που χρήζουν βοηθείας με λόγια Αλήθειας και Αγάπης και όχι με δήθεν ελευθεριάζουσες απόψεις και ευκολοχώνευτα μοδάτα τσιτάτα και ρήσεις αμφιλεγομένων για την ειλικρίνεια τους περσόνων. Ομολογώ πως με καθήλωσε ο χειμαρρώδης λόγος και το εκ βαθέων ξέσπασμα μιας ψυχής που πορεύτητκε αναζητώντας (τί άραγε;) έως την τρίτη δεκαετία της ζωής της, προκειμένου να αρχίζουν να ανοίγουν τα παραθυρόφυλλα αυτής της ψυχής στο αληθινό Φως. Παρακαλώ να αναρτήσετε αυτή την ιστορία στο ιστολόγιό σας, δίνοντας έτσι αφορμή σε κάποιους να προβληματιστούν, ίσως πάνω σε δεδομένα για τα οποία δεν ακούμε συχνά να γίνεται λόγος. Ευχαριστώ για η φιλοξενία.


“Να μοιραστώ μια ιστορία ;”
Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «Εν τω θέλειν και τω μη θέλειν κείται το παν». Μου το είχαν πει, μέσα σε μια από τις πολλές συζητήσεις που είχα κάνει, στην προσπάθειά μου να καταλάβω, ν’αποκοπώ από την αμαρτία και ν’αγωνιστώ σωστά. Την απέφευγα πάντα αυτή τη σκέψη, σαν να μην τη καταλάβαινα, σαν να μην με βοηθούσε. Μέχρι τη στιγμή που με φώτισε ο Θεός και συνειδητοποίησα την ωμή αλήθεια. Δεν ήθελα ουσιαστικά!

Όπως λέει ο Άγιος Αυγουστίνος στο βιβλίο του «Εξομολογήσεις» για τις δυο βουλήσεις: «Το πρώτο μου άρεσε σαν σκέψη και μ’ έπειθε, το δεύτερο μ’ ευχαριστούσε και με νικούσε». Γνώριζα την αλήθεια, την πίστευα, θα ήθελα να την ζω σωστά, αλλά απ΄ την άλλη αυτό που ήθελα ήταν προφανώς η κατάσταση που ζούσα. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να παραδεχτώ, το πόσο βαθιά ήμουν μέσα σ’ όλο αυτό και στην προσευχή μου ζήτησα απ’ τον Θεό να με βοηθήσει, λέγοντάς Του: «Δεν θέλω να θέλω, σε παρακαλώ». Είχε γίνει τόσο παγιωμένη αυτή η κατάσταση, που ήταν και η θέληση μου, ένα απ’ τα μεγάλα «στελέχη» της διαστροφής μου. Και ακόμα και σ’ αυτό το τόσο άδικο αίτημα μου, ο Θεός δεν με αποστράφηκε. Αλλοίωσα, «χάλασα» το δώρο που μου πρόσφερε και κατόπιν, Του το έδειξα και Του ζήτησα να το «ξαναφτιάξει», γιατί δεν το σεβάστηκα όπως έπρεπε. Την ίδια μου την ζωή!

Δυστυχώς όπως και κάθε πάθος είναι υπερβολικά πολύπλοκο. Μπορεί να φαίνεται μια «τάση», ή μια αδυναμία, ή μια μεγάλη αμαρτία, αλλά όσο ο Θεός σε θεραπεύει σου δείχνει, σου φανερώνει πόσα πράγματα κρύβονται πίσω απ’ αυτό το πάθος και με πόσους διαφορετικούς τρόπους εγκλωβίζεσαι, έτσι ώστε όταν προσπαθείς να ξεφύγεις έχεις μπροστά σου μια «Λερναία Ύδρα» λογισμών, αντιδράσεων εσωτερικών και εξωτερικών, πειρασμών και το χειρότερο κατ’ εμέ, δικαιολογιών που προέρχονται είτε από τον ίδιο σου τον εαυτό, είτε από τρίτους. Αυτές τις δικαιολογίες θα ήθελα να μοιραστώ γιατί είναι ένα στάδιο που με τη χάρη του Θεού πρέπει να ξεπεράσουμε, για να αφήσουμε χώρο να μας γιατρέψει ο Κύριος.

Σκεφτόμουν και αντιδρούσε όλο μου το «είναι»:
Μα είναι «αγάπη», δεν κάνω κάτι κακό.
Αγάπη; Έτσι είναι η αγάπη; Όχι, έτσι είναι μια αρρωστημένη, φορτισμένη, λανθασμένη, γεμάτη τοξίνες μορφή συναισθηματισμού. Είναι ένας διεστραμμένος ερωτισμός, σαρκικός, εμμονικός και εγωιστικός. Πόσο σκληρά λόγια για κάτι που έζησα τόσα χρόνια. Κι όμως, όσο και να νόμιζα ότι αγαπάω και ότι το νιώθω, δεν έπεισα τελικά ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν είδα κάτι σ’ αυτές τις σχέσεις να κρατάει χρόνια, αλλά είδα – βίωσα μια πολύ εύκολη εναλλαγή συντρόφων, αλλά ακόμα και να υπήρχαν σχέσεις μακροχρόνιες, κάθε φορά που τελείωναν, δεν υπήρχε πουθενά ούτε ίχνος αυτής της αγάπης, που με τόσο στόμφο πρέσβευα. Αντίθετα. Η ζήλεια σ’ όλο της το μεγαλείο. Το πάθος στο έπακρό του. Και δυστυχώς όλοι θεωρούμε τη λέξη «πάθος» πλέον, σε ότι αφορά την ερωτική μας ζωή, σαν κάτι υπέροχο, σαν κάτι που μας εξιτάρει. Δεν είναι έτσι. Το πάθος έχει σαν συνέπεια ό,τι χειρότερο, όπως ακριβώς μεταφράζεται και στην πνευματική ζωή.

Γιατί όμως, είναι τόσο δυνατό όλο αυτό που θεωρείται «αγάπη»; Τί μας δένει τόσο; Πρώτα απ’ όλα ο εχθρός κάθε ανθρώπου, που μάχεται μέρα νύχτα να χάσουμε τη σωτηρία μας. Ο διάβολος έχει πείρα χρόνων και γνωρίζει πολύ καλά να βάζει στους ανθρώπους, πειρασμικούς λογισμούς σύμφωνα με όσα «παρατηρεί» στην ζωή του καθενός. Αν βρει έδαφος (και έδαφος σημαίνει μη πνευματική ζωή) πειραματίζεται και βάζει ζιζάνια απ΄ τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του ανθρώπου. Εμπνέει την συμπάθεια σε πρόσωπα του ίδιου φύλου και όταν έρθει η ώρα, μέσα από κάποια εμπειρία, μέσα από μια αμαρτωλή βραδιά σε δένει σε όλο αυτό. Σε δένει γιατί είχε κάνει την προεργασία από πριν και την κατάλληλη στιγμή, χτυπάει. Έτσι όπως κάνει και σε όλες τις αμαρτωλές τάσεις σε όλους τους ανθρώπους. Τίποτα δεν γίνεται έτσι ξαφνικά. Όλα είναι μεθοδευμένα με τον πιο «πονηρό» τρόπο. Και αφού πέσεις στην παγίδα τότε έχει δικαίωμα πάνω σου και σε οδηγεί όλο και πιο βαθιά. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι παράνομες σχέσεις χαρακτηρίζονται από μια τόσο, μα τόσο δυνατή «αγάπη». Ποτέ τίποτα δεν έγινε χωρίς να μας έχει περάσει ποτέ απ’ το μυαλό, και σίγουρα δεν ήταν δικές μας αυτές οι σκέψεις, αλλά έγιναν όταν τις καλλιεργήσαμε και δυστυχώς τις οικειοποιηθήκαμε εξ ολοκλήρου όταν τις ζήσαμε.

Αλλά ακόμα και σε κάποιον που μπορεί να μην δέχεται την ύπαρξη ή έστω την ανάμειξη του πονηρού, υπάρχουν κι άλλα στοιχεία που μεταμορφώνουν μια συμπάθεια σε μια παρά φύσιν αμαρτία, και κατ’ επέκταση σε «αγάπη». Ένα απ’ αυτά είναι η «συνωμοσία». Κάνουμε κάτι που είναι κρυφό και όλο αυτό μας φέρνει πιο κοντά, αλλά συνωμοτικά, όχι από αγάπη. Δενόμαστε γιατί μοιραζόμαστε ένα μυστικό που το ξέρουμε εμείς και η παρέα μας που ζει ίδια ζωή. Όπως κάποιος συναρπάζεται με μια περιπέτεια, έτσι συναρπάζεται με κάτι περίεργο, διαφορετικό και ιδιαίτερο, χωρίς δυστυχώς όμως να γνωρίζει τις συνέπειες. Σ’ όλη αυτή τη πορεία, περνάς με τον άλλον άνθρωπο στιγμές, έρχεται η συνήθεια, γεμίζει λανθασμένα το συναισθηματικό κενό (που υπάρχει στον άνθρωπο, αλλά για να γεμίσει με το άλλο φύλο), έρχεται η σαρκική συνήθεια, και πολύ συχνά και η εξάρτηση, δηλαδή η αρρωστημένη αυτή «αγάπη» .

Καλά συναισθήματα σίγουρα υπάρχουν, γιατί ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος μόνο για το καλό, αλλά αν είναι απ’ τη βάση τους λάθος, είναι κι αυτά λάθος και τελικά το καλό που έχουμε, το διαστρεβλώνουμε και πέφτουμε μόνοι μας στην παγίδα του ίδιου μας του εαυτού. Πόσες φορές έχω σκεφτεί πόσους ανθρώπους έχασα απ΄ τη ζωή μου, γιατί ξεκίνησε λάθος όλη η κατάσταση και μετά τα πάντα είναι μονόδρομος. Δεν μπορεί να καταλήξει σε κάτι καλό κάτι που είναι τόσο μακριά απ’ τη Αλήθεια και απ’ το Φως, γιατί πολύ απλά δεν είναι αγάπη.

Μα όλα αυτά τα αρνητικά δεν μπορούν να συμβούν και στα φυσιολογικά ζευγάρια; Μπορούν να συμβούν, όταν κι εκεί υπάρχει αμαρτωλή διάθεση , αλλά το θεμέλιο δεν παύει να είναι το σωστό, απ’ τη φύση, δηλ. απ’ τον Δημιουργό τον ίδιο και εκεί είναι πολύ πιο εύκολο να διορθωθεί η κατάσταση με τη χάρη του Θεού, όπως και γίνεται. Αντίθετα ποτέ δεν είδα ή δεν άκουσα τόσα χρόνια που, ο Θεός να με συγχωρήσει, ζούσα σ’ αυτή τη παράνοια, να διορθώνεται κάτι. Μα πώς να διορθωθεί η αμαρτία; Πώς γίνεται να μπει η πραγματική Αγάπη σε κάτι σκοτεινό και παρά φύσιν; Και μην ξεχνάμε ότι εκατομμύρια φυσιολογικά ζευγάρια ζουν άρτια ζωή και με πραγματική αγάπη, πράγμα που δεν υφίσταται στην αντίθετη περίπτωση.
Και μιας και ανέφερα την φύση:
Μα είναι η φύση μου έτσι. Από μικρός/η καταλάβαινα ότι είχα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Πρώτα απ’ όλα δεν αναφέρομαι σε κάτι ορμονικό όπως λένε, γιατί αυτό είναι θέμα ιατρικό το οποίο ακόμα κι αυτό με την Χάρη του Θεού, του Ιατρού των ψυχών και των σωμάτων, θεραπεύεται και σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι κάτι το ορμονικό έχει αντίκτυπο καθαρά και μόνο στην σεξουαλική ζωή, ώστε να δικαιολογεί τα πάντα. Αλλά δεν μιλάμε για αυτό, γιατί το ποσοστό του είναι απειροελάχιστο κι όμως χρησιμοποιείται σαν επιχείρημα για ένα, δυστυχώς, πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό που ζει με αυτόν τον τρόπο και θεωρεί ότι έτσι γεννήθηκε.

Τα χαρακτηριστικά μας, τα όποια έχουν δοθεί στον καθένα, είναι δοσμένα απ’ τον Θεό και είναι στοιχεία που εν δυνάμει, αν τα αξιοποιήσουμε σωστά, θα μας οδηγήσουν σε κάτι πολύ καλό, όπως και αν τα διαστρεβλώσουμε μπορεί να μας καταστρέψουν. 
Γιατί η δυναμικότητα στις γυναίκες και η ευαισθησία στους άντρες να θεωρείται στοιχείο ομοφυλοφιλίας, ακόμα κι αν ξεκινάει από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας; 
Γιατί οι παρέες των αγοριών με κορίτσια και το αντίθετο να σημαίνει κάτι τέτοιο, ενώ βλέπουμε ότι και άτομα που είχαν ακριβώς αυτά τα «χαρακτηριστικά» ζουν μια φυσιολογικότατη ζωή, ή και το αντίθετο, άτομα που δεν «έδειχναν» κάτι από μικροί πλέον ζουν μια παρά φύσιν ζωή;

Επειδή προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τ’ αδικαιολόγητα και επειδή όλοι μας έχουμε συνείδηση δοσμένη απ’ τον Θεό και δεν αντέχουμε τον εαυτό μας εάν δεν βρούμε, αρχικά, «προφάσεις εν αμαρτίαις».
 Στην πορεία, βέβαια, «η συνείδησή μας, πιάνει πουρί» όπως έλεγε και ο Πάτερ Παϊσιος και δεν συναισθανόμαστε τα λάθη μας. Τα χαρακτηριστικά με τα οποία γεννιόμαστε σίγουρα μας δόθηκαν για καλό, για βοήθεια σύμφωνα με τον χαρακτήρα μας στην πνευματική ζωή, για την οποία είμαστε φτιαγμένοι και είναι ο λόγος που ήρθαμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Ο Θεός δεν κάνει λάθος ΠΟΤΕ. Για αυτό και βάζω το χέρι μου στη φωτιά, πως οτιδήποτε μας δόθηκε είναι για να το αξιοποιήσουμε στον αγώνα μας σ’ αυτήν τη ζωή. Εάν εμείς πήραμε το «μαχαίρι» και αντί να καθαρίσουμε το δρόμο απ΄ τα χόρτα για να προχωρήσουμε, το στρέψαμε εναντίον μας και πληγώνουμε και χαράσσουμε τους εαυτούς μας, σίγουρα δεν φταίει ο Θεός και το πως γεννηθήκαμε.

Έχω ροπή - έλξη προς το ίδιο φύλο.
Έλξη; Δηλαδή ερωτική έλξη. Για να πει κάποιος κάτι τέτοιο σίγουρα έχει προηγουμένως μια εμπειρία τέτοιου είδους και κατόπιν έρχεται αυτή η «συνειδητοποίηση», το συμπέρασμα. Αυτό όμως είναι που συμβαίνει σε κάθε αμαρτία. Εάν δεν πιω ποτέ μου αλκοόλ, δεν ξέρω τι είναι και δεν το σκέφτομαι. Εάν δοκιμάσω και μ’ αρέσει και δεν έχω φραγμούς, ότι είναι κάτι που μπορεί να με καταστρέψει, μπορεί να καταλήξω στον αλκοολισμό ή έστω να γίνω ένας κοινωνικός πότης. Έτσι και σ’ αυτό το πάθος. Αν το δοκιμάσω και δεν θεωρώ ότι είναι κάτι κακό, θα αφεθώ, θα μ’ αρέσει και θα το συνεχίσω. Θα μπω δηλαδή σε μια κατάσταση που επειδή την έχω ζήσει πρακτικά είναι πολύ εύκολο να την ζω ξανά και ξανά. Γιατί τότε ο παραμικρός λογισμός συμπάθειας σε άτομα του ίδιου φύλου, μεταφράζεται σαν έλξη ερωτική, έχοντας παρόμοιες εμπειρίες. Μα έτσι κι αλλιώς ποτέ κανένας απλός λογισμός δεν σημαίνει κάτι. Αν όμως τον καλλιεργήσω, σύμφωνα με τις εμπειρίες μου, καταλήγει εύκολα στο συμπέρασμα που «θέλω» και τότε ναι, σε κάθε περίπτωση θα έχω αυτή τη ροπή. Ροπή όμως που δημιούργησα και καλλιέργησα εγώ, όχι ροπή που προΰπήρχε.

Στο να δημιουργήσω αυτή τη κατάσταση και να φτάσω στο σημείο να πω ότι νιώθω έλξη, πέρα απ΄ τη δική μου πρακτική συγκατάθεση, παίζουν ρόλο και πολλοί εξωτερικοί παράγοντες, που μπορεί να είναι είτε αιτία, είτε αφορμή. Όπως η οικογένεια.
 Έχω παρατηρήσει το οικογενειακό περιβάλλον και πολλές φορές, για να μην πω τις περισσότερες, χαρακτηρίζεται απ’ την απουσία του ενός απ’ τους δυο γονείς. Απουσία είτε κυριολεκτική είτε μεταφορική, και η έλλειψη αυτή συνοδεύεται από υποτίμηση και κατάκριση του γονέα που μένει πίσω. Αυτό λειτουργεί περίεργα σ’ ένα παιδί και αν ποτέ, μεγαλώνοντας, φτάσει μπροστά σ’ ένα τέτοιο πάθος σαν αυτό που αναφέρουμε, θα παίξει ρόλο στην ψυχολογία του. Δεν είναι απόλυτο, αλλά επηρεάζει. 

Να σας πω ένα παράδειγμα που μπορεί να μην σημαίνει και τίποτα, αλλά μπορεί να σημαίνει και πολλά. Μια γνωστή μου, πάνω σε μια κρίση ειλικρίνειας, μου είχε πει : «Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ακολουθήσω άλλο δρόμο, θυμάμαι από μικρή τη μαμά μου να κατηγορεί τον πατέρα μου και όλους τους άντρες, ακόμα και τώρα. Δεν μπορώ να ερωτευτώ κανέναν άντρα». Και κάθομαι και σκέφτομαι τελικά πόσο ρόλο παίζει η σωστή οικογενειακή ζωή κατά Θεόν, η ειρήνη στο σπίτι, η αγάπη, τα σωστά πρότυπα. Όχι μόνο στο να πάρει το παιδί λάθος δρόμο... αλλά και σ’ αυτό. Αν έχει βάσεις, βάσεις Θεού και να πέσει στην μεγαλύτερη παγίδα, αργά ή γρήγορα θα συνέλθει. Δεν μπορεί εκεί που υπάρχει έστω και μια ηλιαχτίδα από το Φως, να παραμείνει το σκοτάδι.
Άλλος ένας εξωτερικός παράγοντας είναι οι παρέες και φυσικά το ότι πλέον δεν θεωρείται κάτι κακό. Από πάντα υπήρχε αυτή η αμαρτία, αλλά όσο γίνεται πιο διαδεδομένη και θεωρείται ως κάτι το φυσιολογικό, τότε ακόμα περισσότεροι το ενστερνίζονται και παίρνουν «δύναμη» ο ένας απ΄ τον άλλον.
 Η αλληλοϋποστήριξη που υπάρχει σ΄ αυτές τις παρέες είναι κάτι το αξιοσημείωτο. Ο ένας προσπαθεί να πείσει τον άλλον ότι «έτσι είναι» και μάλιστα θεωρούν ότι και ο περισσότερος κόσμος απ’ τους υπόλοιπους έχει κάτι τέτοιο μέσα του που δεν το έχει καταλάβει ακόμα. 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, κάθε φορά που έλεγα ότι δεν το θεωρώ φυσιολογικό, παρ’ όλο που το ζω, τι πόλεμο είχα. «Αρνείσαι τη φύση σου, τον εαυτό σου, φοβάσαι να το αποδεχτείς» μου έλεγαν.
Τελικά ναι, και αυτό είναι που μ’ έσωσε. Το ότι αρνιούμουν τον εαυτό μου, αλλά τον αμαρτωλό μου εαυτό. Την αμαρτωλή μου φύση. Μα, η αμαρτία η επαναλαμβανόμενη, γίνεται συνήθεια, δηλ. «δευτέρα φύσις» όπως λένε οι Πατέρες, άρα έγινε μέσα μου κατάσταση, τρόπος ζωής, τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς. Πόσο εύκολο είναι όλο αυτό να το θεωρήσω «φύση μου» ή ροπή, αν δεν συνειδητοποιήσω ότι εγώ τα οδήγησα εκεί τα πράγματα ,επειδή απλά δοκίμασα και τελικά ήθελα. Καταναγκαστικά ό Θεός δεν οδηγεί τον άνθρωπο ούτε καν στο καλό, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι μέσα μας που να μας οδηγεί στο κακό; Και αν κάποιος βιαστεί να πει γιατί να είναι «κακό», γιατί άσχετα απ΄ το πόσο μεγάλη αμαρτία είναι, φαίνεται απ’ τις συνέπειες και την «ευτυχία» στην ζωή που έκανα δυστυχώς και εγώ για πολλά χρόνια.

Τι μου έμεινε σαν ανάμνηση; Άνθρωποι μόνοι, συνεχείς παρεξηγήσεις, υπερβολικές καταστάσεις, συνεχόμενες διασκεδάσεις (γιατί δεν αντέχουμε να μείνουμε μόνοι μας με τον εαυτό μας), πολύ αλκοόλ, άπειρες συζητήσεις με μοναδικό ενδιαφέρον γύρω απ΄ την ερωτική μας ζωή, υποτίμηση όλων των υπολοίπων, λες και εμείς ήμασταν οι έξυπνοι και όλοι οι άλλοι οι χαζοί, απομόνωση από όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους και κοινωνικοποίηση μόνο στους «κύκλους» μας, αποκοπή απ΄ την οικογένεια και το εργασιακό περιβάλλον γιατί δεν θα μας καταλάβαιναν... και πόσα άλλα. Και ως «καλή» ανάμνηση; Στιγμές που κάλυπτα το συναισθηματικό μου κενό με λάθος τρόπο και μια τόσο επιφανειακή αποδοχή που προφανώς είχα ανάγκη σε μια κατάσταση που βόλευε και που στη πορεία φάνηκε ότι τίποτα απ΄ αυτά δεν ήταν έτσι όπως φαινόταν!

Κάποιες ασχολίες επίσης οδήγησαν πολύ κόσμο στο να «γνωρίσει» αυτόν τον τρόπο ζωής. Δεν γνωρίζω παλιότερα, αλλά για περίπου 10 – 15 χρόνια πριν, μπορώ να πω ότι οι χώροι της μουσικής, του θεάτρου, της τηλεόρασης και του αθλητισμού ήταν από τους πιο «ύποπτους». Και ξέρετε, δεν είναι τυχαίο νομίζω. Γιατί απ’ τους χώρους αυτούς ο σημερινός κόσμος, έχει όλα του τα πρότυπα. Πόσο πιο ωραία προώθηση; Και ξέρουμε όλοι μας πάρα πολύ καλά ότι τίποτα δεν προωθείται τυχαία! Έχω ακούσει να λένε «πρόβατα» και «άβουλα όντα» τους ανθρώπους της Εκκλησίας, γιατί τους καθοδηγούν. Άραγε η Εκκλησία, η οποία κατηγορείται και δέχεται τόσο πόλεμο, είναι αυτή που καθοδηγεί άβουλα όντα ή η μαζική προώθηση συγκεκριμένων καταστάσεων οδηγεί σε μια αποδοχή τάσεων που είναι τόσο επικίνδυνη τελικά; Εκτός αν θεωρήσουμε ότι από όλα αυτά που μας «περνούν» και τα δεχόμαστε, κάποια που μας συμφέρουν είναι σωστά και κάποια που δεν μας συμφέρουν όχι. Πράγμα που κάθε νοήμων άνθρωπος δεν πιστεύω ότι θα συμφωνούσε.

Όλα αυτά δεν είναι παρά απαντήσεις στον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν προσπαθώ ν’ αντικρούσω κανέναν. Και ο μόνος λόγος που αποφάσισα να «σκεφτώ δυνατά» είναι, ότι ίσως υπάρχει έστω και ένας, που μπορεί να έχει παρόμοιες ανησυχίες και ερωτηματικά. Ο «διάλογος» ήταν καθαρά προσωπικός. Γιατί πολλές φορές χρησιμοποίησα αυτούς και άλλους λόγους για να κάνω το αρρωστημένο θέλημα μου. Πολλές φορές ανέβαλλα να το σταματήσω λόγω αδυναμίας.

Πολλές φορές προσπάθησα να ξεφύγω, αλλά μια στιγμιαία συγκατάβαση μου στοίχιζε κάθε φορά χαμένο χρόνο απ’ τη ζωή μου. Αυτό που κατάλαβα είναι πως αν αντιδράς μέσα σου, αν αντιδράς στον ίδιο σου τον εαυτό, που έμαθε το κακό και πιστέψεις πραγματικά ότι ο Χριστός μπορεί ν’ αλλάξει ακόμα κι αυτή την ίδια σου την θέληση, η οποία κατάντησε έρμαιο των παθών σου, τότε γίνεται. Τότε είναι εκεί και βοηθάει κάθε φορά με τον δικό Του τρόπο και όσο χώρο δίνουμε, τόσο βοηθάει…
πηγή:katanixis

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Προϊστορικός οικισμός σε λόφο στη θέση Κοίμηση Θηρασίας


Φωτογραφίες: Προϊστορικός οικισμός σε λόφο στη θέση Κοίμηση Θηρασίας

Ανεξερεύνητο, αλώβητο από τη σύγχρονη άναρχη ανάπτυξη, με εμφανή τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας από τους προϊστορικούς χρόνους εώς τη νεότερη εποχή, το μικρό και απομονωμένο νησί της Θηρασίας αποκαλύπτει επιστημονικά τεκμηριωμένα, τη διαχρονική ιστορική του ταυτότητα.

Η Θηρασία αποκαλύπτεται!


Ανεξερεύνητο, αλώβητο από τη σύγχρονη άναρχη ανάπτυξη, με εμφανή τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας από τους προϊστορικούς χρόνους εώς τη νεότερη εποχή, το μικρό και απομονωμένο νησί της Θηρασίας αποκαλύπτει επιστημονικά τεκμηριωμένα, τη διαχρονική ιστορική του ταυτότητα.

Οι ανασκαφές στη θέση Κοίμηση στο νοτιοανατολικό άκρο της νήσου Θηρασίας, φέρνουν στο φως έναν πρωτοκυκλαδικό και μεσοκυκλαδικό οικισμό της 3ης και των αρχών της 2ης χιλιετίας π.Χ., με μέτωπο προς την καλντέρα στα ανατολικά και το Ασπρονήσι στα νότια. 



Ένα μέρος του οικισμού έχει διαβρωθεί και παρασυρθεί στον γκρεμό κατά την γεωλογική απόσπαση της νήσου Θηρασίας από το Ασπρονήσι, ως αποτέλεσμα της μεγάλης μινωικής ηφαιστειακής έκρηξης.

Ο οικισμός της Κοίμησης προσφέρει σημαντικά στοιχεία για το σύμπλεγμα Θήρας-Θηρασίας κατά τις πρώιμες φάσεις της Εποχής του Χαλκού και δίνει επίσης νέα στοιχεία για τη μορφή του ΝΑ ορίου της προ-εκρηξιακής καλδέρας, στα βαθμηδωτά άνδηρα της οποίας απλώνονταν ο προϊστορικός οικισμός.

Φορείς της έρευνας είναι το Ιόνιο Πανεπιστήμιο (Κώστας Σμπόνιας), το Πανεπιστήμιο Κρήτης (Ίρις Τζαχίλη) και η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων (Μάγια Ευσταθίου), με τη συνεργασία της ομ. Καθ. του Α.Π.Θ. Κλαίρης Παλυβού και διεπιστημονικής ομάδας αρχαιολόγων και άλλων ερευνητών. Για την πραγματοποίηση της έρευνας ιδιαίτερα σημαντική είναι η υποστήριξη του Δήμου Θήρας καθώς και του Ινστιτούτου Αιγαιακής Προϊστορίας (INSTAP).


Τι έφεραν οι εργασίες στο φως 

Οι εργασίες αποκάλυψαν στα άνδηρα της πλαγιάς ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανθρωπογενή κατάληψη του χώρου με σειρά κτισμάτων ποικίλων σχεδίων, των οποίων κοινό στοιχείο είναι η αξιοποίηση των βράχων και του φυσικού χώρου ως πλαισίου και συστατικού στοιχείου των θεμελίων και του σκελετού των οικοδομημάτων.

Μεγάλοι ηφαιστειακοί βράχοι αναδύονται σε όλη τη επιφάνεια του αναγλύφου, ορίζουν τα άνδηρα της πλαγιάς, διαμορφώνουν τις διαθέσιμες για δόμηση επιφάνειες και ενσωματώνονται στις κατασκευές.



Η δόμηση είναι πυκνή  και τα κτίσματα θα λέγαμε αγκιστρώνονται το ένα στο άλλο, με εξέδρες λίθινες μεταξύ τους, που διαμορφώνουν τα κλιμακωτά άνδηρα της πλαγιάς. Ηφαιστειακά υλικά χρησιμοποιήθηκαν επίσης στην δόμηση, ως υπόστρωμα των δαπέδων, ενώ πλάκες από τα κατώτερα και παλαιότερα γεωλογικά στρώματα της Θηρασίας, τα οποία θα πρέπει να ήταν ορατά στο ήδη από τότε διαμορφωμένο καλδερικό βύθισμα, χρησιμοποιηθηκαν ως πλάκες οροφής.



Κατά τη φετινή ανασκαφική περίοδο ολοκληρώθηκε η αποκάλυψη ενός ελλειψοειδούς κτιρίου με μνημειακά χαρακτηριστικά και ανασκάφηκαν σε διάφορους χώρους του οικισμού επάλληλα δάπεδα κυρίως της Πρώιμης αλλά και της Μέσης Εποχής του Χαλκού, δίνοντας σημαντικά στοιχεία για την οργάνωση στον χώρο καθώς και τη διαδοχή των φάσεων κατοίκησης. Διερευνήθηκαν επίσης τα όρια του οικισμού στα άνδηρα της ΝΑ πλαγιάς του λόφου. Επι τη βάσει κυρίως της κεραμεικής ο οικισμός χρονολογείται στην Πρωτοκυκλαδική  ΙΙ, στην Πρωτοκυκλαδική ΙΙ/ΙΙΙ και στη Μεσοκυκλαδική περίοδο, με φάσεις ανάλογες με το Ακρωτήρι. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν κεραμεική, εργαλεία λειασμένου και αποκεκρουμένου λίθου, και διάφορα οικοτέχνεργα, οστά, όστρεα, ξύλο και άλλα οργανικά κατάλοιπα.

Από ό,τι φαίνεται από τα υλικά τεκμήρια, η οικονομία εξαρτιόταν από τις καλλιέργειες και την κτηνοτροφία. Η εξέταση των τεχνέργων βρίσκεται σε εξέλιξη, αλλά από το πλήθος των εργαλείων σύνθλιψης και τα μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η πρακτική διαφοροποιημένων καλλιεργειών υπήρξε η βάση της διατροφής μαζί με τα προιόντα της κτηνοτροφίας (γάλα και κρέας) και τους θαλάσσιους πόρους.



Ως προς τις τεχνικές κυρίως μαρτυρείται η υφαντική και η νηματουργία καθώς και η τεχνολογική παραγωγή προϊόντων οψιανού. Αλλά το πλήθος και η διαφοροποίηση των εργαλείων υποδηλώνει την άσκηση ποικίλων τεχνικών, στο πλαίσιο της τεχνο-οικονομικής οργάνωσης του οικισμού. Η ανάλυση των πηλών της κεραμεικής υποδεικνύει τη σημασία της τοπικής θηραϊκής παραγωγής αλλά και την παρουσία εισηγμένης κεραμικής από διάφορες περιοχές του Αιγαίου.

Ο οικισμός εγκαταλείφθηκε για άγνωστους λόγους λίγο πριν την έναρξη της Υστεροκυκλαδικής περιόδου, δηλαδή  λίγο πριν την τελευταία φάση του Ακρωτηρίου.

Όταν έγινε η μινωική έκρηξη και η συνακόλουθη κάλυψη του νησιού με στρώματα ηφαιστειακού υλικού ο οικισμός είχε ήδη εγκαταλειφθεί. Δεδομένου ότι η θέση στα ορυχεία Αλαφούζου στο νότιο τμήμα του νησιού ακμάζει την Υστεροκυκλαδική περίοδο, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι μέρος των κατοίκων μεταφέρθηκε δυτικότερα, σε χαμηλότερα πλατώματα με άλλου είδους αρχιτεκτονική, αντίστοιχη με την του Ακρωτηρίου και με την ίδια σκευή και τέχνη.

  πηγη:θέμα

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Ανοικτή Επιστολή οδυρόμενου κληρικού

Σχετική εικόνα
Γράφει ο ΑΡΧΙΜ. ΤΙΜΟΘΕΟΣ Γ. ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ
              Εἶμαι ἕνας ἁπλὸς παπᾶς καὶ θέλω δημόσια νὰ ἐκφράσω τὴ θλίψη μου γιὰ τὰ ὅσα γίνονται τὶς τελευταῖες ἡμέρες στὸ δύστυχο τόπο μας. Δὲν ἔχω τὴ διάθεση νὰ διαλεχθῶ μὲ κανέναν. Καταθέτω τὴν ἄποψή μου καὶ ἀδιαφορῶ ἂν ἀρέσῃ δὲν ἀρέσῃ. Ἔναντι τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, ξέρω ὅτι οἱ ἀπόψεις μου εἶναι σωστές. Ἔναντι τοῦ νόμου τῶν ἀνθρώπων ... ξέρω ὄτι εἶναι λανθασμένες. Δὲν μὲ νοιάζει ...

           Λυποῦμαι γιὰ τοὺς Ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες
ποὺ - πλὴν ἐλαχίστων - ὅτας τοὺς ρωτᾶς, δὲν ἀπαντοῦν. Τοὺς φαντάζομαι νὰ χαίρονται τὴν ἐξουσία τους καθισμένοι στοὺς ὑψηλοὺς θρόνους τους καὶ νὰ χαϊδεύουν αὐτάρεσκα τὸ ἐγκόλπιό τους. Πολλὰ θέλω νὰ τοὺς εἰπῶ ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὄρεξη νὰ μ' ἀκούσουν. Τὰ ποίμνιά τους κατασπαράσσονται ἀπὸ ποικίλους "λύκους" καὶ ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, "οὐ μέλει αὐτοῖς περὶ τῶν προβάτων". Ἀνησυχοῦν μόνον, ὅταν ἀμφισβητῇται τὸ "ἀλάθητό" τους καὶ ὅταν κάποιοι μικροὶ "παπᾶδες" κάνουν κάποιες μικρὲς καὶ ἀσήμαντες ἐκτροπές. Δηλαδὴ ἐξευτελισμὸς τοῦ ... κατώτερου.        Ἐκεῖ, ποὺ - κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη - θὰ ἔπρεπε νὰ "κραδαίνουν" τὶς πατερίτσες τους καὶ νὰ ἀφορίζουν καὶ νὰ καθαιροῦν σύμφωνα μὲ τοὺς αἰώνιους Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, τοὺς βλέπω νὰ τηροῦν ἔνοχη σιωπή. Ὅταν οἱ Ἅγιοι πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπερασπίζονταν μὲ τὸ αἷμα τους καὶ θυσίαζαν τοὺς θρόνους τους, γιὰ τὶς αἰώνιες Ἀλήθειες τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, αὐτοί, μὴ διαθέτοντας τίποτε κοινὸ μὲ Ἐκείνους, χαίρονται παρέα μὲ τοὺς ὑβριστές καὶ δὲν ἔχουν διάθεση νὰ τοὺς ἐγκαλέσουν γιὰ τίποτε. Σκέπτομαι ὅτι μεθαύριο τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ καὶ τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, ὅλοι αὐτοὶ οἱ προδότες καὶ ἀρνητὲς τῶν "ὁσίων καὶ τῶν ἱερῶν", θὰ γίνονται ὑποδεκτοὶ ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους μας στὶς Ἐκκλησίες καὶ μάλιστα σὲ τιμητικὲς θέσεις, καὶ νιώθω ὅτι θὰ μᾶς δείχνουν μὲ τὸν ἀπαίσιο τρόπο τους, ὅτι ἄδικα τοὺς "θίξαμε" ἐμεῖς οἱ "ρομαντικοὶ καὶ ἀναχρονιστικοί", γιὰ τὴν ἀντίχριστη συμπεριφορά τους.
              Λυποῦμαι γιὰ τοὺς πολιτικούς μας ἡγέτες.
          Ἀπὸ τὸν "ὑψηλότατο" πρόεδρο τῆς δημοκρατίας ἕως καὶ τὸν τελευταῖο βουλευτάκο. Ναί,  καὶ τὸν πρόεδρο τῆς δημοκρατίας, ποὺ γιὰ ἄλλα μικρὰ καὶ ἀσήμαντα πράγματα, περισσεύουν τὰ λόγια στὸ στόμα του, ἐνῶ αὐτὲς τὶς ἡμέρες, χάθηκε ἀπὸ τὸ προσκήνιο. Ἐρωτῶ λοιπόν, ἂν ἀναλογίσθηκαν τὸ πολλαπλὸ ἔγκλημα ποὺ ἔκαναν πρὶν λίγες μέρες στὴ βουλή. Στὸ "ναὸ τῆς δημοκρατίας", ὅπως τοὺς ἀρέσει νὰ τὴν ἀποκαλοῦν. Ἀκούω ὅμως τὰ γέλια τους στοὺς διαδρόμους τῆς βουλῆς. Μοὺ θυμίζουν ἐκείνους τοὺς κακοποιούς, ποὺ ἀφοῦ διαπράξουν τὴν ὅποια ἀτιμία τους, χαίρονται καὶ ἀλληλοκολακεύονται γιὰ τὰ βρωμερά τους κατορθώματα. Σκέπτονται ὅτι ὁ παχυλός τους μισθὸς θὰ πάρῃ καὶ τὴν ἀνάλογη αὔξηση, ἀπὸ 'κείνους ποὺ θὰ τοὺς πριμοδοτήσουν μὲ 'κεῖνα ποὺ στέρησαν καὶ στεροῦν ἀπὸ τοὺς "περήφανους" συνταξιούχους καὶ τοὺς ἥρωες πολυτέκνους. Ὅλους τοὺς "πελᾶτες" τῆς βουλῆς, καὶ 'κείνους ποὺ ὑπερψήφισαν καὶ 'κείνους ποὺ "καταψήφισαν"... Ὁ κόσμος δὲν "τρώει κουτόχορτο"! Ξέρουμε γιατὶ καταψήφισαν. Ἐκλογὲς ἔρχονται, καὶ σύμφωνα μὲ τὰ γκάλοπς τὸ 77% τοῦ λαοῦ διαφωνεῖ μὲ τὰ ὑπερψηφισθέντα. Ἔχουν νὰ κερδίσουν μὲ τὶς δῆθεν διαφωνίες τους. Ἂν ὁ λαὸς θυμόταν, δὲν θὰ τολμοῦσαν νὰ κυκλοφοροῦν. Δυστυχῶς ὅμως ὁ λαὸς ξεχνάει. Σὰν τὸ σκύλο ... ποὺ ὅσο τοῦ ρίχνεις κόκκαλα, ξεχνάει τὸ ξύλο ποὺ τρώει ἀπὸ τὸ ἀφεντικό του καὶ τοῦ φιλάει τὰ χέρια. Ἂν εἶχαν λίγο ἔστω φιλότιμο καὶ λίγη αὐτο-ειλικρίνεια, θὰ ἔπρεπε, ἀφοῦ ἀναλογισθοῦν τὰ ἐγκλήματα τὰ ὁποῖα ἔχουν διαπράξει στὴν πίστη καὶ στὸν τόπο μας, νὰ φύγουν καὶ νὰ κρυφτοῦν. Κατηγοροῦν τὴν "χούντα" ποὺ κάποτε οἱ περισσότεροι ἀπὸ δαύτους τὴν προσκυνοῦσαν καὶ τὴν χιλιο-επαινοῦσαν! Τοὺς ἐρωτῶ ὅμως, τὰ ὅσα γίνονται σήμερα εἶναι μικρότερα καὶ λιγότερα ἀπὸ ὅσα ἔκανε τότε ἡ δικτατορία; Ξέρω, εἶναι ἐντολὴ δοσμένη ἀπ' ἔξω, νὰ προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείθουν ὅτι ἔχουμε ... δημοκρατία (τρομάρα μας!!!)! Ὅμως τὸ ξέρουν καὶ αὐτοὶ ἀλλὰ τὸ βιώνουμε καὶ ἐμεῖς, ὅτι τὴν στυγνότερη δικτατορία, σήμερα τὴν περνοῦμε! Καὶ ὅταν κάποια μέρα, ποὺ ἴσως ὁ Κύριος ἀνατρέψει ὅλη αὐτὴ τὴν σάπια καὶ βρωμερὴ κατάσταση, ὅλοι αὐτοὶ οἱ δῆθεν ...., θὰ μᾶς παρουσιάζονται, ἀναθεματίζοντες ἐκεῖνα ποὺ ὑπηρέτησαν, καὶ ὑποσχόμενοι καινούργιες ἰδανικὲς μέρες. "Οὐαὶ ὑμῖν"!
               Λυποῦμαι γιὰ τὴν δικαστικὴ ἐξουσία.
          Ἀπὸ τοὺς Ἀρεοπαγεῖτες μέχρι καὶ τὸν τελευταῖο δικηγορᾶκο τῆς πιό ἀπόμακρης ... ἄκρης τῆς Πατρίδας μας. Ὑπηρετοῦν τὸ δίκαιο; Ποιὸ δίκαιο, τοῦ Θεοῦ ἢ τῶν ἀνθρώπων; Τὸ δίκαιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἢ τὸ "δίκαιο" τῶν ἀδίκων ποὺ σήμερα ψηφίζουν νόμους καὶ αὔριο τοὺς καταργοῦν; Ἐρωτῶ τοὺς "ἐντίμους" δικαστὰς ποὺ ὀργίζονται καὶ ἀπειλοῦν, ὅταν κάποιος ἀμφισβητεῖ τὶς ἀποφάσεις τους, τὶ θὰ ἀποφασίσουν, ὅταν ἔλθῃ ἡ στιγμὴ νὰ δείξουν ποιὸ εἶναι τὸ ἠθικὸ καὶ ποιὸ τὸ ἀνήθικο! Ποιοῦ νόμου εἶναι ὑπηρέτες, τοῦ Θείου ἢ τοῦ ἀνθρώπινου; Μπορεῖ νὰ τοὺς ἐμπιστεύεται ὁ ἁπλὸςἝλληνας Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἢ πρόκειται νὰ τοὺς δοῦμε νὰ καταφέρονται κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπειδὴ "ρατσιστικῷ τῷ τρόπῳ" φέρουν ἐπάνω τους τὸν Τίμιον Σταυρόν; Ὥστε ἔτσι λοιπόν ... ρατσιστὲς ἐμεῖς ποὺ συμπεριφερόμεθα ὡς Ὀρθόδοξοι, καὶ δὲ εἶναι ρατσιστὲς ἐκεῖνοι ποὺ μιλοῦν καὶ ἐνεργοῦν μὲ γνώμονα τὸ Κοράνιο. Ρατσιστὲς ἐμεῖς οἱ κληρικοὶ πού, αἰῶνες τώρα, φέρουμε τὸ τίμιον ρᾶσον, πολλάκις μάλιστα ὀνειδιζόμενοι καὶ ὑβριζόμενοι, καὶ δὲ εἶναι ρατσιστὲς ἐκεῖνοι ποὺ φέρουν τὶς "μποῦργκες" καὶ τὶς μαντῆλες χωρὶς νὰ ἐπιτιμῶνται γι' αὐτὸ ἀπὸ τὸν νόμο. Τὶ τὴν θέλετε πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια σας τὴν εἰκόνα τοῦ γλυκυτάτου Νυμφίου τῆς Ἐκκλησίας μας; Γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο, δὲν σᾶς ρωτῶ, διότι χρόνια τώρα ποὺ τὄχετε ἐκεῖ μπροστά, γιὰ νὰ ὑβρίζεται ὑπάρχει καὶ γιὰ νὰ "παλαμίζεται" κυρίως ἀπὸ 'κείνους ποὺ στὴ συνέχεια θὰ 'ποῦν ... ψέμματα! Ὅποιος θέλει νὰ 'πῆ τὴν ἀλήθεια δὲν χρειάζεται ... Εὐαγγέλιο!
Εἰσαγγελεῖς ὑπάρχουν; Ποῦ εἶναι τώρα νὰ παρέμβουν, ποὺ ἄρχισε ἐπισήμως ἡ ἐκποίηση τῆς ... Θράκης; Ποῦ εἶναι ὁ Ἄρειος Πᾶγος, γιὰ νὰ βγάλῃ τοὺς περισσότερους νόμους ποὺ ἔχουν ψηφισθεῖ, κυρίως δὲ αὐτοὺς τῶν τελευταίων ἡμερῶν, ἀντισυνταγματικούς; Ἰσχύει ἢ δὲν ἰσχύει ἡ παράγραφος 4 τοῦ ἄρθρου 120 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος; Ξέρω τὶ θὰ 'πεῖτε: "ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ παρεμβαίνει στὸ ἔργο μας;" Εἴπαμε, ἕνας παπᾶς εἶμαι, Ἕλληνας καὶ Ὀρθόδοξος, ποὺ πονάω γιὰ τὴν Πατρίδα μου. Δικᾶστε με ... Δὲν μὲ νοιάζει!
       Λυποῦμαι γιὰ τοὺς γονεῖς.
        Πότε περιμένετε νὰ ἀντιδράσετε; Τὶ χειρότερο ἀπὸ ὅσα βλέπουν τὰ μάτια μας τὶς τελευταῖες ἡμέρες, περιμένετε νὰ 'δεῖτε, γιὰ νὰ ξεσηκωθῇτε; Ἐγώ, ἕνας καλόγερος, ἀνησυχῶ καὶ δὲν μὲ ἀφήνει συνείδησή μου νὰ ἡσυχάσω καὶ ... ἐσεῖς;;;; Τὰ παιδιά σας δὲν καταστρέφονται τώρα μὲ τὸ ἐπαίσχυντο αὐτὸ νομοσχέδιο ποὺ τοὺς δίνει τὸ δικαίωμα "ἀλλαγῆς φύλου"! καταστροφὴ τῶν παιδιῶν σας ἔχει ξεκινήσει πρίν ἀπὸ δεκαετίες. Σᾶς ἔπεισαν ὅμως ὅτι καταστροφή τους εἶναι γιὰ ... τὸ καλό τους! Κάποτε τὰ παιδιά μας ἤξεραν ὑποχρεωτικὰ τὸ "Πιστεύω" καὶ τὸ "Πᾶτερ ἡμῶν" καὶ τὸ "Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι" καὶ τὸ "Σήμερον κρεμμᾶται ἐπὶ ξύλου", ποὺ τὰ μάθαιναν στὰ εὐλογημένα ἐκεῖνα σχολεῖα τῆς δεκαετίας τοῦ '50 καὶ τοῦ '60! Ὅταν ὅμως ἦλθαν οἱ σύγχρονοι "σπεκουλάτορες", κόβοντας καὶ ἀφαιρῶντας ὅ,τι καλὸ καὶ ἅγιο, ὑπακούοντας στὴν ἐντολὴ τοῦ σύγχρονου Μασώνου καὶ μισέλληνα, Κίσσινγκερ, σιωπήσατε καὶ σιωπᾶτε. Σὰν πνευματικὸς καὶ ἐξομολόγος ποὺ εἶμαι καὶ ποὺ πολλοὶ νέοι καὶ νέες ἔρχονται καὶ ἐξομολογοῦνται στὸ πετραχῆλι μου, μοῦ ἐκδηλώνουν (ὄχι ὅλοι φυσικά, ἀλλὰ ἀρκετοί), τὴν πλήρη ἀπογοήτευσή τους καὶ τὴν θλίψη τους ἀπὸ τὴν στάση τῶν γονέων τους. Ἀναζητοῦν τὰ παιδιά σας, πατέρα καὶ μάνα διότι ποτὲ δὲν τοὺς γνώρισαν καὶ δὲν τοὺς ἔνιωσαν! Ἐξοικειοθήκατε μὲ τὴν ἰδέα, ὅτι, τὸ νὰ ἀποφασίσῃ ὁ γιὸς ἢ ἡ κόρη σας τὸ φῦλο του εἶναι ... δικαίωμά του! Ἀναρωτηθήκατε ὅμως, μήπως εἶναι καὶ ἡ ... ἀντίδρασή του; Σᾶς ἐνοιαξε καθόλου, ὅταν ἀκούσατε ὅτι καταργοῦνται τὰ Θρησκευτικά, ὁ Ἐκκλησιασμὸς καὶ ἡ Προσευχή, ἢ τὸ μόνο ποὺ ἀναζητεῖτε εἶναι ἡ δουλειὰ ποὺ σᾶς κατάντησε δούλους καὶ ὑπήκοους στοὺς ἐργοδότες σας; Τὰ παιδιά σας σᾶς ψάχνουν καὶ ἀς μὴν σᾶς τὸ λένε ... Σᾶς παρακαλοῦν, ἀλλὰ ἡ τηλεόραση εἶναι στὴ διαπασῶν, καὶ δὲν τὰ ἀκοῦτε ... Τὰ ὑποχρεώσατε μὲ τὸν τρόπο σας νὰ σπαταλοῦν τὸ χρόνο τους στὸ internet καὶ σὲ ὅποιαδήποτε ἄλλη ἀνώφελη ἢ καὶ καταστροφικὴ ἀπασχόληση, ἀρκεῖ νὰ μὴν ἀσχολεῖσθε μαζί τους. 
          Λυποῦμαι γιὰ τὸν τῦπο καὶ γενικὰ τὰ μέσα μαζικῆς  ἐνημέρωσης.
          Ἐδῶ γνωρίζω ὅτι ἡ ἐπίθεση ποὺ θὰ δεχθῶ θὰ εἶναι τεράστια. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ὅμως. Ξέρω πολὺ καλά, ὅτι καὶ οἱ ἴδιοι οἱ δημοσιογράφοι καὶ παρουσιαστὲς γνωρίζουν τὸ πόσο καθοριστικὰ παρενέβησαν καὶ παρεμβαίνουν στὴν "πλύση ἐγκεφάλου" ποὺ μᾶς γίνεται, χρόνια τώρα, ἀπὸ τοῦτα τὰ μέσα! Γνωρίζουν οἱ ρυθμιστὲς τῶν τηλεοπτικῶν καναλιῶν καὶ ἐκπομπῶν τὸ πόσο εὔκολο εἶναι γι' αὐτοὺς νὰ ... φτιάχνουν ἢ νὰ καταστρέφουν ...! Δυστυχῶς ὅμως, ἡ καταστροφὴ ἦταν ἡ πρώτη τους ἐπιλογή. Πάντοτε συνέπλεαν μὲ συγκεκριμμένες θέσεις συγκεκριμμένων κομμάτων γιὰ εὐνόητους λόγους καὶ ὅταν κάποια συγκλονιστικὰ γεγονότα ἔρχονταν νὰ ἐπιβεβαιώσουν τὴν ἐπιρροὴ ποὺ ἀσκοῦν τὰ Μ.Μ.Ε., παρίσταναν καὶ παριστάνουν τοὺς ἀθώους. Ποιὸς θὰ μποροῦσε νὰ φαντασθῇ τὴν ἐπιρροὴ ποὺ θὰ εἶχε αὐτὸ τὸ "κουτὶ" τῆς τηλεόρασης, ποὺ κατὰ τὸν μεγάλο προφήτη τῆς ἐποχῆς μας, Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, ἔμελλε νὰ "τρελλάνῃ τὴν ἀνθρωπότητα". Διάβασα, κάποτε, σὲ κάποια Ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα, τὴν συνέντευξη ἑνὸς ἀπὸ 'σᾶς, τοὺς παρουσιαστὲς τῆς τηλεόρασης. Εἶμαι βέβαιος ὅτι τὴν διαβάσατε καὶ 'σεῖς καὶ πιστεύω ὅτι μέσα σας υἱοθετεῖτε αὐτὸ ποὺ εἶπε. Ἀκοῦστε τὶ εἶπε: "Δὲν θέλω τὰ παιδιά μου νὰ βλέπουν τηλεόραση διότι ξέρω πολὺ καλά, ὅτι, μόνο τὴν καταστροφὴ καὶ τὸν ξεπεσμὸ θὰ συναντήσουν ἐκεῖ"! Σᾶς λέει τίποτα αὐτό; Θὰ μπορούσατε ὅμως, νὰ μὴν εἶσθε ἁπλῶς "φερέφωνα", ἀλλά τοὐλάχιστον νὰ σέβεσθε τοὺς τηλεθεατές. 
           Λυποῦμαι τὰ παιδιά μας
          καὶ ἀς μοῦ ἐπιτρέψουν νὰ τοὺς 'πῶ δυὸ λόγια ἀγάπης. Δυὸ λόγια, ἀπὸ ἕνα κληρικό, ἀρκετὰ μεγαλύτερό τους στὴν ἡλικία, καὶ ὁποῖος δὲν θέλει καὶ δὲν ζητάει τίποτα ἀπὸ αὐτά. Παιδιά μου εὐλογημένα, μπῆτε στὴν Ἐκκλησία καὶ μείνετε ἐκεῖ, διότι μόνο μέσα σ' αὐτὸν τὸν ἱερὸ χῶρο θὰ βρίσκετε ἐκεῖνο ποὺ πραγματικὰ ποθεῖ ἡ καρδιά σας. Ἐμεῖς οἱ μεγαλύτεροι, - ὄχι ὅλοι ἀλλὰ σίγουρα οἱ περισσότεροι - σᾶς γελάσαμε καὶ παίξαμε πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη σας. Σᾶς εἴπαμε τὸ ἄσπρο, μαῦρο καὶ τὸ μαῦρο, ἄσπρο. Τὴν ἀλήθεια σᾶς τὴν κρύψαμε γιατὶ δὲν μᾶς συνέφερε, καὶ προσπαθήσαμε μὲ ψέμματα καὶ κολακεῖες νὰ ὀμορφύνουμε τὴ ζωή σας. Σᾶς δείξαμε καὶ σᾶς ὁδηγήσαμε στὸ δρόμο τῆς καταστροφῆς καὶ τώρα παριστάνουμε τοὺς ἀδιάφορους. Πολλὲς φορὲς δέ, ἀκόμα χειρότερα, σᾶς κατηγοροῦμε διότι ἀκολουθήσατε αὐτὰ ποὺ σᾶς ... μάθαμε! Λυπᾶμαι, καὶ παρ' ὅτι ἐγὼ δὲν ἔχω σαρκικὰ παιδιά, σᾶς ζητῶ ἕνα μεγάλο "ΣΥΓΝΩΜΗ". Ὅμως σᾶς παρακαλῶ ἀκοῦστε τὴν ταπεινή μου συμβουλὴ καὶ ἔλθετε στὴν Ἐκκλησία. Εἶναι ἡ μόνη ποὺ δὲν πρόκειται νὰ σᾶς ἀπογοητεύσῃ. Καὶ ἂν κατὰ καιροὺς συνέβησαν κάποια ἄτοπα ἀπὸ κάποιους λειτουργούς της, νὰ θυμᾶσθε ὅτι γι' αὐτὸ δὲν φταίει ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ! Ζῆστε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μὴν ἐπιτρέπετε σὲ 'κείνους ποὺ μίσησαν καὶ μισοῦν τὴν ἀρετὴ καὶ τὸ καλό, νὰ παρεμβαίνουν στὴ ζωή σας. Γυρῖστε τὴν πλάτη σὲ ὅσους σᾶς εἶπαν ψέμματα καὶ νὰ θυμᾶσθε ὅτι ὅσοι βρίσκονται συνειδητὰ κοντὰ στὸν Κύριο, κανείς καὶ ποτέ, δὲν ἀπογοητεύτηκε! 
Ζητῶ συγνώμη ἀπὸ 'κείνους ποὺ ἴσως πειράχτηκαν ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τῆς ἐπιστολῆς μου. Δὲν εἶχα κανένα τέτοιο σκοπό. 
Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΦΥΛΑΓΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ

πηγή:arpati
Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στο υποφαινόμενο ιστολόγιο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιούμε, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσουμε.

Ευχαριστούμε