Διαδικτυακή επανάσταση εναντίον της παρακμής και της βλακείας!

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Ανάσταση: Η νέκρωση του θανάτου μας



Του π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ, Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών

                     Ανάσταση Β Κόγχη.jpg

1. Η Ανάσταση του Χριστού δικαιώνει τη μοναδικότητα και αποκλειστικότητά του ως Σωτήρα, ικανού να ζωοποιήσει αληθινά, να μεταγγίσει την καταλύτρια του θανάτου ζωή του στη φθαρτή ζωή μας. Ένας ο Χριστός, μία η Ανάσταση, μία -και μοναδική- και η δυνατότητα σωτηρίας - θεώσεως. Γι' αυτό και προσανατολίζεται στον Χριστό η προσδοκία για την υπέρβαση των αδιεξόδων, που συμπνίγουν τη ζωή μας. Στον έναν όμως Χριστό, τον Χριστό των Αγίων, τον Χριστό της Ορθοδοξίας. Ο αλλοιωμένος «Χριστός» των αιρέσεων ή ο σχετικοποιημένος «Χριστός» του θρησκειακού συγκρητισμού της νεοεποχικής πανθρησκείας συνιστά απόρριψη του αληθινού Χριστού και της προσφερόμενης από Αυτόν δυνατότητας σωτηρίας. Ο Χριστός της Πίστεως των Αγίων μας είναι ο Χριστός της Ιστορίας και αποκλείει κάθε σύγχυσή του με οποιαδήποτε λυτρωτικά υποκατάστατα, που επινοούνται για την παραπλάνηση του κόσμου. Διότι μόνο έτσι μπορεί η πλάνη να συντηρεί την απάτη, διευκολύνοντας την κυριαρχία αντιχρίστων δυνάμεων, που μολονότι σκορπίζουν τον θάνατο εμφανίζονται ως «άγγελοι φωτός» και «διάκονοι Δικαιοσύνης» (Β΄ Κορ. 11, 14-15). Δεν ξέρω γιατί στον λόγο αυτό του Απ. Παύλου τρέχει η σκέψη μου, όταν γίνεται λόγος για «ανθρωπιστική βοήθεια» ή «ειρηνευτική δύναμη» στους καιρούς μας...

2. Μέσα από την εμπειρία των Αγίων μας συνειδητοποιούμε πως δεν υπάρχουν τραγικότερες υπάρξεις από τους «μη έχοντας ελπίδα» (Α΄ Θεσσ. 4, 13) - ελπίδα δηλαδή αναστάσεως. Διότι βλέπουν τον βιολογικό θάνατο ως τέλος και καταστροφή τους. Σ' αυτή την τραγικότητα υποκύπτει, δυστυχώς, και η επιστήμη, αναζητώντας απεγνωσμένα μεθόδους για παράταση της ζωής, μεταγγίζοντας την ψευδαίσθηση υπερνίκησης κατ' αυτόν τον τρόπο του φυσικού θανάτου. Εξίσου όμως τραγικοί είναι και όσοι -ακόμη και χριστιανοί- παγιδεύονται στα στεγανά χιλιαστικών οραμάτων καθολικής ευημερίας και ενδοκοσμικής εσχατολογίας, χάνοντας το αληθινό νόημα της Αναστάσεως και θυσιάζοντας το υπερκόσμιο στο ενδοκοσμικό και το αιώνιο στο καιρικό.

Η Ανάσταση του Χριστού ως ανάσταση του ανθρώπου και σύνολης της κτίσεως αποκτά νόημα μόνο στο πλαίσιο της αγιοπατερικής σωτηριολογίας. Στη συσταύρωση, δηλαδή, και συνανάσταση με τον Χριστό. Έτσι ζει την Ανάσταση και ο Ελληνισμός στην ιστορική του πορεία. Πιστή στην Ανάσταση του Χριστού η Ορθοδοξία έχει χαρακτηριστεί, όπως ελέχθη, «Εκκλησία της Αναστάσεως», διότι στην Ανάσταση οικοδομεί όλη την ιστορική της παρουσία, εμβολιάζοντας στη συνείδηση των λαών της την αναστάσιμη ελπίδα, κάτι που φαίνεται στην πολιτισμική τους συνέχεια. Ένας από τους ορθοδόξους λαούς και ο ελληνικός έμαθε να διαλύει στο φως της Αναστάσεως τα σκοτάδια της δουλείας του, όπως στην Τουρκοκρατία, που στο «Χριστός ανέστη» δεν κουραζόταν να προσθέτει: «Και η Ελλάς ανέστη»!

3. Σ' αυτό το νοηματικό πλαίσιο κινείται η ελπιδοφόρα εκείνη πρόσκληση: «Δεύτε λάβετε φως»! Είναι πρόσκληση στο αναστάσιμο άκτιστο φως της θεότητος, που το δέχονται μόνο εκείνοι, που έχουν καθαρίσει την καρδιά τους. «Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της αναστάσεως Χριστόν εξαστράπτοντα...». Χωρίς μετάνοια δεν μπορεί να κοινωνήσει κανείς το αναστάσιμο φως. Μετάνοια είναι υπέρβαση της αμαρτίας, της αιτίας κάθε θανάτου. Η Ορθοδοξία διασώζει στα πρόσωπα των Αγίων της τον τρόπο της αληθινής μετάνοιας, που οδηγεί στον θάνατο του «παλαιού ανθρώπου» και στην προσωπική ανάστασή μας. Αυτό μας υπενθυμίζει διαρκώς ο περίεργος στα ώτα των αμυήτων μοναστηριακός εκείνος λόγος: «Εάν πεθάνεις, πριν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις, όταν πεθάνεις»!

Χριστός Ανέστη!

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Χαρμολύπη ἢ τὸ Χαροποιὸν Πένθος

Φώτης Κόντογλου
«Ταῦτα λελάληκα ὑμὶν ἴνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ ἐν ὑμὶν μείνη καὶ ἡ χαρὰ ὑμῶν πληρωθῆ» (Ἰω. ΙΕ’.11). «Ἡ γυνὴ ὅταν τίκτη, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτής• ὅταν θὰ γεννήση τὸ παιδίον, οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως, διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Καὶ ὑμεῖς οὒν λύπην μὲν νῦν ἔχετε• πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ’ ὑμῶν.» (Ἰω. ΙΣΤ’. 20).
Ἀληθινὴ κι’ ὄχι ψεύτικη χαρὰ νοιώθει μονάχα ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, κ’ εἶναι ταπεινός, πράος, γεμάτος ἀγάπη. Ἀληθινὴ χαρὰ ἔχει μονάχα ἐκεῖνος ποὺ ξαναγεννήθηκε στὴν ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ... Κι’αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ χαρὰ βγαίνει ἀπὸ καρδιὰ ποὺ πονᾶ καὶ θλίβεται γιὰ τὸν Χριστό, καὶ βρέχεται ἀπὸ τὸ παρηγορητικὸ δάκρυο τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, κατὰ τὸν ἅγιο λόγο ποὺ εἶπε τὸ στόμα τοῦ Κυρίου : «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι...
αὐτοὶ παρακληθήσονται» (Μάτθ. Ε’. 4), «Καλότυχοι ὅσοι εἶναι λυπημένοι, γιατί αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦνε.» Κι’ ἀλλοῦ λέγει : «Καλότυχοι ὅσοι κλαῖτε τώρα, γιατί θὰ γελάσετε.» (Λούκ. ΣΤ’. 21). Ὅποιος λυπᾶται καὶ ὑποφέρνει γιὰ τὸν Χριστό, πέρνει παρηγοριὰ οὐράνια καὶ εἰρήνη ἀθόλωτη. Παράκληση δὲν θὰ πεῖ παρακάλεσμα, ἀλλὰ παρηγοριά. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα λέγεται Παράκλητος, δηλαδὴ Παρηγορητής, ἐπειδὴ ὅποιος τὸ πάρει, παρηγοριέται σὲ κάθε θλίψη του καὶ βεβαιώνεται καὶ δὲν φοβᾶται τίποτα. Κι’ αὐτὴ ἡ βεβαιότητα ποὺ δέχεται μυστικά, τὸν κάνει νὰ χαίρεται πνευματικά. Καὶ πάλι λέγει ὁ Κύριος παρακάτω στὴν ἐπὶ τοῦ Ὅρους ὁμιλία : «Μακάριοι ἐστὲ ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆμα ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ,» (Μάτθ. Ε’, 11). Καὶ κατὰ τὸν μυστικὸ Δεῖπνο εἶπε στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους: «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμὶν ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται• ὑμεῖς δὲ λυπηθήσεσθε, ἀλλ’ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται.» (Ἰω.ἰστ’ 20). Ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ τὰ λένε χαρὲς οἱ ἄνθρωποι, δὲν εἶναι ἀληθινὲς χαρές• μία εἶναι ἡ ἀληθινὴ χαρά, τούτη ἡ ἡ πονεμένη χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ξαγοράζεται μὲ τὴ θλίψη, γιὰ τοῦτο κι’ ὁ Κύριος τὴ λέγει «πεπληρωμένη», δήλ. τέλεια, ἀληθινή, σίγουρη. (Ἰω. ἰστ’ 25). Κι’ ὁ ἅγιος Παῦλος στὶς Ἐπιστολὲς τοῦ λέγει πολλὰ γι’αὐτὴ τὴ βλογημένη θλίψη ποὺ εἶναι συμπλεγμένη μὲ τὴ χαρά: «Ἡ λύπη γιὰ τὸν Θεό, λέγει, φέρνει ἀμετάνοιωτη μετάνοια γιὰ τὴ σωτηρία (δήλ. ἡ λύπη ποὺ νοιώθει ὅποιος πιστεύει στὸν Θεό, κάνει ὥστε ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος νὰ μετανοιώσει καὶ νὰ σωθεῖ, χωρὶς νὰ ἀλλάξει γνώμη καὶ νὰ γυρίσει πίσω στὴν ἁμαρτία), ἐνῶ ἡ λύπη τοῦ κόσμου φέρνει τὸν θάνατο.» (Κορινθ. Β’ ζ’10). Κι’ ἀλλοῦ λέγει πὼς οἱ χριστιανοὶ φαίνουνται στοὺς ἀσεβεῖς πὼς εἶναι λυπημένοι, μὰ στ’ ἀληθινὰ χαίρουνται :»ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες,» (Κορινθ. Β’ στ’ 10). Ἀπ’ αὐτὴ τὴν παντοτινὴ χαρὰ φτερωμένος ὁ ἅγιος Παῦλος, γράφει ὁλοένα στοὺς μαθητάδες του : «Χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε!» (Φιλιπ. δ’ 4). «Πάλιν χαρῆτε.» (Φιλιπ. β’28). «Πάντοτε χαίρετε.» (Θεσσαλ. ε. 16). «Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε.» (Κορινθ. Β’. ζ 16).
Μέσα στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ποὺ εἶναι ὁ ἴσκιος τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἶναι παραστημένα ὅλα σὰν σκεπασμένα, συμβολικά, ὅπως εἶναι ἡ θυσία τοῦ Ἀβραάμ, τύπος τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ, οἱ δώδεκα γυιοὶ τοῦ Ἰακὼβ τύπος τῶν δώδεκα ἀποστόλων, κ.λ.π. Ἔτσι καὶ τὸ πικρὸ νερὸ τῆς Μερρᾶς ποὺ τὸ ἔκανε γλυκὸ ὁ Μωυσῆς μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, παριστάνει τὴ λύπη τῆς ἁμαρτίας ποὺ τὴν ἄλλαξε ὁ Χριστὸς σὲ χαρά, «εἰς ὕδωρ ἀλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον.» Τούτη τὴν πνευματικὴ Χαρὰ ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὰ δάκρυα, ἐνοίωσε μέσα του κι’ ὁ Δαυΐδ κ’ ἔλεγε: «Κύριε, ἐν θλίψει ἐπλάτυνας μέ», «Κύριε, μὲ τὴ λύπη ἄνοιξες τὴν καρδιά μου.» Κι’ ἀλλοῦ λέγει: «Τὸ ἑσπέρας αὐλισθήσεται κλαυθμὸς καὶ εἰς τὸ πρωΐ ἀγαλλίασις.» (Ψάλμ. κθ’.) καὶ πάλι λέγει : «Κύριος ἐγεννήθη βοηθός μου. Ἔτρεψας τὸν κοπετόν μου εἰς χαρὰν ἐμοί.» (Ψάλμ. κθ’.) Κι’ ἀλλοῦ λέγει : «Γεύσασθε καὶ ἴδατε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος. Μακάριος ἀνὴρ ὁ ἐλπίζων ἐπ’ αὐτόν.» (Ψάλμ. λγ’.). Κι’ ἀλλοῦ λέγει : «Πολλαὶ αἳ θλίψεις τῶν δικαίων, καὶ ἐκ πασῶν αὐτῶν ρύσεται αὐτοὺς ὁ Κύριος.» (Ψάλμ. λγ’).
Γὶ’ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ χαρὰ ποὺ δίνει ὁ Χριστὸς σὲ ὅσους τὸν ἀγαποῦνε καὶ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴ θλίψη, γράψανε πολλὰ καὶ θαυμαστὰ οἱ ἅγιοι Πατέρες. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος τὴ λέγει Χαροποιὸν πένθος καὶ Χαρμολύπη. «Πένθος γιὰ τὸν Θεό, λέγει, εἶναι τὸ νάναι σκυθρωπὴ ἡ ψυχή σου, κ’ ἡ καρδιά σου νὰ ποθεῖ νὰ πικραίνεται, καὶ ν’ ἀποζητᾶ ὁλοένα αὐτὸ ποὺ διψᾶ, κ’ ἐπειδὴ δὲν τὸ βρίσκει, νὰ τὸ κυνηγᾶ μὲ πόνο καὶ νὰ τρέχει ξοπίσω του κλαίγοντας ἀπαρηγόρετα». «Βάστα γερὰ τὴ μακάρια τούτη χαρμολύπη καὶ τὴν ἁγιασμένη κατάνυξη, καὶ μὴν πάψεις νὰ τὴν ἐργάζεσαι μέσα σου, ὡς ποὺ νὰ σὲ κάνει νὰ ὑψωθεῖς ἀπὸ τοῦτον τὸν κόσμο, καὶ νὰ σὲ παραστήσει καθαρὸν στὸν Χριστό».»Ὅποιος πορεύεται ἀδιάκοπα μὲ θλίψη, αὐτὸς γιορτάζει ἀκατάπαυστα• κι’ ὅποιος ὁλοένα διασκεδάζει, αὐτὸς μέλλεται νὰ ἀπολάψει θλίψη αἰώνια». «Ἐγὼ λογιάζοντας τὸ λογὴς εἶναι τούτη ἡ θλιμένη κατάνυξη, ἀπορὼ• πῶς γίνεται, κάποιο πράγμα ποὺ λέγεται κλάψιμο καὶ λύπη, νὰ ἔχει μέσα τοῦ τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐφροσύνη περιμπλεγμένα συναμεταξύ τους σὰν τὸ μέλι μὲ τὸ κερὶ .» Αὐτὴ ἡ οὐράνια παρηγοριὰ εἶναι κάποια ἀνακούφιση καὶ θεϊκὴ ξαλάφρωση ποὺ παρηγορὰ τὴν πονεμένη καὶ λυπημένη ψυχή, ὁπού θλίβεται γιατί χωρίσθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὶς ἁμαρτίες της. Αὐτὴ ἡ βοήθεια εἶναι μία θεϊκὴ ἐνέργεια ποὺ ξανανηώνει καὶ καινουργιεύει τὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς ὁπού κατάπεσε στὴν πίκρα καὶ στὴ σκληρὴ λύπη, καὶ στέκεται καταφαρμακωμένη ἀπὸ τὴν ἀμέτρητη πίκρα της, ἀπελπισμένη ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες της. Καὶ τούτη ἡ χαριτωμένη βοήθεια ἀλλάζει τὰ πονεμένα δάκρυά της σὲ κάποια παρηγοριὰ θαυμαστὴ κι’ ἀνακουφιστική». «Κανένα πράγμα δὲν ταιριάζει μὲ τὴν ταπεινοφροσύνη, ὅσο αὐτὸ τὸ χριστιανικὸ πένθος». « Ὅποια ἐνάρετη ζωὴ κι ἂν κάνουμε, ἂν δὲν ἔχουμε καρδιὰ θλιμένη καὶ πονεμένη, γιὰ μάταιη κι’ ἀδιαφόρετη λογαριάζεται}. Τοῦτο τὸ βλογημένο καὶ θεάρεστο κλάψιμο εἶναι μία λύπη ἀλησμόνητή της ψυχῆς, μία ὄρεξη πονεμένη τῆς καρδιᾶς, ποὺ ζητᾶ μὲ δάκρυα καὶ μὲ μεγάλον πόθο τὸν Θεό».
Κι’ ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος λέγει : «Σὰν λυτρωθεῖ ἡ ψυχὴ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς της, καὶ σὰν περάσει μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ τὴν πονηρὴ θάλασσα, καὶ βλέπει μπροστά της τοὺς ἐχθρούς της νὰ χάνουνται, στοὺς ὁποίους ἤτανε πρωτήτερα δούλα, ἀναγαλλιάζει μὲ μία χαρὰ ἀνεκλάλητη καὶ δοξασμένη, γιατί παρηγοριέται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ξεκουράζεται στὸν Κύριο. Τότε τὸ πνεῦμα ποὺ ἔλαβε, τραγουδᾶ κάποιο καινούριο τραγούδι μὲ τὸ τύμπανο, ἤγουν μὲ τὸ σῶμα, καὶ μὲ τῆς κιθάρας, ἤγουν τῆς ψυχῆς, τὶς λογικὲς κόρδες καὶ τοὺς λεπτότατους λογισμούς, καὶ μὲ τὸ δοξάρι τῆς θείας χάρης, καὶ ψέλνει ὕμνους στὸν ζωοδότη Χριστό.» «Σὲ τοῦτο οἱ χριστιανοὶ εἶναι διαφορετικοὶ ἀπὸ ὅλο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, καὶ μεγάλη ἀπόσταση ὑπάρχει ἀνάμεσά τους, γιατί ἔχουνε τὸν νοῦ τους καὶ τὴ διάνοιά τους στὸ οὐράνιο φρόνημα, καὶ καθρεφτίζουνε μέσα τοὺς τὰ αἰώνια ἀγαθά, ἐπειδῆς ἔχουνε τὸ ἅγιον Πνεύμα• γιατί γεννηθήκανε ἄνωθεν κι’ ἀξιωθήκανε νὰ γίνουνε τέκνα τοῦ Θεοῦ μὲ ἀλήθεια καὶ μὲ δύναμη, καὶ κατασταθήκανε σταθεροὶ καὶ στέρεοι κι’ ἀσάλευτοι κι’ ἀναπαυμένοι ὕστερα ἀπὸ πολλοὺς ἀγῶνες καὶ κόπους, χωρὶς νὰ ταράζονται πιὰ ἀπὸ ἄστατους καὶ μάταιους λογισμούς. Σ’ αὐτὸ εἶναι πιὸ μεγάλοι καὶ πιὸ καλοὶ ἀπὸ τὸν κόασμο, ἐπειδῆς ἔχουνε τὸ νοῦ τους καὶ τὸ φρόνημα τῆς ψυχῆς τους στὴν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ ἁγίου Πνεύματος».
Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος γράφει γιαυτὰ τὰ βλογημένα δάκρυα : «Ἂν δὲν φτάξεις στὰ δάκρυα, μὴν νομίσεις πὼς ἔφταξες κάπου στὴ διαγωγή σου καὶ στὴν πολιτεία σου, γιατί ὡς τὰ τότε, τὸν κόσμο ὑπηρετοῦνε οἱ κρυφοὶ διαλογισμοί σου, δηλαδὴ μὲ τὸν ἔξω ἄνθρωπο κάνεις τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ὁ μέσα ἄνθρωπος εἶναι ἀκόμα ἄκαρπος• ἐπειδὴ ὁ καρπὸς τοῦ ἔρχεται ἀπὸ τὰ δάκρυα. Γιατί σὰν φτάξςεις στὴ χώρα τους, τότε νὰ ξέρεις πὼς βγῆκε ἡ διάνοιά σου ἀπὸ τὴ φυλακὴ τούτου τοῦ κόσμου κι’ ἔβαλε τὸ πόδι της στὴ στράτα τοῦ καινούριου κόσμου,, κι’ ἄρχισε νὰ μυρίζει ἐκεῖνον τὸν καινούριον ἀέρα τὸν θαυμαστόν. Καὶ τότε ἀρχίζουνε νὰ τρέχουνε τὰ δάκρυα, ἐπειδὴ κοντεύει νὰ γεννηθεῖ τὸ πνευματικὸ νήπιο. Γιατί ἡ χάρη, ποὺ εἶναι ἡ μητέρα ὅλων, βιάζεται νὰ γεννήσει στὴν ψυχὴ κάποιον θεϊκὸ τύπο μυστικὰ στὸ φῶς τῆς μέλλουσας ζωῆς. Καὶ σὰν φτάξει ἡ ὥρα νὰ γεννηθεῖ, τότες ὁ νοῦς ἀρχίζει νὰ κινιέται σὲ κάποια πράγματα τοῦ κόσμου, ὅπως ἡ ἀναπνοὴ ποὺ παίρνει τὸ ἀγέννητο μωρὸ μέσα στὴν κοιλιὰ καὶ θρέφεται• κ’ ἐπειδὴ δὲ μπορεῖ νὰ βαστάξει σὲ κάποιο πράγμα ποὺ δὲν εἶναι συνηθισμένο, συνειθισμένο, ἄξαφνα ἀρχίζει νὰ σαλεύει τὸ κορμί του σὰν νὰ θέλει νὰ κλάψει μ’ ἕνα κλάψιμο ἀνακατεμένο μὲ τὴ γλυκύτητα τοῦ μελιοῦ. Κι’ ὅσο θρέφεται τὸ μέσα βρέφος, τόσο περισσότερα δάκρυα ἔρχουνται.» Κι’ ἀλλοῦ γράφει ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος: «Πρῶτα δοκιμάζει μὲ πειρασμοὺς ὁ Θεός, ὕστερα δείχνει τὸ χάρισμα. Δόξα στὸν δεσπότη ποὺ μᾶς δίνει τὴν ὑγεία μας μὲ γιατρικὰ στυφά.» Κι’ ἀλλοῦ λέγει: «Ὅλοι οἱ ἅγιοι θλιμένοι μισέψανε ἀπὸ τούτη τὴ ζωὴ• κι’ ἂν οἱ ἅγιοι πενθούσανε καὶ τὰ μάτια τοὺς γεμίζανε πάντα δάκρυα, ὥσπου φύγανε ἀπὸ τούτη τὴ ζωή, ποιὸς δὲν θὰ κλάψει; Ἡ παρηγοριὰ τοῦ χριστιανοῦ γεννιέται ἀπὸ τὸ κλάψιμο• κι’ ἂν οἱ τέλειοι κ’ οἱ νικηφόροι κλάψανε ἐδῶ κάτω, πῶς θὰ παραδεχτεῖ νὰ ἡσυχάσει ἀπὸ τὸ κλάψιμο αὐτὸς ποῦ εἶναι γεμάτος πληγές; αὐτὸς ποὺ ἔχει μπροστά του κειτάμενο τὸ κουφάρι του, καὶ ποὺ βλέπει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτὸ τοῦ νεκρωμένον ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, χρειάζεται καὶ διδασκαλία μὲ ποιὸν λογισμὸ θὰ μεταχειρισθεῖ τὰ δάκρυα;» Κι’ ἀλλοῦ γράφει: «Καλότυχοι ὅσοι εἶναι καθαροὶ στὴν καρδιά, γιατί δὲν περνᾶ ὥρα ποὺ δὲν νοιώθουνε τούτη τὴ χαρὰ τῶν δακρύων, καὶ μέσα σ’ αὐτὴ βλέπουνε τὸν Κύριο. Κ’ ἐνῶ ἀκόμα τὰ δάκρυα εἶναι στὰ μάτια τους, ἀξιώνουνται νὰ θωροῦνε τὰ μυστήριά του μὲ τὸ ὕψος τῆς προσευχῆς τους, καὶ δὲν κάνουνε ποτὲ προσευχὴ ποὺ νὰ μὴν εἶναι βρεγμένη μὲ δάκρυα. Κι’ αὐτὸ εἶναι ποὺ λέγει ὁ Κύριος «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται.» Γιατί ἀπὸ τὸ πένθος ἔρχεται κανένας στὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς, γιὰ τοῦτο εἶπε μὲν ὁ Κύριος πὼς αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦνε, μὰ δὲν ἐξήγησε ποιὰ παρηγοριὰ θὰ παρουνε• γιατί σὰν ἀξιωθεῖ ὁ χριστιανὸς μὲ τὰ δάκρυα νὰ περάσει τὴ χώρα τῶν παθῶν καὶ νὰ φτάξει στὸν κάμπο τῆς καθαρότητας τῆς ψυχῆς, τότε τὸν βρίσκει αὐτὴ ἡ παρηγοριὰ ποὺ δὲν βρίσκεται σὲ τοῦτον τὸν κόσμο, τότε καταλαβαίνει ποιὰ παρηγοριὰ βρίσκει στὸ τέλος τῆς λύπης, ποὺ τὴν δίνει ὁ Θεὸς μὲ τὴν καθαρότητα σ’ ὅσους θλίβουνται• γιατί δὲν γίνεται νὰ θλίβεται κανένας ἀδιάκοπα καὶ νὰ πειράζεται κι’ ἀπὸ τὰ πάθη, ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ χάρισμα δίνεται σὲ κείνους ποὺ δὲν ἔχουνε πάθη, τὸ νὰ κλαῖνε καὶ νὰ θλίβουνται. Τὴ βοήθεια ποὺ γίνεται ἀπὸ τὸ κλάψιμο, κανένας δὲν τὴ γνωρίζει, παρὰ μονάχα ἐκεῖνοι ποὺ παραδώσανε τὶς ψυχὲς τοὺς σ’ αὐτὸ τὸ ἔργο.» Κι’ ἀλλοῦ λέγει: «Ὁ πλοῦτος τοῦ χριστιανοῦ εἶναι παρηγοριὰ ποὺ γίνεται ἀπὸ τὸ πένθος, καὶ ἡ χαρὰ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴν πίστη καὶ ποὺ λάμπει στὰ κατάβαθά της διανοίας.» Καὶ σὲ ἄλλο μέρος γράφει: «Οἱ καλὲς πράξεις ποὺ γίνουνται χωρὶς τὴ λύπη τῆς διάνοιας, εἶναι σὰν ἕνα σῶμα ἄψυχο».
Κι’ ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος λέγει: «Καλότυχος ἐκεῖνος ποὺ μὲ γνώση θὰ ἐπιθυμήσει νὰ κλαίγει, καὶ ποὺ θὰ χύσει δάκρυα μὲ κατάνυξη ἀπάνω στὴ γῆ σὰν καλὰ μαργαριτάρια μπροστὰ στὸν Κύριο».
Πολλὰ γράφει γιὰ τὸ χαροποιὸ πένθος κι’ ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος: «Ἂς ποθήσουμε, λέγει, μὲ ὅλη τὴν ψυχὴ μᾶς ἐκεῖνα ποὺ μᾶς προστάζει ὁ Θεός, φτώχια πνευματική, ἤγουν ταπείνωση, παντοτινὴ θλίψη, νύχτα καὶ μέρα, ἀπ’ ὅπου ἀναβρύζει κάθε ὥρα ἡ χαρὰ τῆς ψυχῆς κ’ ἡ παρηγοριὰ σὲ κείνους ποὺ ἀγαπᾶνε τὸν Θεό. Γιατί ἀπ’ αὐτὴ τὴ θλίψη ἀποχτιέται κ’ ἡ πραότητα σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἀγωνίζονται ἀληθινά. Ἀπὸ τὸ πένθος «πεινοῦνε καὶ διψοῦνε τὴν δικαιοσύνη», ἤγουν ὅλες τὲς ἀρετές, καὶ ζητᾶνε πάντα τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ ποὺ ξεπερνᾶ κάθε νοῦ ἀνθρώπινον. Ἀπὸ τὴν παντοτινὴ θλίψη γίνουνται κ’ ἐλεήμονες καὶ καθαροὶ στὴν καρδιὰ καὶ γεμάτοι ἀπὸ εἰρήνη κ’ εἰρηνοποιοὶ κι’ ἀνδρεῖοι στοὺς πειρασμούς. Ἀπὸ τὸ πένθος μισεῖ κανένας τὰ κακά. Ἀπὸ τὸ πένθος ἀνάβει στὴν ψυχὴ ὁ θεϊκὸς ζῆλος ποὺ δὲν τὴν ἀφήνει πιὰ νὰ ἡσυχάσει ὁλότελα, εἴτε νὰ γυρίσει στὸ κακὸ μαζὶ μὲ τοὺς κακούς. Ἀλλὰ τὴν γεμίζει ἀπὸ ἀνδρεία καὶ δύναμη στὸ νὰ κάνει ὑπομονὴ μέχρι τέλος στοὺς πειρασμούς.» Καὶ σ’ ἄλλο μέρος λέγει: «Πρωτήτερα ἀπὸ τὸ πένθος γιὰ τὸν Θεό, εἶναι ἡ ταπείνωση, κ’ ὕστερα ἀπ’ αὐτὸ ἀκολουθεῖ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη ἀνέκφραστη. Κι’ ὁλόγυρα στὴν ταπείνωση ποὺ γίνεται γιὰ τὸν Θεὸ φυτρώνει ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας• γιατί ὅσο νομίζει κανένας μὲ ὅλη τὴν ψυχὴ τοῦ τὸν ἑαυτὸ τοῦ πιὸ ἁμαρτωλὸν ἀπ’ ὅλους τους ἀνθρώπους, τόσο πληθαίνει μαζὶ μὲ τὴν ταπείνωση ἡ ἐλπίδα, κι’ ἀνθίζει μέσα στὴν καρδιά του, καὶ τὴν πληροφορεῖ πὼς μέλλει νὰ σωθεῖ μὲ τὴν ταπείνωση. Ὅσο κατεβαίνει κανένας σὲ βάθος ταπείνωσης καὶ καταδικάζει καὶ κατακρίνει τὸν ἑαυτό του γιὰ ἀνάξιο νὰ σωθεῖ, τόσο πικραίνεται καὶ βγάζει πηγὲς ἀπὸ δάκρυα, καὶ κατ’ ἀναλογία μὲ τὰ δάκρυα καὶ μὲ τὴ θλίψη τοῦ ἀναβρύζει στὴν καρδιά του ἡ πνευματικὴ χαρά, καὶ μαζὶ μ’ αὐτὴ ἀναβρύζει ἡ ἐλπίδα καὶ μεγαλώνει μαζί της καὶ δίνει τὴν πληροφορία βεβαιότερη.» Κι’ ἀλλοῦ γράφει: «Πρέπει κάθε ἕνας νὰ στοχάζεται τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ προσέχει μὲ φρονιμάδα, ὥστε νὰ ἔχει τὸ θάρρος σὲ μονάχη τὴν ἐλπίδα, χωρὶς τὴ λύπη γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ταπείνωση, οὔτε πάλι νὰ θαρεύεται στὴν ταπεινοφροσύνη καὶ στὰ δάκρυα, χωρὶς τὴν πνευματικὴ ἐλπίδα καὶ χαρὰ ποὺ ἔρχονται μαζὶ μὲ τ’ ἄλλα.» Κι’ ἀλλοῦ πάλι γράφει: «Γίνεται καὶ λύπη χωρὶς πνευματικὴ ταπείνωση, κι’ ἐκεῖνοι ποὺ θλίβονται ἔτσι, νομίζουνε πὼς αὐτὸ τὸ πένθος καθαρίζει τὶς ἁμαρτίες, ἀλλὰ μάταια πλανιοῦνται, ἐπειδῆς εἶναι στερημένοι ἀπὸ τὴ γλυκύτητα τοῦ πνεύματος ποὺ γίνεται μυστικὰ μέσα στὸ νοερὸ θησαυροφυλάκιο τῆς ψυχῆς καὶ δὲν γεύουνται ἀπὸ τὴ χρηστότητα τοῦ Κυρίου. Γιὰ τοῦτο οἱ τέτοιοι ἄνθρωποι ἀνάβουνε γλήγορα καὶ θυμώνουνε καὶ δὲν μποροῦνε νὰ καταφρονήσουνε ὁλότελα τὸν κόσμο καὶ τὰ τοῦ κόσμου. Μὰ ὅποιος δὲν τὰ καταφρονέσει ὁλότελα τοῦτα, καὶ δὲν ἀποχτήσει μίσος μ’ ὅλη τὴν ψυχὴ τοῦ γι’ αὐτά, δὲν εἶναι δυνατὸ ν’ ἀποχτήσει ποτὲ βέβαιη κι’ ἀδίσταχτη ἐλπίδα πὼς θὰ σωθεῖ, ἀλλὰ τριγυρίζει παντοτινὰ μὲ ἀμφιβολία ἐδῶ κ’ ἐκεῖ, ἐπειδὴ δὲν ἔβαλε θεμέλιο ἀπάνω σὲ πέτρα.» Κι’ ἀλλοῦ λέγει αὐτὸς ὁ ἅγιος: «Τὸ πένθος εἶναι διπλὸ κατὰ τὶς ἐνέργειες: σὰν νερὸ σβύνει μὲ τὰ δάκρυα ὅλη τὴ φλόγα τῶν παθῶν, καὶ ξεπλύνει τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸν μολυσμὸ ποὺ προξενοῦσε στὴν ψυχὴ• καὶ πάλι σὰν φωτιὰ ζωοποιεῖ μὲ τὴν παρουσία τοῦ ἁγίου Πνεύματος κι’ ἀνάβει καὶ πυρώνει καὶ ζεσταίνει τὴν καρδιὰ καὶ τὴν ἀνάβει στὸν ἔρωτα καὶ στὸν πόθο τοῦ Θεοῦ.» Καὶ σὲ ἄλλο μέρος πάλι γράφει: Ὅποιος συλλογίζεται μὲ αἴσθηση τῆς ψυχῆς πὼς εἶναι ἀνάξιος νὰ δεχτεῖ τὸν Θεὸ καὶ πὼς ἡ πολιτεία του, ὅσο καλὴ κι’ ἂν εἶναι, εἶναι τιποτένια μπροστὰ στὴν πολιτεία τῶν ἁγίων, χωρὶς ἄλλο θὰ πενθήσει μὲ κεῖνο τὸ πένθος ποὺ εἶναι ἀληθινὰ μακαριώτατο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔρχεται κι’ ἡ παρηγοριά, καὶ κάνει τὴν ψυχὴ πραεία• γιατί ἡ χαρὰ ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὴ θλίψη εἶναι ὁ ἀραβώνας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.» Κι’ ἀλλοῦ λέγει: «Ὅπου εἶναι ταπεινοφροσύνη, ἐκεῖ εἶναι κι’ ἡ φώτιση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κι’ ὅπου εἶναι φώτιση τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἐκεῖ εἶναι καὶ φωτοχυσία τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸς μὲ σοφία καὶ γνώση τῶν μυστηρίων του. Κι’ ὅπου εἶναι αὐτά, ἐκεῖ εἶναι κ’ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, κ’ ἡ γνώση τῆς βασιλείας, κ’ οἱ κρυφοὶ θησαυροὶ τῆς γνώσης τοῦ Θεοῦ, ποὺ μέσα τοὺς εἶναι καὶ τὸ φανέρωμα τῆς πνευματικῆς φτώχιας. Κι’ ὅπου εἶναι αἴσθηση πνευματικῆς φτώχιας, ἐκεῖ εἶναι καὶ τὸ χαρούμενο πένθος, ἐκεῖ εἶναι καὶ τὰ παντοτινὰ δάκρυα, ποὺ καθαρίζουνε ἐκείνη τὴν ψυχὴ ποὺ τὰ ἀγαπᾶ καὶ τὴν κάνουνε ὁλόκληρη φωτεινή. Ώ, δάκρυα ποὺ ἀναβλύζετε ἀπὸ θεϊκὸν φωτισμὸ κι’ ἀνοίγετε τὸν οὐρανὸ καὶ μοῦ προξενᾶτε θεϊκὴ παρηγοριά! Γιατί ἀπὸ τὴ χαρὰ κι’ ἀπὸ τὸν πόθο ποὺ ἔχω, λέγω πάλι καὶ πολλὲς φορὲς τὰ ἴδια; Γιατί ὅπου εἶναι πλῆθος δάκρυα μὲ γνώση ἀληθινή, ἐκεῖ εἶναι καὶ λάμψη θείου φωτός, κι’ ὅπου εἶναι λάμψη θείου φωτός, ἐκεῖ εἶναι κι’ ὅλα τὰ καλά, κ’ ἐκεῖ εἶναι τυπωμένη μέσα στὴ καρδιὰ κ’ ἡ σφραγίδα τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἀπ’ ὅπου προέρχονται ὅλοι οἱ καρποὶ τῆς ζωῆς. Ἀπὸ τὰ δάκρυα γιὰ τὸν Χριστὸ βγαίνουνε τοῦτοι οἱ καρποί, ἡ πραότητα, ἡ εἰρήνη, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ εὐσπλαχνία, ἡ χρηστότητα, ἡ ἀγαθωσύνη, ἡ πίστη, ἡ ἐγκράτεια. Ἀπὸ τὰ δάκρυα βγαίνει τὸ νὰ ἀγαπᾶ κανένας τοὺς ἐχθρούς του καὶ νὰ παρακαλεῖ τὸν Θεὸ γὶ αὐτούς, τὸ νὰ χαίρεται στοὺς πειρασμούς, τὸ νὰ καυχιέται στὶς θλίψεις, τὸ νὰ στοχάζεται σὰν δικές του τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀλλουνῶν καὶ νὰ κλαίγει γι’ αὐτές, τὸ νὰ βάζει τὴ ζωή του σὲ θάνατο γιὰ τοὺς ἀδελφούς του μὲ προθυμία».
πηγή: orthodoxia-ellhnismos 

Ἑλληνικὴ Δημιουργία, τ.61, 1950 και Μυριόβιβλος

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

H ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗ ΤΟΥ 1821


Αποτέλεσμα εικόνας για Σαράντος  Ι. ΚαργάκοςΣήμερα δίνεται «γραμμή» να διαλυθούν τα κράτη για να σχηματισθεί ο παγκόσμιος πολτός για χάρη των δυνατών

.Γραφει ο Σαράντος  Ι. Καργάκος
 ..Εν πρώτοις, θεωρώ απαράδεκτο να μικροποιούμε τους ανθρώπους που έζησαν στο παρελθόν και δημιούργησαν το δικό μας παρόν (με ό,τι καλό ή κακό). Συχνά, η μικροποίηση του χθες δεν γίνεται από αντικειμενικότητα, αλλά από σκοπιμότητα. Κρύβει την ηθική μας μικροβιότητα. Κάποιοι, που δεν μπορούν να φθάσουν ψηλά, προσπαθούν να κατεβάσουν τους υψηλούς τού χθες στα χαμηλά, εν ονόματι κάποιας «αποδομητικής Ιστορίας», με την οποία προσπαθούν να υποβαθμίσουν ό,τι λέγεται «έθνος», «εθνικό», και πρώτα απ’ όλα την εθνική Ιστορία και την εθνική λογοτεχνία μας, που εμπνέουν το εθνικό μας φρόνημα και την εθνική πολιτική της ανεξαρτησίας.
Ετσι, σπιλώνονται συστηματικά οι άνθρωποι που δημιούργησαν το αθάνατο ‘21. Υπάρχουν σχολικά βιβλία για το έπος αυτό, στα οποία οι αναφερόμενοι αγωνιστές, πολιτικοί και στρατιωτικοί δεν ξεπερνούν τη σύνθεση μιας καλαθοσφαιρικής ομάδας, χωρίς τον προπονητή! Και, σαν να μην έφθανε αυτό, κατά καιρούς από απίθανους «καλαμογράφους» γράφονται άρθρα και αρθρίδια αμφισβητικά, του τύπου «Για ποια Επανάσταση μιλάτε;» και παρουσιάζεται ο σχεδόν 10ετής πολυαίμακτος εκείνος αγώνας, σαν πολεμικό τάχα «εξάνθημα» του γαλλικού Διαφωτισμού και άλλοτε σαν ανταρσία και στάση.
Ως προς τούτο, οι καλοί αυτοί «καλαμογράφοι» εναρμονίζονται με τους νεότερους Τούρκους ιστορικούς που, αναφερόμενοι στην Ελληνική Επανάσταση, την ονομάζουν «isyan», δηλαδή «στάση», ενώ οι παλαιότεροι, ακόμη και για ελληνικά κινήματα (π.χ. κρητικά ενωτικά κινήματα), χρησιμοποιούσαν τον όρο «ihrilat», δηλαδή «επανάσταση». Κατανοούμε, φυσικά, τη στάση των νεότερων Τούρκων ιστορικών που εμπλέκονται σ’ ένα παιχνίδι πολιτικό, αλλά ο πολύς λαός δεν κατανοεί τη στάση κάποιων δικών μας «εκσυγχρονιστών» ιστορικών απέναντι στις παλαιότερες ιστορικές μορφές και συγγραφές. Για παράδειγμα, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος έχει κηρυχθεί απόβλητος από τις περισσότερες φιλοσοφικές σχολές μας!
Προς τι, άραγε, το μένος αυτό; Είναι απλό: Όλοι αυτοί οι παλαιοί «εθνικιστές», λόγιοι και αγωνιστές, δημιούργησαν ένα εθνικό κράτος που αποτέλεσε αφετηρία σχηματισμού και άλλων εθνικών κρατών στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, κι έτσι άρχισε η κατάρρευση των μεγάλων αυτοκρατοριών. Η αρτισύστατη μικρή Ελλάς υπήρξε το κακό παράδειγμα, το «μεγάλο λάθος», κατά τον Μέτερνιχ και τον μελετητή του, Χένρι Κίσινγκερ. Το κράτος αυτό, το πρώτο στην ιστορία του ελληνικού κόσμου, είχε φυσικά τις αδυναμίες του. Αλλά, παρά τούτο, μέσα σε 90 χρόνια είχε τριπλασιαστεί. Σήμερα, όμως, δίνεται «γραμμή» (και μάλιστα, «επιχρυσωμένη») να διαλυθούν τα κράτη -φυσικά, τα μικρά- για να σχηματισθεί ο παγκόσμιος πολτός, από τον οποίο θα παρασκευασθεί η «μαύρη πουτίγκα» των δυνατών. Επιβάλλεται όθεν καθετί εθνικό, είτε κράτος είτε γεγονός ή πρόσωπο σημαντικό, να βάλλεται, να διαβάλλεται και, αν είναι μνημείο, να βεβηλώνεται. Ποια προτομή ή ανδριάντας αγωνιστή του ‘21 δεν έχει βεβηλωθεί ή καταστραφεί;
Πρωταγωνιστές είναι τώρα κάποιοι κρανιόκενοι νεαροί, ποδηγετούμενοι απο ινστρούχτορες γηράσαντες εν πνευματική αμαρτία και μαλθακία. Αυτή η νέα «χρυσή νεολαία» (το χρυσή με την τρέχουσα έννοια) έχει σπουδάσει σε μυστηριώδη άντρα την καταστροφή των μνημείων του ‘21 και τη δική της καταστροφή. Καταστρέφει τη βρυσομάνα που θα τη χρειασθεί, όταν έλθουν -και ήλθον- οι δύσκολοι καιροί. Καταστρέφεται η βρυσομάνα από την οποία θα μπορούσαν οι νέοι να υδροδοτηθούν ψυχικά και πνευματικά, όταν εισέλθουν στην έρημο της απελπισίας. 
Το ‘21 έχει πολύ κακοπάθει κατά τα τελευταία χρόνια και από περίεργους «ανακαινιστές», που είτε δεν το βλέπουν και το αγνοούν είτε το βλέπουν με ένα (ή και μισό) μάτι, κι έτσι φωτίζουν μέρος μόνο από την τεράστια έκτασή του. Άλλοι, εφοδιασμένοι με τα «καπνογόνα» κάποιας ιδεολογίας ή ιδεοληψίας, θολώνουν το ευρύ τοπίο του Αγώνα και έτσι είναι είναι αδύνατον να δει κανείς με ευκρίνεια πρόσωπα και καταστάσεις.
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, που είχε μια ευρύτερη και βαθύτατη γνώση του ‘21, έγραψε τα ακόλουθα προειδοποιητικά για τον κίνδυνο που εγκυμονούσε η δήθεν απομυθευτική ιστορία, που ήταν τότε και τώρα του συρμού: «Υποτιμώντας ή σπιλώνοντας μεγάλα ονόματα ή εξαιρετικά γεγονότα δεν αποποιούμε το ‘21· το παραμορφώνουμε».
Σήμερα, οι νέοι της πατρίδας μας δεν γνωρίζουν το ‘21 ή έστω κάτι περιεκτικό για το ‘21. Γνωρίζουν, όμως, απόψεις κυρίως από προχειρογραφήματα ή περίεργες θεωρήσεις για το ‘21. Δεν απορρίπτω τις θεωρίες- είναι λίπασμα μυαλού για τον ιστορικό-, αρκεί να μην οδηγούν στην καταπακτή της λήθης τα πρόσωπα και τα γεγονότα. Οι πολλές θεωρίες και οι πολλές ιδεοληψίες έκαναν την Ιστορία να μοιάζει με νεκρό που τρέχει πίσω από το φάντασμά του.
Μέχρι τα πρόσφατα χρόνια, το ‘21 ήταν ακόμη ζωντανό. Ήταν στο τραγούδι και της νέας μεταπολιτευτικής γενιάς. Αλλά, ξαφνικά, έπεσε πάνω του το μαύρο πέπλο της λησμονιάς. Επαψε για τους νέους μας να είναι πύρωμα ψυχής. Συχνά, οι παρελάσεις της 25ης Μαρτίου θυμίζουν καρναβαλική φιέστα. Όχι από αμέλεια-εσκεμμένα. Γιατί δεν πρέπει τα νέα παιδιά να διατηρούν το πύρωμα της καρδιάς του 1821. Ο Νίκος Καζαντζάκης σε μια ομιλία του στο BBC, το 1946, είχε πει: «Η πιο στοιχειώδης λογική αντιστάθηκε στην άγια τούτη παραφροσύνη. Πώς μια χούφτα άνθρωποι ξαμάρτωτοι, πεινασμένοι, ανοργάνωτοι μέσα σε μια Ευρώπη λυσσαλέα αντιδραστική, μπορούσαν να σηκώσουν το κεφάλι και να ελπίσουν ελευθερία».
Σήμερα, κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν από τη συνείδηση των νέων το ‘21 για να μην μπορούν σε κανέναν να σηκώσουν το κεφάλι. Πνευματικός ραγιαδισμός και γενιτσαρισμός εδώ και καιρό κάνουν στη χώρα μας θραύση.

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Τα ηφαίστεια της Σαντορίνης και της Κω τρομοκρατούν τους επιστήμονες: «Αν σκάσουν... »

Τα ηφαίστεια της Σαντορίνης και της Κω τρομοκρατούν τους επιστήμονες: «Αν σκάσουν... »Η επόμενη πολύ ισχυρή ηφαιστειακή έκρηξη θα βρει τον κόσμο απροετοίμαστο. Μπορεί να εξαφανίσει ολόκληρες πόλεις και περιοχές πολλών εκατομμυρίων κατοίκων, καθώς επίσης να προκαλέσει ευρύτερη αναστάτωση στο παγκόσμιο εμπόριο, στις διεθνείς επικοινωνίες και μεταφορές.
Επίσης, στα οικονομικά και τεχνολογικά συστήματα, στο κλίμα και στο περιβάλλον, ακόμη και στη διεθνή ειρήνη. Δύο ελληνικά ηφαίστεια, της Σαντορίνης και της Κω, βρίσκονται ανάμεσα σε αυτά που μπορεί να αποτελέσουν απειλή στο μέλλον.
Τη σχετική προειδοποίηση απηύθυναν κορυφαίοι ηφαιστειολόγοι, οι οποίοι υπογράμμισαν ότι μια πολύ ισχυρή και καταστροφική έκρηξη ηφαιστείου «δεν είναι αδιανόητη». Γι’ αυτό, κάλεσαν τις κυβερνήσεις και τους ειδικούς να έχουν έτοιμα διάφορα σχέδια έκτακτης ανάγκης και να μην εστιάζονται μόνο στις συχνότερες φυσικές καταστροφές, όπως οι πλημμύρες και οι σεισμοί.
Λένε με έμφαση ότι ο κόσμος πρέπει να κάνει περισσότερα από ό,τι έως τώρα, αν δεν θέλει να χαθεί ή να απορρυθμισθεί η ζωή του από την επόμενη μεγάλη έκρηξη ηφαιστείου.
Η κλίμακα ηφαιστειακής εκρηκτικότητας
Στην κλίμακα του «Δείκτη Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας» (Volcanic Explosivity Index-VEI), που φθάνει έως το οκτώ, οι εκρήξεις που έχουν παγκόσμιες επιπτώσεις, είναι ισχύος επτά ή οκτώ. Τέτοιες εκρήξεις εκτιμάται ότι συμβαίνουν με μέση συχνότητα μία ή δύο φορές ανά χιλιετία.

Όπως τονίζουν οι επιστήμονες, ο σύγχρονος τεχνολογικός κόσμος δεν έχει δει τέτοια έκρηξη. Από τα μέσα του 19ου αιώνα έως σήμερα οι μεγαλύτερες ηφαιστειακές εκρήξεις οπουδήποτε στη Γη ήταν λίγες ισχύος «έξι». Πιο γνωστές του Κρακατάου στην Ινδονησία το 1883, του Κατμάι στην Αλάσκα το 1912 και του Πινατούμπο στις Φιλιππίνες το 1991.
Η τελευταία μεγάλη έκρηξη ισχύος «επτά» ήταν εκείνη του ηφαιστείου Ταμπόρα της Ινδονησίας το 1815, που σκότωσε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και επέφερε τόσο σοβαρές κλιματικές αλλαγές, που οδήγησε το 1816 να είναι ένα «έτος χωρίς καλοκαίρι» στην Ευρώπη και στην Αμερική.
Η επόμενη έκρηξη μεγέθους VEI-7 μπορεί να συμβεί στη διάρκεια της ζωής μας ή σε εκατοντάδες χρόνια, λέει ένας από τους δημιουργούς του δείκτη VEI.
Μια ηφαιστειακή έκρηξη προκάλεσε την Μικρή Εποχή των Πάγων
Το 1257 η έκρηξη ενός άλλου ινδονησιακού ηφαιστείου είχε προκαλέσει τέτοια ηλιακή σκίαση, που η θερμοκρασία του πλανήτη μας υποχώρησε τόσο, με συνέπεια πιθανότατα να πυροδοτηθεί στη διάρκεια του Μεσαίωνα η λεγόμενη «Μικρή Εποχή των Πάγων» που διήρκεσε για αιώνες.

Πριν από οκτώ χρόνια, η έκρηξη του ισλανδικού ηφαιστείου Εϊγιαφιαλαγιοκούλ, που ήταν ισχύος μόλις «τρία» στην κλίμακα VEI, καθήλωσε τα αεροπλάνα για μέρες στα ευρωπαϊκά αεροδρόμια και οι συνολικές οικονομικές ζημιές της έφθασαν τα πέντε δισεκατομμύρια ευρώ.
Οι τρεις ηφαιστειολόγοι τονίζουν ότι πρέπει οι επιστήμονες να αρχίσουν να μελετούν πιο συστηματικά τις πιθανές επιπτώσεις (π.χ. στις επικοινωνίες και στο GPS) και να προετοιμάζουν σχέδια για την επόμενη έκρηξη ισχύος VEI-7. Βασικό αντικείμενο έρευνας επίσης πρέπει να είναι η προσπάθεια καλύτερης πρόβλεψης για το πού μπορεί να συμβεί μια τέτοια έκρηξη.
Ήδη υπάρχει ένας κατάλογος με υποψήφια ηφαίστεια ικανά για έκρηξη ισχύος «επτά» ή και «οκτώ». Αυτά περιλαμβάνουν το Ταούπο στη Νέα Ζηλανδία (εκεί όπου συνέβη η τελευταία στον κόσμο έκρηξη VEI-8 πριν 26.500 χρόνια). Επίσης, το Νταμαβάντ του Ιράν, σε απόσταση μόλις 50 χιλιομέτρων από την Τεχεράνη.
Οι ερευνητές τονίζουν ότι «αν μια έκρηξη VEI-7 συμβεί κοντά σε μια μεγάλη πόλη, θα την εξαφανίσει τελείως» και «τα θύματα θα είναι αρκετά εκατομμύρια, εκτός κι έχει υπάρξει έγκαιρη εκκένωση του πληθυσμού σε μαζική κλίμακα». Αυτό είναι κάτι που, μεταξύ άλλων, αφορά τη Νάπολη της Ιταλίας, μια πόλη 4,4 εκατομμυρίων κατοίκων που γειτνιάζει με το ενεργό και επικίνδυνο ηφαίστειο των Φλεγραίων Πεδίων.
Τα ελληνικά ηφαίστεια που τρομοκρατούν τους επιστήμονες
Όσον αφορά τον ελληνικό χώρο, η διάσημη έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας (Σαντορίνης) περί το 1610 π.Χ. εκτιμάται ότι ήταν ισχύος «επτά» στην κλίμακα VEI.

Για το μέλλον, οι ερευνητές θεωρούν ότι το ηφαίστειο της Σαντορίνης, καθώς και εκείνο της Κω, το οποίο πριν 160.000 χρόνια περίπου είχε δώσει μια παρόμοια έκρηξη, είναι τα δύο ηφαίστεια του ελλαδικού χώρου που είναι υποψήφια μέσα στις επόμενες χιλιετίες για να προκαλέσουν μια νέα μεγα-έκρηξη ισχύος «επτά» (VEI-7).
Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, από μια μελλοντική έκρηξη του πρώτου ηφαιστείου θα κινδυνεύσει άμεσα το νησί της Σαντορίνης, ενώ μια έκρηξη του δεύτερου θα απειλήσει τα νησιά Νίσυρο, Κω και Γυαλί.
Από τις γύρω χώρες, ηφαίστεια ικανά να δώσουν στο μέλλον έκρηξη ισχύος «επτά», είναι πέντε στην Ιταλία, τέσσερα στην Τουρκία, ένα στην Αρμενία, ένα στη Γεωργία και το Νταβανάντ του Ιράν. Σε όλη την Ευρασία δεν υπάρχουν άλλα ηφαίστεια ικανά να προκαλέσουν τόσο μεγάλη έκρηξη. Αντίθετα, υπάρχει μια πληθώρα υποψήφιων μεγα-ηφαιστείων στον Ειρηνικό, στην Ωκεανία και στην Αμερική.
Η δημιουργία του καταλόγου των υποψήφιων μεγα-ηφαιστείων έγινε από τους ερευνητές με βάση έξι επιστημονικά κριτήρια, που περιλαμβάνουν το εκρηκτικό παρελθόν τους, τις τωρινές ενδείξεις κινητικότητας, το γενικότερο τεκτονικό περιβάλλον τους, τη σύνθεση του μάγματος, την πιθανή διαρροή αερίων κ.α.

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΑ ΣΥΜΜΑΧΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η Fraport και τα …παρατρεχάμενα του ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, Επικεφαλής Στρατηγικού Σχεδιασμού της “Ελλήνων Πολιτείας”

Στο άρθρο μου της Κυριακής 4 Φεβρουαρίου στην Ελεύθερη Ώρα, με τίτλο: “Το συλλαλητήριο της εθνικής διαμαρτυρίας”, έγραφα σε κάποιο σημείο: “…από το 1912-1922 πολεμούσες Έλληνα κοιτάζοντας ανατολικά και το παιδί σου σήμερα θα πολεμήσει δυτικά…”!
Ωστόσο, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, δυστυχώς, μας επιβεβαιώνουν και τρέχουν τόσο γρήγορα μετά την επίσκεψη του Χαριτζή Ρετζέπ – Ταγίπ Ερντογάν στο Βατικανό και την συνάντησή του με τον Πάπα (σ.σ. κατά πατρο-Κοσμά τον Αιτωλό: Τον Πάπα να καταράσθε γιατί αυτός θα είναι η αιτία [του κακού]), που δεν τα προλαβαίνουμε!

Προκαλούν οι Τούρκοι με τις πλάτες του Βατικανού και της Ιταλίας…
Η συνάντηση αυτή αποκωδικοποιείται ως εξής:
α) “καθαγιάσθηκαν” υπό του Πάπα, άπασες οι εγκληματικές ενέργειες και πράξεις του Τούρκου αιμοσταγή Σουλτάνου! Παρελθούσες, τωρινές, αλλά και μελλοντικές!
β) Εντατικοποιείται η στρατιωτική συνεργασία της Ιταλίας με την Τουρκία και την Αλβανία με μια σειρά εχθρικών πράξεων στα ΒΔ σύνορά μας! Όμως, και στα Δωδεκάνησα, που σύμφωνα με την υψηλότατη και άριστα γνωρίζουσα πηγή μας, ο Ερντογάν υποσχέθηκε στην Ιταλία μερίδιο της επιτυχίας του! Όταν θα έχει ολοκληρωθεί η εισβολή της Τουρκίας στα Δωδεκάνησα, που ενδεχομένως να μην αργεί!

Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και με την άμεση υπαναχώρηση των ιταλικών ερευνητικών σκαφών στα θαλάσσια οικόπεδα της Κύπρου, καθώς και οι πρόσφατες εμπρηστικές δηλώσεις του Ερντογάν και άλλων Τούρκων αξιωματούχων, όπως επίσης και το τελευταίο επεισόδιο στα Ίμια!

Ανησυχητικά γεγονότα με παρατρεχάμενους του ΣΥΡΙΖΑ…
Προειδοποιητικά – ανησυχητικά σημάδια της επερχόμενης κρίσεως με την Τουρκία είναι η εμφάνιση του επονομαζόμενου “κινήματος πολιτών για την ειρηνική συνύπαρξη στο Αιγαίο”, η οποία το πρώτο πράγμα που ζήτησε με επιστολή της στον ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά (σ.σ. κοινοποιείται στους Βουλευτές Λέσβου, Χίου, Σάμου και Δωδεκανήσου), είναι η άμεση χορήγηση βίζας σε Τούρκους επισκέπτες και η επίσπευση αυτής της διαδικασίας! Κουβέντα βέβαια από την εν λόγω “κίνηση πολιτών” (;;;) για τον συνεχιζόμενο εντατικό εποικισμό των Δωδεκανήσων από μουσουλμάνους “μετανάστες” και πράκτορες της ΜΙΤ, σταλμένους από τον Χαριτζή Ερντογάν, προκειμένου να προετοιμαστεί καταλλήλως το έδαφος της επικείμενης εισβολής! Ταυτόχρονα με τα παραπάνω είναι εμφανέστατο το τελευταίο 15μερο, η προσπάθεια αλίευσης πληροφοριών για θέματα στρατιωτικής φύσεως που έχουν να κάνουν με την αμυντική μας ικανότητα, από Ελληνόφωνους πράκτορες των Τούρκων, Ιταλών, Αλβανών, Γερμανών, Άγγλων και Ισραηλινών που κατοικούν μόνιμα σε νησιά των Δωδεκανήσων! Γνωρίζουν αυτές τις κινήσεις ο Πάνος Καμμένος και ο Νίκος Τόσκας;

Fraport είναι, ότι θέλει κάνει… Στις 7 Μαρτίου 2018 συμπληρώνονται 70 χρόνια από την απελευθέρωση των Δωδεκανήσων (1948)! Εν όψει λοιπόν της επισκέψεως του ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλου στη Νίσυρο, μας δημιουργούνται πολλές και σοβαρές σκέψεις για την ωμή, αυθαίρετη και θρασύτατη απόφαση της γερμανικής εταιρείας Fraport που διαχειρίζεται τον αερολιμένα της Κω, ώστε να αναγγείλει το κλείσιμο του αεροδρομίου “Ιπποκράτης” από 4-19 Μαρτίου 2018! Χρονικού διαστήματος που συμπίπτει της επισκέψεως του ΠτΔ στη Νίσυρο που γειτνιάζει με την Κω και βεβαίως η Νίσυρος δεν διαθέτει αεροδρόμιο!

Είναι πλέον γνωστό και το έχουμε αναδείξει σε πολλά άρθρα μου, πως η Κως κατέχει δεσπόζουσα θέση στην αμυντική αρχιτεκτονική του ευαίσθητου ΝΑ αμυντικού τομέα της Πατρίδος μας! Έτσι, τι ακριβώς μπορεί να σηματοδοτεί το κλείσιμο του αεροδρομίου που αποτελεί τον κεντρικότερο αμυντικό προμαχώνα του νότιου τομέα της Ελλάδος;

Άλλωστε, οι εχθρικές προθέσεις της Fraport (σ.σ. εταιρεία του γερμανικού Δημοσίου) είναι ξεκάθαρες από τους μισθούς πείνας και εξευτελισμού των 250-300 ευρώ που δίνουν στους Έλληνες εργαζόμενους για 6ωρη απασχόληση!

Αυτή ίσως είναι και η απάντησή μας σε όλους εκείνους τους νεόκοπους προοδευτικούς που πανηγύριζαν με την παραχώρηση των 14 αεροδρομίων μας στη Fraport! Και οι οποίοι πίστευαν πως θα έχουν σε αυτά τα αεροδρόμια καλύτερες υπηρεσίες! Παραγνωρίζοντας πως έτσι παραχωρήσαμε κυριαρχικά δικαιώματα στους σύγχρονους Ναζί της Γερμανίας (σ.σ. διαχρονικής φίλης της Τουρκίας)!

Το κλείσιμο του αεροδρομίου όμως, συμπίπτει όλως τυχαίως, με την κατάταξη για πρώτη φορά στη νεότερη ελληνική ιστορία των νεοσύλλεκτων οπλιτών, απ΄ ευθείας στις παραμεθόριες μονάδες και όχι στα κέντρα εκπαιδεύσεως!

Είναι γνωστό, ότι η νήσος Κως επανδρώνει με οπλίτες, υπαξιωματικούς και αξιωματικούς, όλη την περιοχή του Βόρειου συγκροτήματος των Δωδεκανήσων, από την Πάτμο μέχρι και τη Νίσυρο! Επίσης, το κλείσιμο του αεροδρομίου, ίσως σημαίνει και τη δυσλειτουργία επανδρώσεως των νησιωτικών μας φρουρών, στην περιοχή ευθύνης της 80 ΑΔΤΕ (Ανώτατη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής) που εδρεύει στην Κω, η οποία έχει ως σύνθημά της: “Γαίαν και ύδωρ ου δίδομεν”!

“Έπαιξαν” την εποχή του Οτσαλάν, “παίζουν” και σήμερα…
Στις 15 Φεβρουαρίου 1999 το δίδυμο Σημίτη – Πάγκαλου παρέδωσε τον Κούρδο ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν στην ανθελληνική συμμαχία Τουρκίας – Ισραήλ! Αφού πρώτα τον “φιλοξένησαν” για 15 ημέρες στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι της Κένυας! Ο πρωτεργάτης αυτής της παράδοσης, Θεόδωρος Πάγκαλος, πότε θα τιμωρηθεί; Πότε θα τιμωρηθεί για το έγκλημα στα Ίμια (σ.σ. τη σημαία την πήρε ο αέρας) και τον θάνατο των τριών ηρώων αεροπόρων μας;

Ο οποίος καθυβρίζει ασταμάτητα και σπιλώνει την τιμή, το αίσθημα, το φρόνιμα και την αξιοπρέπεια απάντων των Ελλήνων;

Στο ίδιο μονοπάτι βάδιζαν και εξακολουθούν να βαδίζουν σημαίνοντα πρόσωπα της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, τα οποία συνδέονται με τα κλιμάκια των αλβανικών μυστικών υπηρεσιών που δρουν στην Ελλάδα επί δεκαετίες! Όπως επίσης, συνδέονται και με τα κλιμάκια της Μοσάντ στην Κω, στην Αλικαρνασσό, στου Ψυρρή των Αθηνών και στο Ναϊρόμπι της Κένυας!

Μακάρι να είχαμε εκείνες τις “απτές” αποδείξεις για να τους δώσουμε δημόσια στον ελληνικό λαό με το ονοματεπώνυμό τους!

Όμως, ενδεχομένως στο εγγύς μέλλον, τα εν λόγω πρόσωπα να αποκαλυφτούν μόνα τους, την στιγμή κατά την οποία θα γίνεται συντονισμένα η “εισβολή” Τούρκων και Αλβανών στην ελληνική Επικράτεια!

Είδομεν…

πηγή :koukfamily.

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Εἶναι προδότες ὅσοι παρακολουθοῦν τούτη τήν ἐποχή, στήν τηλεόραση, τουρκοσειρές


Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος 
«Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου, ρὲ παιδιά, πῶς νὰ τὸ κάνουμε», ἔλεγε ὁ ποιητὴς Κώστας Μόντης, βλέποντας, μὲ νοτισμένα μάτια, τὴν ὡραία Ἀμμόχωστο, τὸν γενέθλιο τόπο του. Γιατί; διότι 
«ἀπὸ ἐκεῖ πέρασε ἕνας ἄλλος λαὸς 
ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα. 
Βρῆκε ἐκκλησιὲς καὶ τὶς χάλασε. 
Βρῆκε λιακωτὰ καὶ τὰ κούρσεψε. 
Βρῆκε τὰ βήματα ἑνὸς πολιτισμοῦ 
καὶ θέλει νὰ τὰ παραγράψει. 
Καὶ χαλᾶ. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ κτίσει. 
Καὶ ἱεροσυλεῖ. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. 
Καὶ καταστρέφει. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει». 
(«Ἀπ’ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι», Ἄνθος Λυκαύγης. Κυπριακὸ Ἀνθολόγιο Ε´- ´Στ’ Λευκωσία...
1994, σελ. 195). 

Ἔτσι μιλοῦν καὶ γράφουν ὅσοι ἀγαποῦν τὴν πατρίδα καὶ δὲν ξεχνοῦν (ἄλλο πράγμα, ἂν συγχωροῦν) τὶς ἀδικίες, τὶς λεηλασίες, τὶς σφαγές, στὶς ὁποῖες μᾶς καταδίκασε ἡ συμβίωση μὲ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο, με τά τουρκομεμέτια. Ἀλλὰ τώρα πού καταντήσαμε «ἀνεμοδοῦρες, μηχανὲς διαφταρμένες», ὡς θὰ ἔλεγε ὁ τίμιος Μακρυγιάννης, ἔχουμε τὴν Τουρκιὰ στὰ σπίτια μας, στὶς σάλες μας. Καθημερινοὶ μουσαφιραῖοι, φίλοι καρδιακοί, οἱ γλυκανάλατες, σαχλὲς τουρκοσαπουνόπερες και τά κανιβαλικά σαβουροπαιχνίδια τύπου survivor. 

Οἱ Γενοκτόνοι τοῦ λαοῦ μας, οἱ ἐγκληματίες, οἱ δολοφόνοι τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Σολωμοῦ, τοῦ Ἡλιάκη, τῶν τριῶν ἡρώων τῶν Ὑμίων, δόξη καὶ τιμή, μπῆκαν στὰ σπίτια μας. Χάθηκε ἡ ἀγάπη στὴν πατρίδα. Φτώχυνε τὸ κράτος, τὸ καταλήστευσαν οἱ κοπροπολιτικάντηδες, ἀλλὰ ἡ ἀηδία, ἡ ἀπόρριψη ἐπεκτείνεται. Δὲν περιορίζεται στοὺς Γραικύλους τῆς σήμερον, ἀλλὰ «ἐπιπολαίως» ἁπλώνεται στὸ χθές, σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐς ἀεὶ τοὺς χρωστᾶμε στοὺς νεκρούς. («Ἑλλάδα εἶσαι γεννημένη ἀπὸ τοὺς πεθαμένους», κανοναρχεῖ ὁ ποητὴς Τάσος Λειβαδίτης). Οἱ ἀνίκανοι τῆς σήμερον δὲν εἶναι ἡ πατρίδα. Αὐτοὶ εἶναι τὸ ὄνειδός της. «Στῶμεν καλῶς». Ἡ πατρίδα ποτὲ δὲν ξεπέφτει, δὲν χάνεται στὰ τάρταρα τῆς οἰκονομικῆς φρίκης, μονάχα ξαποσταίνει. 

Διασώζει ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης στὰ «Διηγήματά» του ἕνα φωτεινὸ συμβάν, στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστεῖ ἐκεῖνος ὁ «μεταξένιος» ἄνθρωπος, ὁ ἥρωας Κωνσταντὴς Κανάρης. Μετὰ τὴν ἀποτυχία νὰ πυρπολήσει στὴν Ἀλεξάνδρεια τὸν αἰγυπτιακὸ στόλο ἐπιστρέφει μὲ τοὺς ναῦτες του, ὅλοι τους σὲ κακὴ κατάσταση, δίχως ψωμὶ καὶ νερό. Ἐμφανίζεται τότε, ἕνα αὐστριακὸ ἐμπορικὸ πλοῖο. Σαλτάρουν οἱ Ἕλληνες στὸ καράβι, πιάνει ὁ Κανάρης τὸν πλοίαρχο. «Τί θέλετε;» ρωτάει ἔντρομος ὁ καπετάνιος. «Ψωμί, νερὸ καὶ ὅ,τι ἄλλο ἔχει τὸ καράβι, γιατί πεθαίνουμε ἀπὸ τὴν πείνα», ἀπαντάει ὁ Κανάρης. Ὁ αὐστριακὸς προστάζει καὶ κατεβαίνουν οἱ ζαϊρέδες στὴν βάρκα τοῦ μπουρλοτιέρη. Τοῦ λέει ὁ Κανάρης: «Δὲν ἔχω χρήματα νὰ σὲ πληρώσω τώρα· γράψε σ’ ἕνα χαρτὶ πόσο ἀξίζουν καὶ φέρε το νὰ τὸ ὑπογράψω». «Δὲν κάνουν τίποτα», ἀποκρίνεται ὁ ξένος. 

«Φέρε τὸ χαρτὶ καὶ γράψε δύο χιλιάδες γρόσια», εἶπε ἔντονα ὁ Κανάρης. Καὶ ἀφοῦ ὑπόγραψε: «Ἀλλὰ ἐσεῖς δὲν ἔχετε ἔθνος», ἀπαντᾶ ὁ καντιποτένιος, τὸ κοπέλι τῆς “Ἱερῆς Συμμαχίας”. Καπνίζουν τὰ μάτια του, ἀστράφτει καὶ βροντᾶ ὁ Κανάρης. «Ἂν δὲν ἔχουμε ἔθνος, θὰ κάνουμε». (Τὸν βρῆκε καὶ τὸν πλήρωσε, ὅταν γίναμε κράτος καὶ ὁ ἴδιος ὑπουργὸς καὶ πρωθυπουργός). Ἔθνος ὑπῆρχε, ἡ ἔννοια τῆς πατρίδος, ὡς μνήμη ζωήρρυτος καὶ ἀειθαλὴς ζοῦσε – «ἐμᾶς ὁ αὐτοκράτοράς μας, ὁ Παλαιολόγος, ἐσκοτώθη εἰς τὰ τείχη γιὰ νὰ μὴν παραδώσει τὴν Πόλη», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης στὸν καπετὰν Ἄμιλτον – κράτος δὲν ὑπῆρχε. 

Καὶ ὅταν ἔγινε, ἔγινε, ἀφοῦ «ἔφαγαν» τὸν μεγάλο Κυβερνήτη, τὸ ψευτορωμαϊκό, αὐτὸ ποὺ σήμερα μᾶς ὑποτάσσει στὴν ἀκάθαρτη φράγκικη καλύπτραν καί στά τουρκικά φακιόλια. («Καὶ λευτερωθήκαμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ σκλαβωθήκαμε εἰς ἀνθρώπους κακορίζικους ὅπου ἦταν ἡ ἀκαθαρσία τῆς Εὐρώπης», λέει ὁ στρατηγός). Ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ἡρωϊκοὶ ραγιάδες, ποὺ τοὺς «τηγάνιζε» καθημερινὰ ὁ ἀντίχριστος Τοῦρκος, εἶχαν τὴν πατρίδα φυλαχτὸ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. 

Ἔμεινε ὁ Μακρυγιάννης ἀπὸ χρήματα κάποτε. Τοῦ λέει «ὁ φίλος του» (ἔτσι τὸν ὀνομάζει) Γρόπιος, πρόξενος τῆς Ἀούστριας. «Εἶναι ἕνας Ἄγγλος, ὁ Γκόρδον, βάνει τὰ μέσα τοῦ πολέμου, ὅσα χρήματα χρειαστοῦν. Τοῦ παραχωρεῖς τὴν θέση σου;». Στοχεύει στὴ ρίζα, ὁ Γρόπιος, στὴν ἔμφυτη φιλοπρωτία καὶ φιλαρχία τοῦ Ἕλληνα τῆς ἐποχῆς, καί, πολὺ περισσότερο, στοὺς ἀδούλωτους, ἀπροσκύνητους, λεύτερους καπεταναίους τοῦ ’21. Ὁ Μακρυγιάννης ὅμως, σὰν τὸν δίκαιο Ἀριστείδη λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας, λέει τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια, ποὺ τὰ βρίσκω ἀπ’ τὰ ὀμορφότερα καὶ συγκινητικότερα, ποὺ ἀκούστηκαν ἀπὸ Ρωμηούς, τούς ἐπιφανεῖς τοῦ Γένους μας:. «Σύρε πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». 

«Διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος» πίνει καὶ τὸ «κάτουρον» τοῦ Φράγκου ὁ στρατηγός, διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος ἄφησε ὁ Παῦλος Μελᾶς τὴν σύγχρονη Βαβυλώνα τῆς ἡδονοθηρίας, τῆς πλουτοκρατίας καὶ τῆς ἀσωτίας καὶ ἀνέβηκε «εἰς Μακεδονίαν» γιὰ νὰ βρεῖ γαλήνη, γιατί «ἐκεῖνο ποὺ μετρᾶ εἶναι πώς, ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ λὲν Ἑλλάδα, ἐννοοῦν τάφο. Λόγος ἐθνικὸς γι’ αὐτοὺς εἶναι νὰ μιλᾶς μέσα ἀπὸ τὸ μνῆμα». Ἀπ’ τὰ μνήματα, ἀπ’ τὰ λευκασμένα κόκκαλα, ἐξ ἄλλου, βγαίνει ἡ λευτεριά. Εἶναι ἡ πατρίδα, θυσία καὶ «ἔντιμος πενία» (Παπαδιαμάντης). 

Καὶ …«φίλει τὴν πατρίδα κἂν ἄδικος ᾖ» (Πλάτων) τὴν ἀγαπᾶς καὶ ἂν εἶναι ἄδικη, δηλαδή, ἂν ἔγινε καὶ πάλι Ψωροκώσταινα. Τὴν μάνα μας τὴν ἀγαπᾶμε, τὴν σεβόμαστε καὶ τῆς κλείνουμε τὰ μάτια, δὲν τὴν φτύνουμε, ὅταν χάσει τὴν δύναμή της. Αὐτὴ εἶναι ἡ πατρίδα. Χαμένα κορμιὰ καὶ λακέδες ποὺ ἅρπαξαν τὸ βιὸς καὶ ποδοπάτησαν τὴν ὑπόληψή της, τὸ ψευτοκράτος, ἂς χαθεῖ μαζὶ καὶ οἱ ἀλιτήριοι ποὺ τὸ ἀπομυζοῦν. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὴν ἐπιβουλεύονται, οἱ προαιώνιοι βρικόλακες, ἡ Τουρκιά, μακριά, μακριὰ ἀπὸ τὰ σπίτια μας. 



Ἂν χάσουμε τὴ μνήμη μας, θὰ χαθοῦμε. «Ἡ Ἕλενα, συμμαθήτριά μου χρόνια, ἔγραφε πάντα στὸ ἐπάγγελμα πατρὸς μία λέξη ποὺ ποτὲ δὲν καταλάβαινα: Ἀγνοούμενος», ἔγραφε ἕνα Ἑλληνάκι τῆς Κύπρου λίγο μετὰ τὴν «εἰρηνικὴ ἀπόβαση τοῦ Ἀττίλα», ὡς θὰ ἔλεγε καὶ ὁ κάθε τουρκοτζουτζὲς. Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου… Καὶ τί θά ‘λεγε ὁ ποιητής, ἂν ἄκουγε κουβέντες ἀγαρηνές, λόγια μαγαρισμένα στὰ σπίτια τὰ (ψευτο)ρωμαίικα; Καί θά τό γράψω καί ἄς εἶναι ὑπερβολή: Εἶναι προδότες ὅσοι παρακολουθοῦν τούτη τήν ἐποχή, στήν τηλεόραση, τουρκοσειρές.
πηγή:orthodoxia-ellhnismos

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

«Το Τρελό Νερό», όπως θα γραφόταν σήμερα!

Γράφει ο Σάββας Ηλιάδης, δάσκαλος- Κιλκίς
Αποτέλεσμα εικόνας για Το Τρελό Νερό
 Βασισμένο στο «Τρελό νερό» του Φώτη Κόντογλου (Ευλογημένο Καταφύγιο)

Μια φορά, λέγει ο μύθος, σε μια χώρα, ζούσανε άνθρωποι έξυπνοι, δημιουργικοί, καλόκαρδοι και φιλότιμοι, αλλά ήτανε και πολύ ευκολόπιστοι στις υποσχέσεις των βασιλιάδων τους, γιατί τους έλεγαν «έξυπνα» ψέματα και τους έκλεβαν την εμπιστοσύνη.  Μια μέρα, ξαφνικά και από το πρωί, κυκλοφόρησε μια είδηση από κάποιους, που ήτανε αστρολόγοι και μαζί με την αστρολογία τους, παρακολουθούσαν προσεκτικά τις κινήσεις των ανθρώπων του παλατιού και του βασιλιά. Είπαν, πως είδαν κάποια σημάδια στον ουρανό, πως θα βρέξει στον κόσμο ένα τρελό νερό και πως όποιος το πίνει αυτό το νερό, θα τρελαίνεται και θα χάσει τα λογικά του και δεν θα νιώθει πια τίποτα` μήτε τι είναι σωστό και τι ψεύτικο, μήτε τι είναι καλό και τι είναι κακό, μήτε τι είναι νόστιμο και τι είναι άνοστο, μήτε τι είναι δίκαιο και τι είναι άδικο.

Σαν βεβαιώθηκαν γι` αυτά, προειδοποίησαν το λαό, δίνοντάς του συνεχώς οδηγίες, ώστε να πάρει τα μέτρα του, να μην πιει από το νερό και να είναι έτοιμος για οποιοδήποτε έκτακτο και παράξενο γεγονός. Τον ενημέρωναν, πως το νερό αυτό θα το έπιναν ο βασιλιάς και οι αυλικοί του και θα έχαναν τα λογικά τους και θα κυβερνούσαν τη χώρα και δεν θα κρίνουν πια με σοβαρότητα και δικαιοσύνη. Του συνιστούσαν δε, να μαζέψει πολύ από το κανονικό νερό, για να προλάβει, πριν είναι αργά. Πράγματι, ο λαός μάζεψε στις στέρνες όσο νερό μπορούσε, για να έχει να πίνει και να μην τρελαθεί.  Έλπιζε ακόμη πως, αν γινόταν κάτι παράξενο και παράλογο,  θα είχε στήριγμα και οδηγό τις καλές εμπειρίες και αναμνήσεις από κάποιους παλιούς βασιλιάδες και θα τους είχε σαν παράδειγμα, σαν οδηγό, για να μπορεί να κρίνει το σωστό, να συμβουλεύει τον βασιλιά, αλλά και να παρηγοριέται.
Σε λίγον καιρό έβρεξε στ΄ αλήθεια και το νερό ήτανε νερό τρελό και το ήπιανε όλοι οι αυλικοί και ο βασιλιάς και τρελαθήκανε όλοι  και δεν γνωρίζανε οι καημένοι τι τους γίνεται. Κι είχανε το ψεύτικο για αληθινό, το κακό για καλό, το άδικο για δίκιο. Βγάζανε νόμους παράξενους και ντροπιαστικούς. Έκαναν το άσπρο μαύρο και το στραβό το έλεγαν ίσιο. Πέσανε, με λίγα λόγια, σε μεγάλο παραλογισμό.
Μα ο λαός πίνανε από το καλό νερό, που είχανε φυλαγμένο και δεν τρελαθήκανε και κρίνανε τον βασιλιά και τους άλλους και προσπαθούσαν να τους συνεφέρουν. Έβλεπαν τα στραβά κι ανάποδα και δεν ήταν ευχαριστημένοι από την κρίση του βασιλιά και των αυλικών του και φωνάζανε πως τους αδικούνε και κοντεύανε να σηκώσουν επανάσταση.
Μετά καιρό, σαν είδανε κι αποείδανε ο λαός και οι σοφοί, χάσανε το κουράγιο τους και τότες βγάζουνε την απόφαση:
«Τούτοι οι φουκαράδες αληθινά χάσανε τα φρένα τους και τα βλέπουνε όλα ανάποδα κι όπως πάμε, μ` αυτήν την τρέλα που τους έπιασε, θα μας ξεπουλήσουνε τελείως, και εμάς και τα παιδιά μας και την πατρίδα μας και όλα τα καλά και τα άγια, που μας άφησαν οι πατεράδες μας. Δεν λένε να συνέλθουν. Το λοιπόν, αδέλφια, άιντε να πάρουμε αυτό το καλό νερό από τις στέρνες και να το χύσουμε πάνω στα κεφάλια τους, μήπως και πάψουν να πίνουν από το τρελό νερό και θεραπευθούν.  Κι αν θυμώσουν και αγριέψουν εναντίον μας, τόσο το καλύτερο. Θα τους πετάξουμε όλους μακριά, έξω από τη χώρα, να πάνε να ζήσουνε μαζί μ` αυτούς, που κάνουν τα πονηρά διαβούλια.  Αυτούς, τους δυνατούς του κόσμου, που τους έχουν κρυφούς φίλους και τους συμβουλεύονται και τους ακούνε και σαν υπάκουα σκυλάκια κάνουν το θέλημά τους. Έτσι θέλουν να μας βάλουν κάτω από την αφεντιά τους, να μας κάνουν δούλους τους και να μας εξαφανίσουν».
 Με αυτήν τη λύση ή με κάτι παρόμοιο δυνατό και φοβερό, φαίνεται πως θα ησυχάσει ο τόπος και ο κόσμος θα απομείνει  ευχαριστημένος και θα έχει κάποια ελπίδα, πως θα τους έρθει άλλος βασιλιάς, που θα τον παραδεχτούν και θα τον πολυχρονίζουν μέσα από την καρδιά τους.
Θαρρώ, λέει, πως κάτι παρόμοιο γίνεται και σήμερα στον τόπο μας. Εμείς θα περιμένουμε, να έρθει η ώρα, για να ρίξουμε στα κεφάλια του βασιλιά και των αυλικών του το λίγο νερό, που είναι ακόμα φυλαγμένο μέσα στη στέρνα της καρδιάς μας από την παράδοση και την ιστορία μας. Για να πιούνε μαζί μ` εμάς απ΄ αυτό το καλό νερό και θα καλούμε να πιούνε κι οι άλλοι Έλληνες, όσους τους ξεραίνει ο λίβας της δειλίας και της ξενομανίας. Να πιούνε και να δροσιστούνε από το νερό που βγαίνει από την πέτρα, από το καλό και τ΄ αθάνατο νερό μας, από το “ύδωρ το ζων”. Εδώ τελειώνει ο μύθος.
Είναι πλέον καλά περασμένο εδώ και καιρό στο μυαλό του κάθε Έλληνα πολίτη, πως ζούμε ιστορικά, μια πολιτική, κοινωνική, ηθική, αλλά και γενικότερα οντολογική και υπαρξιακή κατάσταση τρέλας. Η λέξη σύγχυση, αγιογραφικώς Βαβέλ, είναι που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο αυτήν την κατάσταση.
Σε σχέση με τον μύθο, σήμερα η τρέλα δεν έχει αφετηρία το λαό, αλλά δυστυχέστατα, τους άρχοντες. Οι άρχοντες, όλοι τους, παλάβωσαν, τρελάθηκαν και τρέχουν λυσσωδώς, για να πείσουν το λαό πως δεν είναι στα καλά του. Χρησιμοποιούν κάθε μέσο, για να καταστείλουν τη φωνή του λαού. Έχουν ευτελιστεί δε, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, με λόγους και πράξεις, που αποδεικνύουν την κατάσταση της απόνοιας και της αποτύφλωσής τους.
Μετά την ψήφιση των κατά σειρά κατάπτυστων νόμων, που καταργούν και καταπατούν τα άγια πράγματα, τα οποία κρατούν τον άνθρωπο στην αξιοπρέπεια της φύσης του, τώρα οδηγούνται στην προδοσία της μητέρας πατρίδας. Και, ενώ τα αδέλφια τους, η σάρκα τους, τα παιδιά τους, οι χωριανοί τους, οι συγγενείς τους, τους φωνάζουν πως πάνε σε λάθος δρόμο, πως τρέχουν στην καταστροφή, αυτοί, επιμένουν πεισματικά, πως κάνουν το σωστό και το συμφέρον. Ποιο είναι το «τρελό νερό» που ήπιαν και δεν έχουν τη δύναμη να συνέλθουν; Είναι το νερό της προδοσίας, το οποίο έχουν πιει μέσα στο διάβα της ιστορίας της πατρίδας μας πολλοί διδάχοι τους. Είναι η απόφαση να παραδώσουν τα αδέλφια και τη μητέρα τους στα χέρια των βιαστών της ιστορίας της.
Όχι! 
Η καρδιά του απλού Έλληνα συνεχίζει να χτυπάει ρυθμικά. 
Και κάθε χτύπος της είναι και ένας στίχος - αφιέρωμα στα ευλογημένα παρακατατεθέντα της φυλής μας!
 Έτσι δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. 
Ο χρόνος θα μιλήσει. Η Αλήθεια θα νικήσει!

Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

8+1 ερωταπαντήσεις για το Σκοπιανό

Του Σταύρου Καλεντερίδη


Τι ακριβώς έχει συμβεί;
Η ελληνική κυβέρνηση μετά την επίσκεψη στις ΗΠΑ, επέστρεψε με την υπόδειξη να λύσει άμεσα το Σκοπιανό ζήτημα για να ανοίξει το θέμα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.
Τα Σκόπια από το 1991 έχουν εγείρει εξωφρενικές αξιώσεις εναντίον της Ελλάδας, διεκδικώντας από το όνομα και την ιστορία μας, μέχρι και εδάφη της ελληνικής περιφέρειας της Μακεδονίας.
Οι Έλληνες πολιτικοί, συνεννοημένοι μεταξύ τους, διαπραγματεύονται τώρα όπως και τότε, έναν «έντιμο συμβιβασμό», να χαρίσουν δηλαδή τη «Μακεδονία» και να δώσουν χώρο στις εθνικιστικές διεκδικήσεις των Σκοπιανών εναντίον μας. Είναι σαν να διεκδικεί κάποιος στα καλά καθούμενα το σπίτι σου, και εσύ αφενός να δικαιολογείς την επιθετικότητα του και αφετέρου να διαπραγματεύεσαι έναν «έντιμο συμβιβασμό» παραχωρώντας του μόνο το σαλόνι.
Η χώρα μας δεν επιτέθηκε σε κανέναν και δεν ζήτησε τίποτα από κανέναν. Αντίθετα είναι η ίδια στόχος και θύμα ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, και το πολιτικό μας σύστημα αντί να υπερασπιστεί τη χώρα όπως οφείλει, είναι αντίθετα αποφασισμένο να προβεί σε παράλογες παραχωρήσεις, για τις οποίες μάλιστα δεν νομιμοποιείται. Ο ιστορικός παραλληλισμός με την τραγική απόπειρα κατευνασμού της ναζιστικής Γερμανίας με το ξεπούλημα της Τσεχοσλοβακίας καθίσταται εδώ διδακτικός.

Ποια είναι η σωστή εθνική θέση στο ζήτημα;
Αυστηρή και απόλυτη απαγόρευση οποιασδήποτε χρήσης του ονόματος «Μακεδονία» και των παραγώγων του από τη γείτονα χώρα. Η μακεδονική ταυτότητα, ιστορία και συνείδηση είναι μονάχα και υπερήφανα Ελληνική. Η Μακεδονία είναι Ελλάδα. Η παραμικρή παραχώρηση στα αυτονόητα εθνικά κυρίαρχα δικαιώματα μας αποτελεί τραγική εθνική ήττα.
Την ίδια θέση οφείλει να υιοθετήσει άμεσα και το πολιτικό προσωπικό, αντί να υπονομεύει τη χώρα μας πρεσβεύοντας σύνθετη ονομασία ή χειρότερα.

Πώς πρέπει να ονομασθούν τα Σκόπια;
Η γεωγραφική περιοχή των Σκοπίων δεν ήταν ποτέ τμήμα της Μακεδονίας. Αυτό είναι κοινώς και ευρέως αποδεκτό.
Αντίθετα, η Μακεδονία και οι Μακεδόνες Έλληνες βρίσκονταν για τουλάχιστον 2500 χρόνια εκεί ακριβώς όπου είναι η σύγχρονη ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας.
Σχετικά με τα Σκόπια κατά την αρχαιότητα, η περιοχή αποτελούσε την ιστορική Παιονία, κατάκτηση και μετέπειτα μέρος του Μακεδονικού Βασιλείου. Όπως υποστηρίζει ο επίτιμος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστήμιου Μπέρκλεϊ, κ. Στίβεν Μίλλερ, η  Παιονία ήταν περιοχή βόρεια του όρους Βαρνούς και του όρους Όρβηλος. Η περιγραφή του Ρωμαίου ιστοριογράφου Titus Livius για τη ρωμαϊκή επαρχία της Μακεδονίας (45.29.7 και 12) καθιστά σαφές ότι οι Παίονες ζούσαν βόρεια των εν λόγω βουνών, (τα οποία σήμερα αποτελούν γεωγραφικά τα φυσικά όρια της Ελλάδας) και νότια της Δαρδανίας, όπου σήμερα βρίσκεται το Κόσοβο.
Αν και είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι εκείνοι υποτάχθηκαν στον Φίλιππο Β΄, πατέρα του Αλεξάνδρου το 359 π.Χ. (Διόδωρος ο Σικελιώτης 16.4.2), δεν ήταν ποτέ Μακεδόνες και ποτέ δεν έζησαν στη Μακεδονία. Πράγματι, ο Δημοσθένης (Ολυνθιακός 1.23), μας λέει ότι είχαν υποδουλωθεί από τον Μακεδόνα Φίλιππο και σαφώς κατά συνέπεια δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης (5.23) σημειώνει το ίδιο. Ομοίως, για παράδειγμα, οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι υποτάχθηκαν από τον Αλέξανδρο, ήταν υπό μακεδονική μεν διοίκηση, συμπεριλαμβανομένης και της Κλεοπάτρας, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν οι ίδιοι Μακεδόνες και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομαζόταν Μακεδονία. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για τις λοιπές κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μεταξύ των οποίων το σημερινό Ιράν και η βορειοδυτική Ινδία. Ποτέ δεν ονομάστηκαν Μακεδονία και ποτέ βέβαια δεν είχαν κάποια τέτοια παράλογη απαίτηση.
Ακόμα όμως και η ιστορική Παιονία δεν μπορεί να περιγράψει με ορθό τρόπο τη σημερινή εθνολογική σύνθεση των Σκοπίων. Με βάση λοιπόν τη σημερινή πραγματικότητα, η αποδεκτή ονομασία του – εν πολλοίς τεχνητού – κρατιδίου εκ μέρους της Ελλάδας είναι η «Δημοκρατία της Κεντρικής Βαλκανικής».
Εναλλακτικά, και εφόσον οι Σκοπιανοί το επιθυμούν, μπορούν να υιοθετήσουν το όνομα που κατείχε η περιοχή τους ως επαρχία του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, και συγκεκριμένα «Βαρντάρσκα Μπανόβινα» (επαρχία του Βαρδάρη), ή παράγωγα αυτού. Τέλος, διατηρούν την επιλογή να υιοθετήσουν ως χώρα το όνομα «Σκόπια» με πρωτεύουσα αυτής την Πόλη των Σκοπίων (κατά τα πρότυπα του Μεξικό και της Πόλης του Μεξικού).

Ποιοι και γιατί πρεσβεύουν σύνθετη ονομασία;
Σύσσωμος ο διεθνής επιστημονικός κόσμος (ιστορικοί, φιλόλογοι, αρχαιολόγοι, διεθνώς κορυφαίοι καθηγητές, κτλ.) λένε το αυτονόητο, ότι δηλαδή η Μακεδονία είναι μία, είναι ιστορικά, εθνολογικά και γεωγραφικά Ελληνική, και συνεπώς η γειτονική χώρα δεν έχει κανένα δικαίωμα σε σχετική ονομασία. Το ίδιο προφανώς γνωρίζουν και οι Έλληνες πολίτες.
Αντιθέτως, εγχώριοι πολιτικοί από όλα τα κόμματα (συντριπτική πλειοψηφία), συντάσσονται δυστυχώς με τους Σκοπιανούς ομόλογους τους και τη Σκοπιανή προπαγάνδα και τον αλυτρωτισμό κατά της χώρας μας. Ο λόγος είναι η παραμονή στην εξουσία μιας και θεωρούν ότι κάνοντας το θέλημα ανθελληνικών εξωτερικών δυνάμεων εξασφαλίζουν οικονομική και πολιτική υποστήριξη για να διασφαλίσουν την πολυπόθητη τους καρέκλα. Μιλάμε για ωμό ξεπούλημα. Φανταστείτε αν ήταν ανεστραμμένη η δυναμική και αν οι πολίτες δεν γνώριζαν την αλήθεια, τι θα είχαν πρωτο-ξεπουλήσει οι πολιτικοί της Ελλάδας. Σίγουρα δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να εκχωρήσουν και ολόκληρο το όνομα «Μακεδονία», δίχως σύνθετα.
Οι Σκοπιανοί πολιτικοί προωθούν βέβαια το εθνικό τους συμφέρον και αποβλέπουν σε επεκτατισμό, άμεση συνδιαχείριση των Μακεδονικών αρχαιολογικών χώρων (Βεργίνα, Πέλλα, Αμφίπολη, κτλ.), μελλοντική κατάληψη και απελευθέρωση των «κατεχόμενων» πόλεων της Ελληνικής «Μακεδονίας του Αιγαίου», και έξοδο τους στη θάλασσα. Ιστορικά, αντίστοιχος στόχος και του Τίτο και των Βουλγάρων ήταν η απόσπαση της Ελληνικής Μακεδονίας με αντίστοιχη προπαγάνδα.
Οι εξωγενείς δυνάμεις, τα συμφέροντα των οποίων εκπροσωπούν οι εκμαυλισμένοι Έλληνες πολιτικοί, επιθυμούν το ξήλωμα της Μακεδονικής ταυτότητας από την Ελλάδα, κάτι το οποίο ισοδυναμεί με άμεση αποδυνάμωση της χώρας, για να μπορούν έτσι να διαχειρίζονται και να επιβουλεύονται με μεγαλύτερη ευκολία την πατρίδα μας.
Για τους λόγους αυτούς παρατηρούμε πλήρη διαφωνία Ελλήνων και Σκοπιανών πολιτικών από τη μία πλευρά, και πολιτών, επιστημόνων και διεθνούς κοινής γνώμης από την άλλη.

Ποια είναι η θέση της Τουρκίας;
Η Τουρκία έχει αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία και πρεσβεύει τη διεθνή αναγνώριση της χώρας ως Μακεδονία και τίποτα λιγότερο. Επιπλέον σε διπλωματικό επίπεδο η Τουρκία δεν δέχεται καμία σύνθετη ονομασία, ενώ επιφυλάσσεται να ασκήσει βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ αν η χώρα δεν εισχωρήσει στη βορειοατλαντική συμμαχία με την «καθαρή» συνταγματική της ονομασία, δηλαδή ως «Μακεδονία».
Η τακτική αυτή βέβαια είναι περισσότερο διπλωματική παρά ρεαλιστική και αποσκοπεί στο να υποβοηθήσει τις ελληνικές πολιτικές ελίτ να περάσουν με δόλιο τρόπο μια σύνθετη ονομασία, «πουλώντας» στους Έλληνες πολίτες το αφήγημα της νίκης, τρόπον τινά, επί της Τουρκικής αδιαλλαξίας.

Τι θα συμβεί στο μαύρο σενάριο αποδοχής σύνθετης ονομασίας από την Ελλάδα;
Αρχικά η Ελλάδα δεν κερδίζει τίποτα απολύτως.
Αντίθετα, η Ελληνική Μακεδονία ως περιφέρεια θα υστερεί πάντα της Σκοπιανής «Μακεδονίας» ως χώρα, σε διεθνή προβολή και αναγνώριση. Σε συνδυασμό με την νομοτελειακά βέβαιη εγκατάλειψη του όποιου σύνθετου προσδιορισμού από τους Σκοπιανούς (βόρεια, νέα, άνω, κτλ.) είτε χάριν συντομίας, είτε λόγω σκοπιμότητας, τα Σκόπια θα γίνουν η μία και μοναδική, αληθινή Μακεδονία. Προφανώς αυτή η εγκατάλειψη του σύνθετου όρου θα έπεται της ένταξης των γειτόνων σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, και έτσι η Ελλάδα δεν θα έχει την παραμικρή δυνατότητα αντίδρασης.
Ταυτόχρονα οι Σκοπιανοί επιτυγχάνουν την νομιμοποίηση που τόσα χρόνια αποζητούν. Από εμάς διεκδικούν, εμείς τους δικαιώνουμε αν το κάνουμε και κανένας άλλος, από όσα κράτη και αν τους έχουν αναγνωρίσει. Και όλα τα κράτη της υφηλίου να τους αναγνωρίσουν, εμείς είμαστε αυτοί που κρατάμε το κλειδί της νομιμοποίησης των αξιώσεών τους ως αποκλειστικοί ιδιοκτήτες της μακεδονικής κληρονομιάς.
Το όνομα είναι σαφέστατα συνδεδεμένο με ευρύτερες στοχεύσεις. Ο ακραίος εθνικισμός και αλυτρωτισμός των Σκοπιανών θα εκδηλωθεί άμεσα με κλιμακούμενες αξιώσεις εναντίον της χώρας μας (πολιτιστικές, οικονομικές, εδαφικές). Για παράδειγμα, οι Σκοπιανοί με την ευγενή συνδρομή της Τουρκίας, σκοπεύουν να ανασύρουν στην επιφάνεια μέσω οθωμανικών αρχείων περιουσίες που ανήκουν σε Σκοπιανούς «Μακεδόνες», με απώτερο σκοπό την νομική τους διεκδίκηση σε «σκλαβωμένες» περιοχές της Μακεδονίας, που βρίσκονται δηλαδή εντός ελληνικού εδάφους.
Ταυτόχρονα θα δημιουργηθεί ένα καταστροφικό νομικό προηγούμενο το οποίο θα ανοίξει την όρεξη και θα δώσει πάτημα σε όσους επιβουλεύονται τη χώρα μας (γείτονες χώρες και μη) να εγείρουν δικές τους διεκδικήσεις κατά των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας (Θράκη, Αιγαίο, διαχείριση αρχαιολογικών χώρων, εθνική ιστορία, ταυτότητα και ονομασίες, κτλ.). Ανοίγει δηλαδή ο ασκός του Αιόλου.

Ποια είναι η επίσημη θέση του υπουργείου εξωτερικών της Ελλάδας;
«Σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη Μακεδονία που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή», όπως αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα.
Με απλά λόγια, η θέση του ΥΠΕΞ είναι ανθελληνική και παραδίδει τα κλειδιά της Μακεδονίας. Η ίδια η πολιτεία προωθεί με τον πλέον επίσημο τρόπο τα συμφέροντα των αντιπάλων της χώρας.
Αντίθετα παρατηρούμε τη σαφή δήλωση του Υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ (1944), η οποία είναι αναρτημένη στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου και δηλώνει ότι: «η κυβέρνηση αυτή θεωρεί τις συζητήσεις περί Μακεδονικού “κράτους”, Μακεδονικής “πατρίδας”, και Μακεδονικής “εθνικής συνείδησης”, αβάσιμη προπαγάνδα, η οποία δεν έχει καμία σχέση με κάποια εθνική ή πολιτική πραγματικότητα, ενώ διακρίνουμε στις προσπάθειες αυτές, κεκαλυμμένες επιθετικές διαθέσεις κατά της Ελλάδος».
Ταυτόχρονα, ανακαλούμε τη δημόσια δήλωση του Σκοπιανού Προέδρου Κίρο Γκλιγκόροφ (1992): «Οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι και δεν έχουν καμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες και τον Μέγα Αλέξανδρο».
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι πολιτικά χρεωκοπημένο, δεν εκπροσωπεί την Ελλάδα και τους πολίτες και πρέπει να διαλυθεί για να ανασυσταθεί.

Πώς αντιμετωπίζουμε οριστικά τις προσπάθειες των πολιτικών να πουλήσουν την Μακεδονία;
Με ποινικοποίηση της άρνησης της Ελληνικής αποκλειστικότητας στη Μακεδονία αλλά και όλων των υπολοίπων περιοχών, ιστορικών και γεωγραφικών, της Ελλάδας. Ποινικοποίηση κάθε προσπάθειας ξεπουλήματος και παράδοσης της Μακεδονίας (και όλων των λοιπών ελληνικών περιοχών), με σύνθετες ονομασίες και λοιπές αντεθνικές παραχωρήσεις.

Και τέλος, κάτι το οποίο δεν αναφέρει κανείς:
Τι δικαιούται η Ελλάδα και οι πολίτες της;
Η Ελλάδα πρέπει να περάσει στην δίκαιη αντεπίθεση για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της. Για πολύ καιρό έχουμε υποστεί αλλεπάλληλες ήττες για τα αυτονόητα, λόγω ενός ανάξιου, ηττοπαθούς, ή και χειρότερα, πολιτικού προσωπικού. Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι η χώρα μας έχει ξεκάθαρα το πάνω χέρι, μιας και εκτός του δίκαιου και της αλήθειας που είναι με το μέρος μας, η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, τη στιγμή που τα Σκόπια είναι εδώ και χρόνια υποψήφια για ένταξη και στους δύο οργανισμούς.
Για να λήξει λοιπόν το ζήτημα δια παντός, τα Σκόπια έκλεψαν το Ελληνικό όνομα «Μακεδονία» το 1991. Η κλοπή αυτή συνεχίστηκε με καπηλεία των ελληνικών ονομάτων και συμβόλων σε πλατείες, δρόμους, γήπεδα, αεροδρόμια καθώς και σε αλυτρωτικούς ιμπεριαλιστικούς χάρτες «ενωμένης Μακεδονίας». Το πολιτιστικό έγκλημα διεπράχθη αφενός εναντίον της Ελλάδας, αφετέρου εναντίον των Σκοπιανών πολιτών με τη δημιουργία από Σκοπιανές εγχώριες ελίτ και μέλη της διασποράς, ψεύτικης ιστορικής ταυτότητας. Μεταξύ αυτών οι Todor Petrov (εμπνευστής της Σκοπιανής σημαίας με το σύμβολο της Βεργίνας), Nestor Oginar («ακαδημαϊκός», υποστηρικτής φυλετικής συνέχειας αρχαίων Μακεδόνων και Σκοπιανών), Dragi Gjorgiev (Σκοπιανό Ίδρυμα Εθνικής Ιστορίας), Νίκολα Γκρούεφσκι, κ.ά. Η Ελλάδα πρέπει να καταγγείλει και να μηνύσει στα αρμόδια δικαστήρια τους ανωτέρω ιθύνοντες για ζημιές που επέφεραν στη χώρας μας αλλά και στους Σκοπιανούς πολίτες. Τα εγκλήματα δεν μπορούν να μένουν ατιμώρητα.
Ταυτόχρονα η Ελληνική πολιτεία οφείλει να προβεί σε διαβήματα και να αξιοποιήσει κάθε ένδικο μέσο για να προκαλέσει την επιτέλους παραδοχή, εκ μέρους των Σκοπίων, της παραχάραξης της αλήθειας με τις εθνικιστικές ανοησίες οι οποίες κατέληξαν σε ιμπεριαλιστική προπαγάνδα και προκαλούν μέχρι και σήμερα αποσταθεροποίηση στην περιοχή.
Τέλος, επιβάλλεται και η δικαίωση των Ελλήνων πολιτών ενώπιον των πολιτικών της χώρας μας οι οποίοι αφενός επέτρεψαν δια της ανικανότητας, της υποχωρητικότητας και της αδράνειας τους τα εγκλήματα αυτά να λάβουν χώρα, αφετέρου ακόμα και σήμερα δια της στάσης τους υπονομεύουν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και οδηγούν σε καταστροφικά νομικά προηγούμενα για τη χώρα μας. Η πολιτική κατακραυγή και εκλογική απόρριψη τους πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ενώ συλλογικές οργανώσεις πολιτών έχουν κάθε δικαίωμα να προχωρήσουν σε μηνυτήριες αναφορές κατά των πολιτικών ιθυνόντων και όσων προσπαθούν να ξεπουλήσουν την Μακεδονία.
πηγή: maurokouti

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΟΦΕΣ – ΤΟ «ΧΡΥΣΑΦΙ» ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΑΣ


Ο ειδικός της ελληνικής γαστρονομίας Ηλίας Μαμαλάκης και ο καθηγητής βιοχημείας Δημήτρης Κουρέτας , αποκαλύπτουν όλα τα μυστικά για την τροφή και την υγεία που προσδίδουν και ομορφιά, όταν μάλιστα στο επίκεντρο είναι οι τροφές, που προέρχονται από ελληνικά προϊόντα του πρωτογενή τομέα , που αποτελεί τον «ξεχασμένο γίγαντα» για την ελληνική οικονομία . 
 Μάθετε περισσότερα: www.cretetv.gr

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

"Μακεδονικό" - Ένα προπαγανδιστικό ψέμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς…


Γράφει ο  Θανάσης Κ.

«Αν δεν καταλάβουμε το πρόβλημα, δεν πρόκειται ποτέ να το λύσουμε…». Δεν το είπε κανένας «σοφός». Το αναγνώρισαν όλοι οι σοφοί της Ιστορίας. Κάποιοι μάλιστα διακήρυξαν, πώς πολλές φορές, το να ορίσεις το πρόβλημα είναι πιο δύσκολο από το να το λύσεις
Σχετικά με το Σκοπιανό, κάποιοι πιστεύουν ακόμα πως το πρόβλημα ξεκίνησε τάχα, όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία και μία από τις ομόσπονδες δημοκρατίες της θέλησε να ανακηρυχθεί ανεξάρτητο κράτος (όπως και όλες οι υπόλοιπες).
Χρησιμοποιώντας το (εσωτερικό) όνομα που είχε από πριν, ως τμήμα της Γιουγκοσλαβίας. Από πριν, λέει…
Από πότε «πριν»;
Εδώ είναι αυτό που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δουν. Και προσπαθούν να επιβάλουν σε ένα ολόκληρο λαό – τους Έλληνες – την απόλυτη «τύφλωση». Όμως ευτυχώς οι Έλληνες ξέρουν…
Ξέρουν πια την αλήθεια. Τουλάχιστον γι’ αυτό…
* Ξέρουν– αλήθεια πρώτη - πως η περιοχή αυτή της Γιουγκοσλαβίας ΔΕΝ λεγόταν «Μακεδονία» από πάντα! 
Η Γιουγκοσλαβία δημιουργήθηκε μετά το Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, ως «ένωση του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων».
Στην ιδρυτική τους διακήρυξη αναφέρονται αναλυτικά οι επιμέρους περιοχές (όπως το Μαυροβούνιο) και οι εθνότητες που την συναποτελούσαν, αλλά δεν αναφέρεται πουθενά ούτε «έθνος Μακεδόνων», ούτε περιοχή «Μακεδονίας»!
Δεν υπήρχαν αυτά, τότε – μόλις το 1918. Πολύ αργότερα «εφευρέθηκαν»…

* Όλοι ξέρουμε επίσης – αλήθεια δεύτερη – πως «Μακεδονία» και «Μακεδόνες» δεν υπήρξαν στην περιοχή αυτή, ούτε αργότερα, ως το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι επίσημοι χάρτες της Γιουγκοσλαβίας, τη περίοδο του Μεσοπολέμου (δεκαετίες του ’20 και του ’30) δεν αναφέρουν πουθενά τη λέξη «Μακεδονία»!
Ούτε οι επίσημοι διεθνείς χάρτες της «Κοινωνίας των Εθνών» (του τότε ΟΗΕ) αναφέρονται σε - η αναγνωρίζουν με οποιοδήποτε τρόπο - «Μακεδόνες» ή «Μακεδονία»…
Το επίσημο όνομα της περιοχής των Σκοπίων, είναι σε όλη τη διάρκεια του Μεσοπολέμου αλλά και στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: «Επαρχία Βαρδαρίου» ή «Badovina Vardarska».

* Ακόμα κι ανατρέξουμε πιο πίσω, στην περίοδο των Οθωμανικών κτήσεων, επίσημη αναφορά σε «Μακεδονία» δεν υπάρχει. Υπήρχαν διοικητικοί διαχωρισμοί - Βιλαέτια και Σαντζάκια (π.χ. της Θεσσαλονίκης και του Μοναστηρίου) - αλλά γεωγραφική έννοια «Μακεδονίας» δεν υπήρχε τότε.
Ολόκληρη η νότιος Βαλκανική λεγόταν «Ρωμυλία» – η χώρα των Ρωμιών (Ορθοδόξων).
Εξ ου και «Ανατολική Ρωμυλία» ονομάστηκε επίσημα (μετά το 1878) η σημερινή βοριανατολική Βουλγαρία – κυρίως στα Μαύρη Θάλασσα). 
 
Τι θα πει «Ανατολική Ρωμυλία»;
Για να υπάρχει «ανατολική» σημαίνει πως υπήρχε και «δυτική Ρωμυλία»! Αυτή ήταν όλο το υπόλοιπο κομμάτι της Βαλκανικής που συμπεριλάμβανε τη Σερβία, τα Σκόπια, μέρος της δυτικής Βουλγαρίας και το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Βορείου Ελλάδος.
«Ρωμυλία» ήταν, λοιπόν, το τελευταίο Ιστορικό όνομα ολόκληρης της περιοχής – όχι «Μακεδονία».
Η «Ρωμυλία» «διαμοιράστηκε» όταν καταλύθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όχι η «Μακεδονία»… 

* Κι αν ανατρέξουμε ακόμα πιο πίσω, η λέξη «Μακεδονία» εμφανίζεται κατά καιρούς, επί Βυζαντίου και Ρωμαϊκής κτήσης. Αλλά έχει «μεταβλητά» σύνορα. Άλλοτε καλύπτει όλη τη Βαλκανική χερσόνησο κι άλλοτε εξαφανίζεται εντελώς.
Για παράδειγμα γύρω στον 9ο με 10ο μ.Χ. αιώνα καλύπτει και την Αδριανούπολη ακόμα, στη σημερινή Ανατολική Θράκη.
Η ένδοξη Βυζαντινή δυναστεία των «Μακεδόνων» - τον 9ο, 10ο και 11ο αιώνα – καταγόταν από την Ανδριανούπολη! Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Αδριανούπολη μπορεί να καταχωρηθεί σήμερα ως μέρος της όποιας… «Μακεδονίας»! 


* Η ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας συμπίπτει σχεδόν πλήρως με την σημερινή Ελληνική Μακεδονία! Συν μια μικρή ζώνη γης προς βορράν, ως το Μοναστήρι περίπου.
Όλα τα υπόλοιπα θεωρούνταν από την εποχή του Ηρόδοτου (αρχικά) και του Στράβωνα (αργότερα) διαφορετικές γεωγραφικές ενότητες (πέραν της Ιστορικής Μακεδονίας) κατοικούμενες από διαφορετικούς λαούς (μη Μακεδόνες).
Ειδικά η ευρύτερη περιοχή των Σκοπίων, ονομάζονταν Δαρδανία και οι κάτοικοί της – οι Δαρδανοί – ήταν αντίπαλοι και συγκρούονταν συχνά με τους αρχαίους Μακεδόνες.
Όλα αυτά ο κόσμος τα ξέρει πια…
* Εκείνο που δεν ξέρει ακόμα, είναι πως ο λεγόμενος «διαμοιρασμός της Ιστορικής Μακεδονίας» το 1920 σε τρία κομμάτια είναι ένα τεράστιο ψέμα που το δημιούργησε η Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνής!
Οι «τρείς Μακεδονίες» – των Σκοπίων που πήγαν στη Γιουγκοσλαβία, «του Πιρίν» που πήγαν στη Βουλγαρία και «του Αιγαίου» που πήγαν στην Ελλάδα – είναι ένα προπαγανδιστικό κατασκεύασμα.
Που δημιουργήθηκε από τον Κομμουνιστική Διεθνή για να στηρίξει – τότε και αργότερα - το αίτημα για «ενιαία Μακεδονία»!
Κόντρα στην εθνοτική συνείδηση των λαών της περιοχής που ένιωθαν είτε Έλληνες στο νότο, είτε Βούλγαροι στο Βορρά, είτε Σέρβοι στα Βορειοανατολικά.
Ως μοναδικό επιχείρημα επικαλούνται το «γλωσσικό».
Αυτό που ονομάζεται «μακεδονική γλώσσα» είναι ουσιαστικά βουλγαρική διάλεκτος. Απολύτως παραπλήσια με την επίσημη βουλγαρική γλώσσα – και εντελώς διακριτή από το σερβική.
Πληθυσμοί που μιλούσαν αυτό το γλωσσικό ιδίωμα ήταν κατά κανόνα στο βαλκανικό νότο Έλληνες στη συνείδηση.
Χαρακτηριστικό – και τραγικό – παράδειγμα ο θρυλικός Καπετάν Κώτας. Ο πιο γνωστός οπλαρχηγός του «Μακεδονικού αγώνα» που πολέμησε στις αρχές του 20ου αιώνα ενάντια στην βουλγαρική επιρροή της Εξαρχίας και του Κομιτάτου (τότε δεν υπήρχαν… Σκοπιανοί).
Πολέμησε για να περάσει η σημερινή Ελληνική Μακεδονία – τότε υπό Οθωμανική κτήση και υπό βουλγαρική απειλή - στην Ελλάδα!
Πολέμησε και τους Βούλγαρους Κομιτατζήδες και τους Τούρκους δυνάστες.
Ήταν Σλαβόφωνος ο ίδιος. Το όνομά του ήταν Κονσταντίν (Κότε) Χρίστοφ, που το άλλαξε ο ίδιος σε Κώστας Χρήστου.
 Ήλθε στην Αθήνα και γνωρίστηκε με τον Παύλο Μελά, τον οποίο συνόδευσε στην αρχή της εκστρατείας του.
Λίγο μετά το θάνατο του Μελά συνελήφθη και ο Καπετάν Κώττας από τους Τούρκους. Δικάστηκε και εκτελέστηκε το 1905 στην κεντρική πλατεία της κατοικούμενης από Έλληνες κυρίως, ως τότε, πόλης Μοναστήρι - σήμερα Μπίτολα.
Πριν πεθάνει ο καπετάν Κώττας φώναξε «Ζήτω η Ελλάδα»! Αλλά το φώναξε στα Βουλγάρικα – στο σημερινό σκοπιανό ιδίωμα. Γιατί Ελληνικά δεν ήξερε
Πολέμησε για την Ελλάδα, πέθανε για την Ελλάδα, κι ήταν Έλληνας.
Κι ας μη γνώριζε Ελληνικά.
Μετά τους δύο βαλκανικούς πολέμους, οι πληθυσμοί διαχωρίστηκαν ανάλογα με την εθνική τους συνείδηση. Όσοι ένιωθαν Έλληνες βορείως των συνόρων ήλθαν στην Ελλάδα (π.χ. από το Μοναστήρι ή τη Βάρνα).
Κι όσοι δεν ένιωθαν Έλληνες νοτίως της συνοριογραμμής, έφυγαν προς βορράν. Όσοι έφυγαν πήγαν είτε στη Βουλγαρία είτε στη Σερβία.
«Μακεδονία» δεν υπήρχε τότε στην περιοχή, πέραν της Ελληνικής, και «Μακεδόνες» δεν υπήρχαν πέραν από τους Έλληνες της Βορείου Ελλάδος.
Το παραμύθι για τον δήθεν «διαμελισμό της Μακεδονίας» το κατασκεύασε τότε η Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνής (ComIntern - που μετά το 1942 μετονομάστηκε σε ComInform).
(Μάλλον το κληρονόμησε από το Β΄ Κομμουνιστική Διεθνή, αλλά το ανέπτυξε και το πήγε πολύ πιο πέρα…)
Στην αρχή δεν έδωσε κανείς σημασία. Το αίτημα για «ανεξάρτητη Μακεδονία» κατέπεσε γιατί το είδαν απολύτως εχθρικά και το πολέμησαν όλα τα κράτη της περιοχής – και η Ελλάδα και η Βουλγαρία και η Γιουγκοσλαβία.
Ακόμα και μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος που μόλις είχε δημιουργηθεί τότε, υπήρξαν στελέχη – ακόμα και ηγετικά – που διαφώνησαν με τη «καθοδηγητική γραμμή» της Τρίτης Διεθνούς. Κάποιοι μάλιστα το πλήρωσαν και ακριβά…
Χαρακτηριστικά, από τους 5 που διετέλεσαν Γενικοί Γραμματείς του ΚΚΕ την περίοδο 1918 -1923 και οι πέντε διαγράφηκαν!
Οι δύο από αυτούς 
– ο Γιάννης Κορδάτος και ο Θωμάς Αποστολίδης, καθαιρέθηκαν ή και διαγράφηκαν γιατί αρνήθηκαν να δεχθούν τη «γραμμή» της Διεθνούς για «Ελεύθερη Μακεδονία-Θράκη»!
 
Από τους 5 αυτούς πρώτους Γραμματείς του ΚΚΕ, μόνον ένας δέχθηκε τη «γραμμή» της Διεθνούς, ο Νίκος Σαργολόγος, ο οποίος όμως, λίγο αργότερα διαγράφηκε κι αυτός με την κατηγορία ότι… καταχράστηκε σοβιετικά χρήματα που του τα έδωσαν ως «ενίσχυση» στο Κόμμα κι αυτός δεν τα παρέδωσε ποτέ…
Η σοβιετική γραμμή της «Ελεύθερης Μακεδονίας-Θράκης» δεν θα είχε τότε κανένα νόημα χωρίς την κατασκευή της «ενιαίας Μακεδονίας» που λίγο πριν, δήθεν «διαμελίστηκε».
Αυτό το ιδεολόγημα, παντελώς άτοπο γεωγραφικά και αστήρικτο ιστορικά, έμελλε να το υιοθετήσουν πολύ αργότερα, ακόμα και Έλληνες ιστορικοί!
Και να κυριαρχεί σήμερα και στην Ελληνική ιστοριογραφία…
Όπως τόσες και τόσες άλλες ανακρίβειες που επιβλήθηκαν αργότερα, από την εισβολή της Αριστερής διανόησης, που όπου επικρατεί εξοβελίζει κάθε αντιφρονούντα…

Η «τομή» έγινε, όμως, το 1949!
Όταν ο Κομμουνιστής ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας, Γιόζιπ Μπρόζ – Τίτο (ή Βάλτερ), ήλθε σε ρήξη με τη Μόσχα. Και δημιούργησε τότε μιαν ομόσπονδη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», για να πιέζει και τη Βουλγαρία (με εδαφικές αξιώσεις προς τη λεγόμενη «Μακεδονία του Πιρίν») και την Ελλάδα (προς τη λεγόμενη «Μακεδονία του Αιγαίου»). Και να εξισορροπεί έτσι, μεταξύ ΝΑΤΟ και Συμφώνου της Βαρσοβίας...
Το «Μακεδονικό ιδεολόγημα» ήταν αρχικά εργαλείο τοπικής γεωπολιτικής εξισορρόπησης εκ μέρους του Τίτο…
Πολύ σύντομα όμως, ο Τίτο ως ηγέτης της Γιουγκοσλαβία, επιλέγει την ουδετερότητα – όχι ως τοπική τακτική εξισορρόπησης, αλλά ως διεθνή στρατηγική στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Και αναδεικνύεται, μαζί με το Αιγύπτιο ηγέτη Νασέρ, και τον Ινδό Νεχρού, συνιδρυτής του «Κινήματος των Αδεσμεύτων».
Στις μεταπολεμικές δεκαετίες λοιπόν, η «μακεδονική» προπαγάνδα των Σκοπίων οργιάζει και μέσα στη χώρα τους και διεθνώς. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μένει αναπάντητη!

Γιατί μένει αναπάντητη:
--Γιατί ούτε οι Αμερικανοί θέλουν να κακοκαρδίσουν τον Τίτο (αφού τα «χώνει» στους Σοβιετικούς).

--Ούτε οι «Αδέσμευτοι» θέλουν να τον κοντράρουν, αφού παραμένει ηγέτης του «Κινήματος των Αδεσμεύτων».

--Ούτε βέβαια οι Αριστεροί μπορούν να του εναντιωθούν, αφού η γραμμή της «Ανεξάρτητης Μακεδονίας» είναι κάτι για το οποίο και οι ίδιοι πολέμησαν (και έχασαν)…
Κι έτσι μέσα στην Ελλάδα, υπάρχει πλήρης αδράνεια απέναντι στο «Μακεδονικό» ιδεολόγημα.
Που διεθνώς κέρδιζε έδαφος συνεχώς, χωρίς καμία αντίσταση, χωρίς κανένα αντίλογο και στα ξένα Πανεπιστήμια και στην ξένη βιβλιογραφία και στον ξένο Τύπο.

Σε αυτό δε – περιέργως - συμφωνούσαν όλοι μέσα στην Ελλάδα:
Και οι φιλονατοϊκοι (δεξιοί και κεντρώοι) και οι κεντροαριστεροί (οπαδοί του Κινήματος των Αδεσμεύτων) και η Αριστερά ασφαλώς…
Κι έτσι, όταν προέκυψε η διάλυση των Γιουγκοσλαβίας, το 1991-92, βρεθήκαμε μια δύο γενιές Σκοπιανών που είχαν γαλουχηθεί πως είναι «Μακεδόνες» κατευθείαν «απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων»!
Ενώ παράλληλα σε όλες τις ξένες βιβλιοθήκες, αν προσπαθούσε να ανατρέξει κανείς στο λήμμα «Μακεδονία» υπήρχαν 98% αναφορές στην Σκοπιανή ψευδεπίγραφη εκδοχή (σε όλες τις γλώσσες) και μόνο 2% αναφορές στην Ιστορική εκδοχή, τη δική μας – κυρίως ή αποκλειστικά στα Ελληνικά.
Έτσι δημιουργήθηκε το πρόβλημα: Από 42 χρόνια Ελληνικής αδράνειας - 1949 ως 1991 - μπροστά σε μια καλπάζουσα προπαγάνδα!
Όχι επειδή, δήθεν, αρνηθήκαμε να δώσουμε λύση το 1992…
Από τότε, όμως, το «εκκρεμές της Ιστορίας» άρχισε να κινείται αντίθετα: ο Σκοπιανός ψευτομακεδονισμός υποχωρεί συνεχώς μέσα στα Σκόπια!
Κυρίως, γιατί στηρίζεται σε ένα πελώριο ψέμα.
Και βεβαίως, επειδή κι εμείς οι ίδιοι δεν τον αναγνωρίσαμε.
Ήδη τα Σκόπια δεν είναι πια «εθνικό κράτος Μακεδόνων», όπως ανακηρύχθηκαν το 1992.
Είναι «συνεταιρικό» κράτος…
Έχουν και «συστατική εθνότητα» Αλβανών.
Ενώ η Σλαβική εθνοτική ομάδα τους, παραδέχονται πλέον ότι ΔΕΝ έχουν σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος τώρα να νομιμοποιήσουμε ένα προπαγανδιστικό ψέμα που ήδη έχει αρχίσει να ηττάται και να υποχωρεί στην ίδια την «πατρίδα» του…
Αυτή είναι – όσο πιο συνοπτικά γίνεται – η ιστορική-πολιτική διάστασή του προβλήματος.
Αύριο θα δούμε τη γεωπολιτική διάστασή του.
Με αναφορά όχι το παρελθόν πια, αλλά στο παρόν και – κυρίως – στο μέλλον….
Πηγή- infognomonpolitics
Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στο υποφαινόμενο ιστολόγιο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιούμε, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσουμε.

Ευχαριστούμε