Διαδικτυακή επανάσταση εναντίον της παρακμής και της βλακείας!

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Σαντορίνη: η χαμένη Ατλαντίδα


Είναι αναμφισβήτητα ένα από τα πιο μυστηριώδης και τα πιο όμορφα νησιά, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά του κόσμου ολόκληρου. Η Σαντορίνη. Υπάρχει ένα πλήθος θρύλων γύρω από αυτήν, κάποιοι την ονομάζουν χαμένη Ατλαντίδα, άλλοι, ως την Πομπηία του Αιγαίου πελάγους.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Ο Ρώσος που χρηματοδοτεί στη Σαντορίνη τη σημαντικότερη αρχαιολογική ανασκαφή στην Ελλάδα

O Eugene Kaspersky, δεν είναι σίγουρα ο τυπικός Ρώσος τουρίστας και πολύ περισσότερο ο τυπικός Ρώσος επιχειρηματίας. Αρκετά χρόνια πίσω, 15 συγκεκριμένα, στις οικογενειακές διακοπές του στην Ελλάδα βρέθηκε στην Σαντορίνη μετά από ένα περιπετειώδες ταξίδι. Στην Κρήτη που βρίσκονταν ένας φίλος του του είχε αναφέρει ότι θα έπρεπε να επισκεφθεί την Σαντορίνη καθώς την θεωρούσε ένα από τα πιο όμορφα σημεία του κόσμου. Αγοράζει εισιτήριο και κορνάροντας στο λιμάνι του Ηρακλείου και καταφέρνει 6 ώρα το πρωί να μπει τελευταίος στο πλοίο της γραμμής που τότε έκανε ατελείωτες ώρες να φθάσει. Έμεινε μόνος μία ημέρα όμως η Σαντορίνη τον κέρδισε και έδωσε υπόσχεση στον εαυτό του ότι θα επιστρέψει σύντομα για να την εξερευνήσει. Επιστρέφει μετά από δύο χρόνια και αποφασίζει να αφιερώσει αυτή την φορά 3 ημέρες. Θα επισκεφθεί την Κόκκινη Παραλία και αποφασίζει να πάει και τον αρχαιολογικό χώρο, στο Ακρωτήρι, που έβλεπε ότι ήταν σχετικά κοντά στον τουριστικό του χάρτη. Το Ακρωτήρι όμως ήταν κλειστό λόγω προβλημάτων που υπήρχαν με τo στέγαστρο. Τότε ακόμη η εταιρεία του, η Kasperksy Lab μία από τις μεγαλύτερες στον κόσμο στον χώρο της ψηφιακής ασφάλειας, ήταν μικρή και άγνωστη. 


Η τρίτη φορά που επέστρεψε στην Σαντορίνη ήταν και αυτή που άλλαξε οριστικά την σχέση του με το νησί. Η επιστροφή έγινε πριν από τρία καλοκαίρια, το 2013. Με αφορμή μία συνάντηση στελεχών στην Σαντορίνη επισκέφθηκε επιτέλους το Ακρωτήρι που μετά από πολλές περιπέτειες είχε ανοίξει πάλι, αλλά οι εργασίες είχαν σχεδόν ακινητοποιηθεί λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει χώρα. Εντυπωσιάζεται, και αφού το συζητά με τους συνεργάτες του αποφασίζουν από κοινού, ότι είναι κάτι το οποίο θα μπορούσαν να βοηθήσουν να πάρει πάλι μπροστά. 
Οι ανασκαφές στο Ακρωτήρι είχαν διακοπεί για 16 χρόνια
«Επισκεφτήκαμε το Ακρωτήρι, είδαμε ότι η ανασκαφή είχε σταματήσει και αποφασίσαμε να βοηθήσουμε. Είναι ένας θησαυρός για όλη την ανθρωπότητα. Δεν ξέραμε τίποτα από ανασκαφές. Δεν ξέραμε πως να προσεγγίσουμε τους αρχαιολόγους και να τους κάνουμε να μας εμπιστευτούν. Να τους πείσουμε ότι είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε αυτό που λέμε. Αυτό που με γοητεύει στο Ακρωτήρι και τη συνεχιζόμενη, εδώ και δεκαετίες, αρχαιολογική έρευνα είναι η αίσθηση του απρόβλεπτου παρελθόντος. Το ότι 3.500 χρόνια μετά από την έκρηξη του ηφαιστείου, εμείς οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπαθούμε να κατανοήσουμε πως ζούσαν οι κάτοικοι αυτού του τόπου τότε. Και πιστεύω ότι έχουμε ακόμα να ανακαλύψουμε παρά πολλά. Λέτε σε 3.500 χρόνια από σήμερα, να ενδιαφέρεται κανείς να μάθει τι κάναμε εμείς;» ανέφερε πρόσφατα σε Συνέντευξη Τύπου που δόθηκε με αφορμή την επανέναρξη των εργασιών στο χώρο μετά από την διεύρυνση της συνεργασία της Kaspersky Lab με την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία.

 
Πρόκειται για συνεργασία που ξεκίνησε το 2015, όταν η εταιρεία προχώρησε στη χορηγία της αποκατάστασης των τοιχογραφιών του Ακρωτηρίου. Πλέον θα υποστηρίξει διάφορες φάσεις του έργου στο Ακρωτήρι. Η πρώτη φάση θα αποτελείται από ανασκαφές στην Οικεία των Θρανίων, κοντά στο κτήριο Ξεστή 3, όπου και βρέθηκε το χρυσό ειδώλιο αιγάγρου το 1999. Επειδή αυτό αποτελεί το μοναδικό χρυσό αντικείμενο που έχει ανακαλυφθεί στο Ακρωτήρι μέχρι τώρα, οι επιστήμονες ελπίζουν ότι η περαιτέρω έρευνα και ανασκαφή θα τους βοηθήσει να βρουν ένα βωμό. Το news247 βρέθηκε στον χώρο τον ανασκαφών και συνομίλησε με την Ναννώ Μαρινάτου, κόρη του Σπυρίδωνος Μαρινάτου που ξεκίνησε πρώτος τις ανασκαφές στο Ακρωτήρι πίσω στην δεκαετία του '60. Η ίδια ειδικεύεται στη μινωική θρησκεία και γενικότερα στην αρχαία ελληνική θρησκεία ενώ από το 2001 είναι καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Σύμφωνα με την κα. Μαρινάτου:

πρόκειται για μια κολοσσιαία ανασκαφή την οποία εάν συνεχίσουμε με τους σημερινούς ρυθμούς και τις σημερινές τεχνικές ίσως να χρειαστούν πάνω από 200 χρόνια για να έρθουν στο φως όλα τα ευρήματα της.

Η δεύτερη φάση της χορηγίας της Kaspersky Lab θα περιλαμβάνει εργασίες για την αποκατάσταση και τη διατήρηση των τοιχογραφιών από το Μέγα Κλιμακοστάσιο του κτηρίου Ξεστή 4. Στη διάρκεια των προηγούμενων ανασκαφών, αρκετές δεκάδες τετραγωνικά μέτρα των κατακερματισμένων τοιχογραφιών ανακτήθηκαν εδώ, αλλά πολλά τμήματά τους δεν έχουν βρεθεί ακόμα. Οι τοιχογραφίες αυτές διακοσμούσαν κάποτε τους τοίχους, πλαισιώνοντας όλα τα πατώματα της σκάλας, με το πλατύσκαλό της να εκτιμάται ότι θα κάλυπτε συνολική επιφάνεια περίπου 90 τετραγωνικών μέτρων.

 
Η Kaspersky Lab έχει ήδη υποστηρίξει την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία για τη διατήρηση του τμήματος από τον Ανατολικό και Βόρειο τοίχο του πλατύσκαλου στο δεύτερο όροφο (περίπου 12,50 τετραγωνικά μέτρα). Φέτος, το έργο θα καλύψει το επόμενο τμήμα παρόμοιου μεγέθους, δηλαδή τους Βόρειους και Νότιους τοίχους του τέταρτου πατώματος της σκάλας. Όπως εξηγεί ο καθηγητής Χρήστος Ντούμας, Διευθυντής της Ανασκαφής του Ακρωτηρίου υπάρχουν τοιχογραφίες οι οποίες συμπληρώθηκαν μετά από 20 χρόνια και πλέον χάρη στην χορηγία της Kaspersky Lab έχει αυξηθεί ο αριθμός των ατόμων στα συνεργεία και οι εργασίες μπορεί να επισπευσθούν. 
Υπάρχουν ήδη 5.000 κιβώτια με θραύσματα τοιχογραφιών
Τέλος η Kaspersky Lab είναι χορηγός των εργασιών συντήρησης των κτισμάτων. Το αρχαίο σύστημα των ξύλινων κτιριακών ενισχύσεων αποσυντίθεται, παραμορφώνοντας τμήματα τοίχων και δαπέδων. Μέτρα διάσωσης λήφθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών τη δεκαετία 1960-70, αλλά η συμπεριφορά των μνημείων στο πέρασμα του χρόνου, σε συνάρτηση με τις κλιματικές και περιβαλλοντικές συνθήκες και τους σεισμούς, δεν έχει ακόμη μελετηθεί πλήρως. Η Kaspersky Lab είναι χορηγός της επιτόπιας χαρτογράφησης της παρούσας κατάστασης διατήρησης των ερειπίων και της ανάλυσης και ταξινόμησης των δεδομένων που συλλέγονται για τα μνημεία, ώστε να βοηθήσει τους επιστήμονες να βρουν τους καλύτερους δυνατούς τρόπους για τη διάσωση των κτισμάτων από τη φθορά.
Στην ερώτηση ποιο είναι το ύψος της χορηγίας τόσο ο Eugenie Kaspersky όσο και οι συνεργάτες του απέφυγαν να δώσουν σαφή απάντηση. Το μόνο που φρόντισε να διευκρινίσει είναι ότι

 η χορηγία μας στο Ακρωτήρι είναι πολύ μικρότερη από αυτή στην Formula 1

Τέλος συνομιλώντας με την Αρχιτέκτονα και καθηγήτρια του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης κα. Κλαίρη Παλυβού μας ανέφερε ότι οι ανασκαφές στο Ακρωτήρι, είναι για την ίδια οι σημαντικότερες του 20ου αιώνα στην Ελλάδα. "Ίσως ακόμη πιο σημαντικές και από αυτές στην Βεργίνα".  Αξίζει να σημειωθεί ότι ιστορικά είναι η πρώτη φορά που σε τόσο βάθος χρόνου - 3.600 χρόνια πριν - συναντούμε τριώροφες κατοικίες ενώ στο Ακρωτήρι οι ανασκαφές έφεραν στο φως και τα πιο παλιά παράθυρα που βρέθηκαν σε οικίες και τα οποία βρίσκονταν ακριβώς δίπλα στις πόρτες (σ.σ. παρά την θύρα) των σπιτιών.
a πηγή:news247

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Λαμπρός εορτασμός στο μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας

Λαμπρός εορτασμός στο μοναστήρι της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.ΙΝΦΟΜε λαμπρότητα και όπως αρμόζει στο πρόσωπο της Παναγίας, εορτάστηκε η έφορος και προστάτης της Αμοργού, στο καστρομονάστηρο της Χοζοβιώτισσας.
Σε κλίμα κατάνυξης, τελέσθηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός στη Μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας, παραμονή της εορτής των Εισοδίων της Θεοτόκου.
Πλήθος κόσμου, από όλα τα χωριά της Αμοργού, τα γύρω νησιά, αλλά και πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας, κατέκλυσε το Μοναστήρι, ώστε να προσκυνήσει τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.
Στον εσπερινό χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Θήρας, Αμοργού και Νήσων κ. Επιφάνιος πλαισιούμενος από τον ηγούμενο της Ιεράς Μονής, αρχιμανδρίτη Σπυρίδων (Δεναξά), τον π. Θωμά Συνοδινό, κληρικούς από την Αθήνα και εφημερίους του νησιού.
Μετά την ακολουθία του Εσπερινού μοιράστηκε στους πιστούς και στους επισκέπτες του μοναστηριού, φάβα, χαλβάς, παραδοσιακά γλυκά και άρτος.
Την κυριώνυμη ημέρα με κατάνυξη, στο Καθολικό της Ιεράς Μονής τελέσθηκε Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Μητροπολίτη Θήρας, Αμοργού και Νήσων κ. Επιφανίου, παρουσία του λαού της Αμοργού και εκατοντάδων επισκεπτών από όλη την Ελλάδα.
Ο κ. Επιφάνιος απεύθυνε λόγο στο πολυπληθές εκκλησίασμα και ευχαρίστησε όσους βοήθησαν στις προετοιμασίες για την εορτή της μονής.
Όπως κάθε χρόνο, μετά το πέρας των λειτουργιών, προσφέρθηκαν στους παρευρισκομένους γλυκίσματα όπως παστέλι και μελομακάρονα, όπως επίσης και ο παραδοσιακός μπακαλιάρος.
πηγή:orthodoxia.info

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Το βίντεο αυτό από τη Σαντορίνη ταξιδεύει με τα νέα smartphones της Huawei


Του Παναγιώτη Μαρκίδη
Από τη μία, η λίγο-πολύ γνωστή τρέλα των Κινέζων για τη Σαντορίνη και από την άλλη η παγκόσμια αναγνωρισιμότητα του νησιού και η μοναδικότητα του τοπίου, έκαναν τη Huawei να χρησιμοποιήσει εικόνες από τα Φηρά και την Οία, θέλοντας να προβάλει τις φωτογραφικές δυνατότητες του νέου της κορυφαίου smartphone.

AdTech Ad
Ήταν στην πρόσφατη παρουσίασή του στο Μόναχο, όταν ξαφνικά η αίθουσα πλημμύρισε με Ελλάδα και στις γιγαντοοθόνες άρχισαν να προβάλλονται φωτογραφίες από τη Σαντορίνη, τραβηγμένες με το Mate 9. Στη συνέχεια έπαιξε ένα time lapse βίντεο, από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου, γεμάτο ζεστά  χρώματα και μαγευτικές εικόνες, καθώς η μέρα παραχωρεί τη θέση της στη νύχτα.
Το βίντεο αυτό θα ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, φτάνοντας στα χέρια εκατομμυρίων καταναλωτών, καθώς βρίσκεται αποθηκευμένο στα νέα smartphones της Huawei που θα βγουν στην αγορά μέχρι τον Δεκέμβριο. Η συνέχεια της συνεργασίας με τη φημισμένη στον τομέα της φωτογραφίας Leica και το αναβαθμισμένο σύστημα κάμερας με δύο φακούς είναι εξάλλου ένα από τα δυνατά σημεία του Mate 9.
Το διάρκειας ενός λεπτού βίντεο έχει ντυθεί μουσικά με το ορχηστρικό απόσπασμα της άριας Nessun Dorma, από την όπερα Τurandot του Τζάκομο Πουτσίνι.
πηγή:news247

Κλαίει και οδύρεται το πλανητικό (νεοταξικό) κατεστημένο για την εκλογή του Τραμπ…

Γράφει το ρεσάλτο
Τα παπαγαλάκια του 4ου Ράιχ στην Ελλάδα έχουν καταληφθεί από βροντώδη αμηχανία και υστερία για τη συντριβή της Κλίντον, της «εκλεκτής» των διεθνών μαφιόζων του χρήματος…
Η «ταραχή που είχε πέσει στον …Άδη (ΗΠΑ)»

(στο προηγούμενο σχόλιό μας) έγινε θρήνος και δάκρυα αναθεματισμού…

Και μόνο αυτό το ΣΟΚ
που προκάλεσε στο πλανητικό κατεστημένο της Νέας Τάξης και στα παπαγαλάκια του, η σαρωτική νίκη του Τραμπ, δείχνει ότι η εκλογή Τράμπ καταγράφει και αποτυπώνει μια παγκόσμια δυναμική αμφισβήτησης της Νέας Τάξης, καταγράφει και αποτυπώνει μια ρωγμή στο οικοδόμημα του διεθνούς κατεστημένου: Ρωγμή στην «κανονικότητα», την «αρμονία» και την «ομοιομορφία» του πλανητικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ που ζούμε…

Όταν οι διεθνείς ληστές και οι δήμιοι, καθώς και οι πραιτωριανοί τους, σοκάρονται και οδύρονται για κάποιες πολιτικές εξελίξεις, αυτό σημαίνει ότι αυτές οι εξελίξεις είναι, εν δυνάμει, ΘΕΤΙΚΕΣ για τους λαούς…

Δεν είναι ο Τραμπ που προκαλεί το ΣΟΚ και τους θρήνους (δικός τους είναι, στο κατεστημένο και αυτός ανήκει), αλλά οι κοινωνικές διεργασίες και οι λαϊκές ΡΟΠΕΣ αμφισβήτησης που βρήκαν στο πρόσωπο του Τραμπ τον καταλύτη της δυναμικής και μαζικής έκφρασης…

Ο Τραμπ, σ’ αυτή τη συγκυρία της βαθιάς και αδιέξοδης κρίσης του πλανητικού οικοδομήματος της Παγκοσμιοποίησης, αποτέλεσε την ατομική προσφορά σε μια ομαδική ζήτηση: Αυτή της λαϊκής αμφισβήτησης και ΑΡΝΗΣΗΣ του κατεστημένου ΟΧΙ μόνο των ΗΠΑ, αλλά της Νέας Τάξης (4ο Ράιχ) ΣΥΝΟΛΙΚΑ…

Η ανατροπή στις ΗΠΑ με τον Τραμπ αποτελεί τη συνέχεια και το βάθεμα των διεργασιών που γίνονται σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην ΕΕ…

Είναι η ΣΥΝΕΧΕΙΑ και η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ των διεργασιών του ΒREXIT στη Μεγάλη Βρετανία, καθώς και των λαϊκών ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ και αμφισβητήσεων, προς το 4ο Ράιχ, την ΕΕ και το Ευρώ, των λαών της Ευρώπης…


Ο Τραμπ «σπάει», στη καρδιά του νεοταξικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ,
το κάδρο της κανονικότητας, της «ηρεμίας» και ομοιομορφίας της πλανητικής εξουσίας: «κανονικότητα» και «ομοιομορφία» της νεοταξικής πολτοποίησης και ΙΣΟΠΕΔΩΣΗΣ των ΠΑΝΤΩΝ…

Αυτά είναι που προκάλεσαν το ΣΟΚ και τους θρήνους του πλανητικού κατεστημένου για το «σάρωμα» του Τραμπ.

Είναι οι ρωγμές που προκαλούνται στο πλανητικό οικοδόμημα του 4ου Ράιχ, από την κρίση και τα συσσωρευμένα και συμπιεσμένα αποθέματα λαϊκής ΟΡΓΗΣ (αποθέματα που ανοίγουν τους δρόμους μέσα από Τράμπ και ΒREXIT), που προκαλούν τον τρόμο στο σύγχρονο ΦΑΣΙΣΜΟ του 4ου Ράιχ και στα ανδρείκελά του (πολιτικά και δημοσιογραφικά).

Αυτή τη δυναμική των κοινωνικών διεργασιών και της λαϊκής αμφισβήτησης προς τα κέντρα της Παγκοσμιοποίησης, αυτή τη ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ των ΡΩΓΜΩΝ στο οικοδόμημα της Νέας Τάξης, επιχειρούν να συκοφαντήσουν και να στιγματίσουν, σαν «αντιδραστική» εξέλιξη και «φασιστική απειλή», όλα τα Μαντεία του σύγχρονου φασισμού: Και εκείνα με το «αριστερό» και «αριστερίστικο» προσωπείο…

Τις λαϊκές αντιστάσεις και κινήσεις εναντίον της ΕΕ τις στιγματίζουν σαν «εθνικιστικές» και «ακροδεξιές»…

Το ΒREXIT του βρετανικού λαού και αυτό χαρακτηρίστηκε «αντιδραστική οπισθοδρόμηση»…

Το ίδιο θα κάνουν και με τη νίκη του Τραμπ…

Ενώ για όλους αυτούς τους «προοδευτικούς» και «αριστερούς» προφήτες δεν είναι ΦΑΣΙΣΜΟΣ η ΥΠΟΤΑΓΗ μας στα πλανητικά κέντρα εξουσίας, της ΕΕ και του ευρώ…

Πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας και των εννοιών: Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στο 4ο Ράιχ είναι ΦΑΣΙΣΜΟΣ και η ΥΠΟΚΛΙΣΗ στο ζωντανό και επελαύνοντα ΦΑΣΙΣΜΟ (4ο Ράιχ), είναι «πρόοδος», «δημοκρατία» και …πορεία σοσιαλιστική!!!

Η ιστορική, όμως, διαλεκτική, δηλαδή η ΔΥΝΑΜΙΚΗ της πραγματικότητας και των λαϊκών ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ, ήδη γκρεμίζει όλους αυτούς τους σύγχρονους μύθους της Νέας Τάξης. Πολύ γρήγορα θα σαρώσει και τις δυνάμεις αυτών των νέων μυθολογιών, τις δυνάμεις της νεοταξικής «αριστεράς»…

Ανατροπές τύπου Τραμπ συμβάλουν στην επιτάχυνση αυτών των εξελίξεων…

Σαρώνοντας, επιπλέον και όλη αυτή τη βιομηχανία των στημένων και κατευθυνόμενων δημοσκοπήσεων 

πηγή: resaltomag

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

Το ηφαίστειο της Σαντορίνης «κοιμάται», αλλά ο Κολούμπο στις Κυκλάδες «βράζει» -Τι έδειξαν οι έρευνες

φωτογραφία αρχείου: eurokinissi
Το ενεργό ηφαίστειο της Σαντορίνης συνεχίζει να διέρχεται μια πολύ ήρεμη φάση, μετά τις ενδείξεις κινητικότητας που είχε δώσει το 2011-2012.
Αυτό ανέφερε η επίκουρη καθηγήτρια του Τμήματος Γεωλογίας & Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών Παρασκευή Νομικού, σε εκδήλωση του πανεπιστημίου το βράδυ της Τετάρτης, με τίτλο «Στιγμιότυπα ενός ζωντανού πλανήτη».
Έως το τέλος του έτους, αναμένονται να δημοσιοποιηθούν τα πρώτα στοιχεία από τη χαρτογράφηση του μαγματικού θαλάμου του ηφαιστείου, τον οποίο πραγματοποίησε μια διεθνής επιστημονική ομάδα, με τη συμμετοχή της κ. Νομικού.
Το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο πέρυσι είχε έλθει στη Σαντορίνη ένα από τα μεγαλύτερα σεισμικά πλοία του κόσμου και τοποθέτησε επί 26 μέρες 93 υποθαλάσσιους σεισμογράφους για να χαρτογραφήσουν τον μαγματικό θάλαμο της Σαντορίνης και του γειτονικού υποθαλάσσιου ηφαιστείου του Κολούμπου.

Σε ηρεμία το ηφαίστειο της Σαντορίνης 
«Αυτή τη στιγμή το ηφαίστειο κοιμάται, είναι σε ηρεμία. Δεν υπάρχουν μικροσεισμοί, μικρομετακινήσεις του εδάφους ή άλλες ενδείξεις. Όταν αναλυθούν τα σεισμικά δεδομένα, θα γνωρίζουμε πλέον τη γεωμετρία του μαγματικού θαλάμου κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας, σε βάθος έως 12 χιλιομέτρων, δήλωσε η κ. Νομικού στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Θα είναι η πρώτη φορά στον κόσμο, όπως είπε η Ελληνίδα επιστήμων (Σαντορινιά η ίδια, η οποία παρακολουθεί το ηφαίστειο εδώ και χρόνια), που θα γίνει μια τέτοια εκτίμηση για ένα ενεργό υποθαλάσσιο ηφαίστειο, έτσι ώστε να υπάρξει μια εικόνα για το πόσο μάγμα υπάρχει συγκεντρωμένο κάτω από το ηφαίστειο.

φωτογραφία: wikipedia 
Η κ. Νομικού επεσήμανε ότι, όπως έχει δείξει η ιστορική εμπειρία, τα ηφαίστεια προειδοποιούν με διάφορα σημάδια πριν από μία επικείμενη έκρηξη.
Ανέφερε ότι το ηφαίστειο κάνει μια μεγάλη έκρηξη κάθε περίπου 20.000 χρόνια και η τελευταία έγινε πριν περίπου μόλις 3.600 χρόνια.

Η προσοχή στραμμένη στο υποθαλάσσιο ηφαίστειο του Κολούμπου
Τόνισε, από την άλλη, ότι το ηφαίστειο του Κολούμπου, βορειανατολικά της Σαντορίνης σε απόσταση επτά χιλιομέτρων και σε βάθος 500 μέτρων, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής, καθώς είναι επτά φορές πιο ενεργό από εκείνο στην καλντέρα της Σαντορίνης και αποτελεί το πιο ενεργό υποθαλάσσιο ηφαίστειο στην Ευρώπη. Ο Κολούμπος εξερράγη το 1.650 μ.Χ. αφήνοντας πίσω του περίπου 70 ανθρώπινα θύματα λόγω έκλυσης αερίων, ενώ προκάλεσε και δύο τσουνάμι με κύματα έως πέντε μέτρων.
Η κ. Νομικού ανέφερε ότι ο Κολούμπος είναι ένα τελείως διαφορετικό ηφαίστειο από εκείνο της Σαντορίνης, καθώς ο μαγματικός θάλαμός του πετρολογικά και γεωχημικά μοιάζει πολύ περισσότερο με το πιο μακρινό ηφαίστειο της Νισύρου προς τα ανατολικά.
Περιβάλλεται από υδροθερμικές «καμινάδες», με θερμοκρασία 220 βαθμών Κελσίου, που εκλύουν διοξείδιο του άνθρακα σε ποσοστό 99%. Στην περιοχή ζουν ασυνήθιστοι μικροοργανισμοί, για τους οποίους έχει δείξει ενδιαφέρον να τους μελετήσει ακόμη και η Αμερικανική Διαστημική Υπηρεσία (NASA).
Οι πρόσφατες υποθαλάσσιες έρευνες έχουν εντοπίσει στο ΒΑ τμήμα της καλδέρας κάποιες λίμνες γεμάτες διοξείδιο του άνθρακα σε βάθος περίπου 235 μέτρων και με θερμοκρασία 24 έως 25 βαθμών Κελσίου, ενώ τριγύρω είναι καλυμμένες από βακτήρια. 

Οι προειδοποιητικές λάβες 
Όπως είπε η καθηγήτρια στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «αυτές οι λίμνες, που βρίσκονται ακριβώς στην ενεργή ζώνη του ηφαιστειακού συγκροτήματος της Σαντορίνης, μπορούν να προειδοποιήσουν, επειδή αν τυχόν αλλάξουν σχήμα, μέγεθος ή σύσταση, τότε αυτό θα αποτελεί σήμα για επικείμενη επικίνδυνη ηφαιστειακή έκρηξη».
Στην ομιλία της η κ. Νομικού επεσήμανε ότι η μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου στην αρχαία Θήρα συνέβη μεταξύ 1600 και 1627 π.Χ. και το τσουνάμι που προκάλεσε, δεν έφταιγε άμεσα για την καταστροφή του Μινωικού Πολιτισμού στην Κρήτη, κάτι που συνέβη πολύ αργότερα, περί το 1450 π.Χ.
Στην κατακλυσμική εκείνη έκρηξη, ισοδύναμη περίπου της έκρηξης του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883, εκτινάχθηκε στον αέρα τέφρα σε ύψος 36 έως 39 χιλιομέτρων και η θερμοκρασία στην επιφάνεια του νησιού έφθασε τους 450 βαθμούς Κελσίου, ενώ δημιουργήθηκε μια καλδέρα διαμέτρου 17 χιλιομέτρων, από τις μεγαλύτερες στον κόσμο.

αεροφωτογραφία wikipedia 
Όπως έδειξαν οι πρόσφατες έρευνες, η καλδέρα αποτελείται από τρεις λεκάνες, ενώ μεταξύ Οίας και Θηρασιάς ανακαλύφθηκε ένα υποθαλάσσιο κανάλι πλάτους ενός και μήκους δύο χιλιομέτρων, το οποίο είχε αρχικά «μπαζωθεί» μετά την έκρηξη από τα υλικά που εκτινάχθηκαν στη θάλασσα.
Στη συνέχεια όμως, εισέρρευσαν τελικά τα νερά της θάλασσας στο εσωτερικό της καλδέρας που μόλις είχε δημιουργηθεί.

«Βρήκαμε τις υποθαλάσσιες λάβες που είναι συνέχεια της Νέας και της Παλαιάς Καμμένης και έχουμε πλέον ογκομετρήσει το σύνολο των λαβών που χύθηκαν στη θάλασσα μετά τις ηφαιστειακές εκρήξεις. Έτσι διαπιστώσαμε ότι όλες οι εκρήξεις που έγιναν από παλιά έως το 1950, ήσαν πολύ μεγαλύτερες από ό,τι πίστευαν οι επιστήμονες που μελετούσαν μόνο το χερσαίο χώρο», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Ελληνίδα ερευνήτρια.
Την περίοδο 2011-12, μετά από 25 χρόνια που επικρατούσε σχετική ησυχία στην καλδέρα, το ηφαίστειο της Σαντορίνης είχε εμφανίσει μια έξαρση με σεισμούς, συσσώρευση μάγματος, μεταβολή του εδάφους σε ύψος και έκταση και αυξημένη ροή αερίων. 
Η δραστηριότητά του ενεργοποίησε Έλληνες και ξένους γεωλόγους, σεισμολόγους, ηφαιστειολόγους και άλλους ειδικούς, οι οποίοι τόνισαν την ανάγκη διαρκούς παρακολούθησης του ηφαιστείου, όπως και συμβαίνει.
Βρετανοί επιστήμονες των πανεπιστημίων της Οξφόρδης και του Μπρίστολ, σε συνεργασία με Έλληνες συναδέλφους τους από το πανεπιστήμιο Αθηνών (Τμήμα Γεωλογίας & Γεωπεριβάλλοντος) και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (Εργαστήριο Ανώτερης Γεωδαισίας), που είχαν κάνει σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γεωεπιστημών «Nature Geoscience», είχαν εκτιμήσει ότι ο υπόγειος θάλαμος του μάγματος (των λιωμένων πετρωμάτων) κάτω από το ηφαίστειο της Σαντορίνης είχε επεκταθεί σημαντικά, κατά περίπου 10 έως 20 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, μεταξύ Ιανουαρίου 2011 και Απριλίου 2012, η μεγαλύτερη διόγκωση μετά το 1955, λίγο μετά την τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου.
Το φθινόπωρο του 2012 για πρώτη φορά Έλληνες και ξένοι επιστήμονες είχαν ποντίσει επιστημονικά όργανα στο βυθό της καλδέρας της Σαντορίνης για μακρόχρονη παρακολούθηση της υποθαλάσσιας ηφαιστειακής δραστηριότητας.
(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Όταν θα ξεδιπλώσεις σήμερα την ελληνική σημαία…

Ας σηκώσουμε όλοι τη σημαία στα μπαλκόνια μας! Κι αφού θελήσαμε να το πράξουμε, να ξέρουμε στ’ αλήθεια τι σημαίνει να θέλει κανείς να σηκώνει αυτή την σημαία. Αν το κάνουμε επειδή ξημερώνει 28η Οκτωβρίου, να έχουμε στο μυαλό μας ότι πέφτουμε σε πλάνη: άλλη μια κίνηση μες τις πολλές κι αυτή από συνήθεια… Το ύφασμα που ξεδιπλώνεις και με παρρησία βάζεις στο μπαλκόνι, αν το σκίσεις, θα τρέξει αίμα, αίμα πολύ, που μπορεί να θρέψει γενεές γενεών. Κάθε φορά που την ξετυλίγεις, έχε στο νου σου ότι το αίμα αυτό χύθηκε για να μη χυθεί στο μέλλον περισσότερο. Οι πατέρες μας αγωνίστηκαν όχι για την ειρήνη μονάχα τη δική τους αλλά και για την ειρήνη των παιδιών των παιδιών τους. Αν θέλουμε να σηκώνουμε στο μπαλκόνι τη σημαία είναι γιατί πρώτα απ’ όλα δείχνουμε ότι για την ειρήνη που αγωνίστηκαν αυτοί, είμαστε πρόθυμοι κι εμείς ν’ αγωνιστούμε. Οι Έλληνες δεν κάναμε ποτέ επεκτατικό πόλεμο. Ο αγώνας δεν ήταν ποτέ για το παραπάνω αλλά για το δεδομένο.
Όταν μπήκε ο ελληνικός στρατός στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο του ’12, μετά από κάποιες μέρες τελέστηκε Δοξολογία στο Ναό του Αγίου Μηνά. Ο τότε Μητροπολίτης Κιτίου Μελέτιος Μεταξάκης έβγαλε τον Πανηγυρικό της ημέρας. Μεταξύ άλλων τόνισε ότι οι Έλληνες θα φανούν αντάξιοι των προγόνων τους όταν δεχθούν ισότιμα τους νέους πληθυσμούς που εισέρχονταν στην ελληνική επικράτεια με την πρόσθεση της Θεσσαλονίκης στον χάρτη της Ελλάδας (Τούρκοι, Αρμένιοι, Εβραίοι κ.λπ.).
Ο Ελληνισμός έχει Θεό μέσα του. Δεν φοβάται το αλλότριο και το ξένο. Δε μισεί αλλά συνεργάζεται. Δεν συγκρίνεται, ούτε αναμετριέται: ξέρει να συνυπάρχει κι όταν οι συνθήκες είναι τέτοιες, υπερέχει, αγκαλιάζοντας ολοένα και περισσότερες διαφορετικές μορφές έκφρασης. Έχει Χριστό μέσα του, δε φοβάται. Αυτό θα πει Ελευθερία, αυτό μας διδάσκουν οι πρόγονοί μας. “Ο Θεός υπόγραψε των Ελλήνων την ελευθερία και δεν την παίρνει πίσω” γιατί ξέρει ότι η ελευθερία αυτή ξεκινά απ’ την Αγία Τράπεζα της εκκλησιάς των Ρωμιών.
Την 28η Οκτωβρίου που ξεδιπλώνουμε τη σημαία για να τη βάλουμε στο μπαλκόνι, δεν το πράττουμε, οι Έλληνες Χριστιανοί, για να δείξουμε τη διαφορά μας από τους άλλους. Τότε μάλλον πράττουμε εγωιστικά. Άλλωστε, για ‘μας πάνω απ’ όλα οι πάντες και τα πάντα είναι Χριστός. Η σημαία που φέρει τον Σταυρό του Χριστού, τον φέρει για να μας θυμίζει ότι για τα μαλαματένια οράματα των πατέρων μας, ο αγώνας είν’ αγώνας θυσιαστικός, σαν του Χριστού πάνω στον Σταυρό, θυσία για την Οικουμένη όλη. Ο σταυρός στη σημαία φανερώνει τον οικουμενισμό του ελληνισμού, τις θυσίες των πατέρων μας για την ελευθερία, με κάθε τρόπο και σε κάθε περίσταση. Αυτή η Ελλάδα θα αποτελεί το λίκνο του παγκόσμιου πολιτισμού στους αιώνες των αιώνων: η λιβανισμένη, του Χριστού, η Αληθινή κι Ελεύθερη.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΦΘΑΝΕΙ ΣΤΟ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΟΥ

Γράφει  το Γραφείο επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών της Ι.Μ.Πειραιώς

Αποτέλεσμα εικόνας για Θωμάς Τσαλαπάτης Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στο χώρο της αθεϊστικής ιδεολογίας και γενικότερα του οργανωμένου αντιεκκλησιαστικού αγώνος τον τελευταίο καιρό, έρχεται και πάλι στο νου μας ο αισώπειος μύθος του ποντικού που βρυχάται, θέλοντας με αυτόν τον «ανορθόδοξο» τρόπο να φοβίσει τα λιοντάρια, να τα διώξει και να τους πάρει την περιοχή! Αυτό γίνεται και στο χώρο των αθεϊστών και εκκλησιομάχων, οι οποίοι «βρυχώνται» κατά της Εκκλησίας μας εδώ και εκατοντάδες χρόνια, με σκοπό να την εκφοβίσουν και να την τρέψουν σε φυγή, χωρίς όμως να κατορθώνουν το στόχο τους! Πασχίζουν με κάθε τρόπο να την διασύρουν εκμεταλλευόμενοι την ανηθικότητα, την υποκρισία και την φιλοχρηματία κληρικών της εποχής μας. Επικαλούνται την κοινή λογική αλλά στο τέλος φθάνουν στο σημείο να παραλογίζονται. Δυστυχώς σ’ ένα τέτοιο συμπέρασμα πρέπει να καταλήξουμε, αν κρίνουμε από ένα πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδος «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ» (8-10-2016), με θέμα: «ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ: ΜΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ». 

Συντάκτης ο δημοσιογράφος κ. Θωμάς Τσαλαπάτης. Διαβάζοντας το άρθρο πονέσαμε ψυχικά και προσευχηθήκαμε για τον συντάκτη, τον αγαπητό και κατά τα άλλα αξιοσυμπάθητο κ. Τσαλαπάτη. Παρακαλέσαμε τον Κύριο να παραβλέψει όσες ύβρεις ξεστόμισε με το άρθρο αυτό, πάνω στον αναβρασμό και στην οργή του. Παρακαλέσαμε να τον φωτίσει με το φως της Χάριτός Του και να τον ελευθερώσει από το σκότος της πλάνης, ώστε να επιτύχει και αυτός την σωτηρία της ψυχής του. Ο λόγος του κ. Τσαλαπάτη δυστυχώς … «τσαλαπατάει» και ισοπεδώνει τα πάντα και τους πάντες, χωρίς να εξαιρεί κανέναν, ούτε ακόμη και αυτό το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μοιάζει μ’ ένα ηφαίστειο που εκρήγνυται και βγάζει μια λάβα που καίει και καταστρέφει, ό, τι βρει μπροστά της και δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά της. Μια πρωτοφανής οργή και ένα άσβεστο μίσος για κάθε τι, που θυμίζει Χριστό και Εκκλησία, αναδύεται μέσα από τις γραμμές του παρά πάνω άρθρου. Ένας οχετός ύβρεων, που στρέφεται με πολλή μανία απέναντι του κλήρου, ιδίως των επισκόπων, ξεχύνεται μέσα από την σκοτισμένη και ταλαίπωρη ψυχή του. Ποιος ξέρει άραγε, ποιες καταβολές, ποιες κακές επιδράσεις, ποια κακά παραδείγματα ανθρώπων από το κοινωνικό του περιβάλλον, στο οποίο έζησε και ανετράφη, επέδρασαν, με τρόπο καθοριστικό στην τρυφερή νεανική του ψυχή, ώστε να φθάσει, με την πάροδο του χρόνου, σ’ αυτό το αξιοθρήνητο κατάντημα; Αρχίζει το σύντομο, συνθηματικού τύπου, άρθρο του, με αναφορά σε έναν δεδηλωμένο άθεο ισπανό καλλιτέχνη, τον Λουίς Μπουνιουέλ και το ιδιότυπο σλόγκαν του: «δόξα τω Θεώ είμαι ακόμη άθεος». Ο καλλιτέχνης δοξάζει τον Θεό! Αλλά ποιόν Θεό δοξάζει, αφού πιστεύει ότι δεν υπάρχει Θεός; Αν αυτό δεν είναι παραλογισμός, τότε τι είναι; Θαυμάζει και εγκωμιάζει τον ισπανό αθεϊστή, επειδή εξέφρασε μέσα από τις καλλιτεχνικές του δημιουργίες «ιερή οργή απέναντι στην υποκρισία του κλήρου». 

Λησμονεί όμως κάτι πολύ σημαντικό. 

Ότι ο άνθρωπος αυτός, ως ισπανός, έζησε σε μια χώρα όπου κυριαρχεί ο αιρετικός Παπισμός, ο οποίος κατάντησε μια καρικατούρα της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού, της Ορθοδοξίας, μια αλλοτριωμένη και απογυμνωμένη, από την Χάρη του Θεού, ανθρώπινη οργάνωση, που αδυνατεί να σώσει και να θεώσει τον άνθρωπο. 

Βίωσε την ανηθικότητα και την ιησουίτικη υποκρισία του παπικού κλήρου και ως εκ τούτου είναι, ως ένα σημείο δικαιολογημένη η «ιερή οργή» του. Το λάθος του συντάκτη είναι ότι βάζει στο «ίδιο τσουβάλι» και την Ορθοδοξία, η οποία απέχει όσο ο ουρανός από τη γη, από την αιρετική παπική και προτεσταντική Δύση. Είναι άλλωστε προσφιλής ο τρόπος των αθέων και όλων των χριστιανομάχων να καταφεύγουν στον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό, για να αντλήσουν επιχειρήματα κατά της Εκκλησίας του Χριστού, της αγίας Ορθοδοξίας μας. Και η τραγική ειρωνεία είναι το να είμαστε υποχρεωμένοι εμείς οι Ορθόδοξοι να απολογούμαστε για παρεκτροπές που δεν ευθυνόμαστε! 

Παρά κάτω παρουσιάζει την προσωπική πινακοθήκη του ισπανού αθέου καλλιτέχνη: «Ένας αναρχικός πυροβολεί τον Πάπα, δίπλα σε δύο ταξιδιώτες απλώνεται μια λαοθάλασσα αίρεσης, ενσαρκωμένη στις διάφορες εκδοχές της, ένας άντρας τραβάει ένα πιάνο με δύο νεκρά βόδια πάνω του και δεμένοι πίσω του δύο παπάδες, κάποιος πετάει έναν επίσκοπο από το παράθυρο, ενώ ένας άντρας με όψη παρόμοια του Χριστού συμμετέχει σε μια σκηνή από τις ‘120 μέρες στα Σόδομα’ του Μαρκησίου Ντε Σαντ….». Μέσα όμως από τους παρά πάνω πίνακες ο καλλιτέχνης, προφανώς, θέλει να εκφράσει την χρεοκοπία του κλήρου και την σαθρότητα της αιρετικής δυτικής χριστιανικής παραδόσεως, η οποία, ειρήσθω, έπαψε πια να συγκινεί τους ευρωπαίους και γι’ αυτό την απορρίπτουν ασυζητητί. Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή πασχίζει να αποτινάξει και το τελευταίο ίχνος αυτού του παραφθαρμένου Χριστιανισμού, ο οποίος ευθύνεται τα μέγιστα για την κακοδαιμονία, τόσο της Ευρώπης, όσο και ολοκλήρου της ανθρωπότητας. Ο σύγχρονος αθεϊσμός και ο άθεος ευρωπαϊκός Ουμανισμός είναι το τραγικό αποτέλεσμα του παπικού και προτεσταντικού «χριστιανικού» μοντέλου, το οποίο βύθισε την Ευρώπη στην ηθική και πνευματική σήψη, την οδήγησε σε μακροχρόνιους πολέμους, σε πρακτικές απίστευτου θρησκευτικού φανατισμού, (Ιερά Εξέταση), σε γενοκτονίες (σφαγές Ουγενότων και Σέρβων), στην αποικιοκρατία, την οικονομική αφαίμαξη, κλπ. Ο ευρωπαίος άνθρωπος νόμισε ότι, αρνούμενος το «θεό» του Παπισμού και του Προτεσταντισμού και απορρίπτοντας την τυραννία τους, θα απελευθερώνονταν. Αλλά δυστυχώς κατάντησε στο τέλος δούλος των παθών και των σαρκικών επιθυμιών του, καθ’ ότι «παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ομοιώθη αυτοίς», (Ψαλμ.48,13). 

Ο συντάκτης στη συνέχεια προσπαθεί, με μεγάλη δόση αφέλειας και δογματικού φανατισμού, να μεταφέρει την όντως εφιαλτική θρησκευτική κατάσταση της Δύσης και στην Ορθόδοξη Ανατολή. Παρουσιάζει μια άλλη ιδική του, «τσαλαπάτεια», «πινακοθήκη», πιο πλούσια σε ύβρεις και σαρκασμό κατά της Εκκλησίας, την οποία θα ζήλευε και ο ισπανός Μπουνιουέλ: «Παπάδες να πλανεύουνε γιαγιάδες και να ανταλλάσσουν τη σωτηρία της ψυχής τους με διαθήκες, διαπλοκές με μαφίες και δίκτυα, την εκτός τόπου και χρόνου μαυρίλα της πρωινής ομαδικής προσευχής στα σχολεία, την εικόνα του Ιησού να μας κοιτά ειρωνικά σε τοίχους σχολείων, πανεπιστημίων και νοσοκομείων, ευλογημένες μπίζνες με νηστίσιμο αστακό, βρώμικες ανάσες και έξαλλα μάτια, γενειοφόρους παιδεραστές να χαμογελούν με εκείνο το μειδίαμα του ανθρώπου που τη σκαπούλαρε, τον άγιο Παΐσιο να προβλέπει πολέμους, να κατεβάζει ιστοσελίδες και να παίζει καράτε με σαολίν μοναχούς,….»! Δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε με όλο αυτό τον οχετό των ύβρεων, οι οποίες αρχίζουν από το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου μας, επεκτείνονται στον σύγχρονο άγιο της εποχής μας, τον άγιο Παΐσιο, παίρνουν «σβάρνα» κληρικούς όλων των βαθμίδων και καταλήγουν στον πιστό λαό του Θεού! Διερωτώμεθα: μήπως όσα γράφει ο συντάκτης είναι ποινικώς κολάσιμα, ως υποκίνηση θρησκευτικού μίσους και ρατσιστικής ρητορικής, τα οποία εμπίπτουν, κατά την γνώμη μας, στις διατάξεις του πρόσφατα ψηφισθέντος αντιρατσιστικού νόμου; Τον ενοχλούν τα σκάνδαλα των κληρικών. Σύμφωνοι. Σε τι του έφταιξε όμως ο Αρχηγός της Πίστεως μας, ο Οποίος, από άπειρη αγάπη για τον άνθρωπο, έχυσε το αίμα Του πάνω στο σταυρό για την σωτηρία όλων μας και αυτού του ιδίου; Το μειλίχιο και γεμάτο αγάπη βλέμμα του Χριστού μας το βλέπει «ειρωνικό»! 

Αλλά, όπως εύστοχα διδάσκουν οι ψυχολόγοι, ο κάθε άνθρωπος βλέπει και κρίνει τα πράγματα γύρω του, ανάλογα με την υγεία των ψυχικών του οφθαλμών. Όπως, δηλαδή, αλλιώς βλέπει το περιβάλλον ο υγιής σωματικός οφθαλμός, αλλιώς ο μύωπας, και αλλιώς ο έχων ασθενή όραση, το ίδιο συμβαίνει και με τους ψυχικούς οφθαλμούς. Εν προκειμένω, ο συντάκτης «καθρεφτίζει» στο θεϊκό βλέμμα του Χριστού την ασθένεια των πνευματικών του οφθαλμών. Το γεγονός, βεβαίως, ότι ο συντάκτης εκφράζεται με τόση μανία και τόσο μίσος κατά της Εκκλησίας, δεν σημαίνει ότι στον χώρο της Εκκλησίας είναι όλα είναι ρόδινα και αγγελικά. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε, για να είμαστε αντικειμενικοί, ότι και μέσα στην Εκκλησία παρατηρούνται απαράδεκτα φαινόμενα. Ότι διαπιστώνονται περιπτώσεις κληρικών και λαϊκών που ναυαγήσαν πνευματικά. Άλλοι παρασύρθηκαν από το χρήμα, άλλοι έπεσαν θύματα αιρέσεων, άλλοι βυθίστηκαν στις ηδονές και άλλοι ζουν μια, πέρα για πέρα, κοσμική ζωή, ενώ παριστάνουν τους ποιμένες, ή τους καλούς χριστιανούς. Και έτσι αντί να οικοδομούν, σκανδαλίζουν τον πιστό λαό του Θεού και την κοινωνία. Πάντα υπήρχαν μέσα στην Εκκλησία τέτοια φαινόμενα. Η Εκκλησία δεν είναι μια κάστα αγίων, αλλά νοσοκομείο ψυχών. Ένας τόπος μετανοούντων και μεταποιούμενων αμαρτωλών. Αν όμως ήθελε να είναι αντικειμενικός ο συντάκτης απέναντι στην Εκκλησία και κυρίως στην αλήθεια, θα έπρεπε να παραθέσει και την άλλη πλευρά των πραγμάτων. 

Να τονίσει δηλαδή το γεγονός, ότι η Εκκλησία έχει να παρουσιάσει μια πληθώρα περιπτώσεων αγίων και ενάρετων κληρικών και λαϊκών, που με την ποιμαντική τους διακονία και την αγία ζωή τους δόξασαν την Εκκλησία, ευεργέτησαν την κοινωνία και έγιναν παραδείγματα άξια προς μίμηση. Έγιναν ποιμένες αληθινοί, που θυσίασαν την ζωή τους υπέρ των λογικών τους προβάτων. Δεν θα έπρεπε επίσης να παραβλέψει το τεράστιο πνευματικό και κοινωνικό έργο που επιτελεί η Εκκλησία αυτές τις δύσκολες ήμερες για το Έθνος και λαό μας, κάτι που επαινεί και μεγάλη μερίδα αντικειμενικών αντιπάλων Της. Η σημερινή τραγική πραγματικότητα είναι, ότι το κράτος και οι άλλοι δημόσιοι φορείς, εγκατέλειψαν στην Εκκλησία τη διακονία εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας, οι οποίοι τρέφονται καθημερινά, ντύνονται, στεγάζονται, περιθάλπονται, λαμβάνουν την απαραίτητη φαρμακευτική τους αγωγή, εξοφλούνται λογαριασμοί τους, στηρίζονται πνευματικά και ψυχολογικά και γενικά επιβιώνουν χάρις σ’ Αυτήν. 

Θα κλείσουμε, παραθέτοντας ένα απόσπασμα από τον θεόπνευστο λόγο της Γραφής, το οποίο βρίσκει πλήρη εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση: «ιδού ήλθε Κύριος εν αγίαις μυριάσιν αυτού, ποιήσαι κρίσιν κατά πάντων και ελέγξαι πάντας τους ασεβείς αυτών περί πάντων των έργων ασεβείας αυτών ων ησέβησαν και περί πάντων των σκληρών ων ελάλησαν κατ’ αυτού αμαρτωλοί ασεβείς» (Ιούδ.14,15). Θα έρθει ο Κύριος, κατά την ημέρα της Β΄ Παρουσίας Του, συνοδευόμενος από τα πλήθη των αγίων και των αγγέλων Του, για να κρίνει όλους τους αμαρτωλούς και να ελέγξει όλους τους ασεβείς για όλα τα έργα της ασεβείας, τα οποία διέπραξαν και επίσης για όλους τους σκληρούς και βλάσφημους λόγους και διδασκαλίες που ελάλησαν εναντίον του Θεού. Αλλοίμονο σε κείνους που τώρα υβρίζουν και πολεμούν την Εκκλησία. Θα βρεθούν αναπολόγητοι τη φοβερή εκείνη ημέρα!
πηγή: trelogiannis

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Λυκούργος Μαρκούδης: Τα Θρησκευτικά τα μεταλλάσσουμε. Γιατί το πάθος των ιδεοληπτικών αυτό είναι. Να μεταστρέψουν συνειδήσεις.


%ce%bb%cf%85%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b7%cf%82

Στην Ελλάδα ζούμε την ιδεοληψία της Αριστεράς
Ο Λυκούργος Μαρκούδης στο ΑΛΗΘΕΙΑ FM [09:57 – 17:08] – Απόσπασμα
Δημοσιογράφος:
.. Ακούμε κάτι πράγματα που είναι στην κυριολεξία πρωτοφανή. Δηλαδή, Γερμανική εταιρεία να έχει αναλάβει 14 αεροδρόμια στη χώρα και να ζητάει τον έλεγχο του εναέριου χώρου. Δηλαδή όταν θα βγάλει ΝΟΤΑΜ ειδοποίηση στρατιωτική η γείτονα χώρα παραδείγματος χάριν να κάνει μία στρατιωτική άσκηση, θα πρέπει να το ανακοινώσει όχι στην ΥΠΑ στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας της Ελλάδας αλλά στην Γερμανία. Όπως ξέρουμε μέχρι τώρα, πάντα ανακοινώνεται στο Κράτος που ανήκει ο εθνικός εναέριος χώρος και στην συνέχεια η ΥΠΑ πάντα ενημερώνει την Πολεμική Αεροπορία, μήπως έχει κάποιο πρόβλημα ή οτιδήποτε. Τώρα θα ενημερώνουμε τη Γερμανία για να κάνουμε εμείς αεροπορικές παρεμβάσεις ή οτιδήποτε; Πού πάει το πράγμα; Είναι τόσα θέματα ανοιχτά, στην πρώτη γραμμή κι αυτά, και μας βάζουν σε μια ανησυχία ..

.. Και με τα θαλάσσια σύνορα, και με τη μετανάστευση, τη λαθρομετανάστευση θα την πούμε καλύτερα, ζήσαμε ειδικά πέρυσι στιγμές τραγικές στα νησιά, που στην κυριολεξία κόντευε να εξαφανιστεί η οικονομία των νησιών. Και τώρα βλέπουμε, λίγη ώρα πριν έρθεις, άνοιξαν πάλι τα σύνορα. Είναι τεχνητά όλα αυτά. Δεν είναι μετανάστευση προσφύγων, είναι εισαγόμενοι λαθρομετανάστες μέσα στους οποίους οι περισσότεροι είναι εγκάθετοι και το δηλώνουμε επίσημα από το ραδιόφωνο αυτό. Έχουμε στοιχεία για αυτό που λέμε, το γνωρίζουμε και ήδη έχουν ξεκινήσει σοβαρά προβλήματα τα οποία πλέον δεν μπορεί να τα κρύψει κανένας. Δημοσιεύονται και σε λίγο δεν ξέρουμε τι άλλο θα ακολουθήσει πάνω σε αυτά τα θέματα της Εθνικής Ασφάλειας. ..


Λυκούργος Μαρκούδης:
.. Εδώ πραγματικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι να μας προκαλεί πλέον απορία ή ερωτηματικά γιατί συμβαίνει. Γιατί ακολουθούμε μια προδιαγεγραμμένη πορεία η οποία όμως ήταν γνωστή. Αυτό που είπες εγώ συμφωνώ εκατό τοις εκατό, ότι είναι σχέδιο, ότι είναι οργανωμένο, ότι δεν ήταν τυχαίο και ότι δεν είναι άνθρωποι πρόσφυγες που έρχονται από εμπόλεμη ζώνη, όλες αυτές οι χιλιάδες που έφτασαν στην Ελλάδα. Όποιος το πιστεύει πρώτον δεν ξέρει τι λέει, ή αν ξέρει τι λέει είναι κοινός ψεύτης και λέει ψέματα επίτηδες για να παρασύρει το λαό. Ό,τι κάνανε όλους τους προηγούμενους μήνες.
Όταν λοιπόν τα σύνορα παραμένουν σε μία χώρα ανοιχτά και πλέον έχει καταργηθεί το αδίκημα της παραβίασης εθνικών συνόρων, τότε κάτι δεν πάει καλά και θα πρέπει να αναρωτηθούν όλοι αυτοί που φέρουν το τεράστιο μερίδιο της ευθύνης, γιατί η Ελλάδα βρίσκεται στο σημείο αυτό σήμερα.
Στην πλειονότητα των κατοίκων της Ελλάδας ανήκει η μεγάλη ευθύνη. Ένα κόμμα εξελέγη με τη σημαία του διεθνισμού, πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει έθνος. Ήτανε γραμμένο στα προγράμματά του, το ομολογούσαν χρόνια πριν, και έφτασαν με το ψεύτικο και κάλπικο επιχείρημα ότι θα δώσουν χρήματα στο λαό, γιατί ο λαός τελικά μόνο χρήματα ζητάει, να τους ψηφίσουν χωρίς να δουν τί λέει το πρόγραμμα. Όμως το πρόγραμμά τους οι ιδέες τους, οι απόψεις τους, είναι αυτά που ζούμε τώρα. Γι’ αυτό και που γίναν κυβέρνηση αφήσαν τα σύνορα ανοιχτά και ανεξέλεγκτα.
ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΠΟΙΑΝΟΥ; ΣΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥΣ; ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΤΟΥΣ; ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ;
Και που είναι το αδίκημα της παραβίασης εθνικών συνόρων; Γιατί όταν πριν μερικούς μήνες μπήκαν με ελικόπτερο οι 8 στρατιωτικοί που συμμετείχαν, υποτίθεται, στο υποτιθέμενο πραξικόπημα της Τουρκίας, αυτούς τους συλλάβαμε και αυτή τη στιγμή κρατούνται ακόμα επειδή έγινε παραβίαση των εθνικών συνόρων; Και γιατί δεν γίνεται παραβίαση εθνικών συνόρων με τις χιλιάδες των ανωνύμων που φτάνουν καθημερινά και που όλοι δηλώνουν, γιατί έτσι έχουν κατευθυνθεί, ως πρόσφυγες ενώ δεν είναι; Γιατί;
Γιατί στη μία περίπτωση έχουμε αδίκημα και στην άλλη δεν έχουμε;
Ποια είναι η εμπόλεμη γειτονική χώρα με την Ελλάδα; Η Τουρκία; Από πότε; Η Βουλγαρία; Η Βουλγαρία που έχει χερσαία σύνορα γιατί έχει χτίσει φράχτες και δεν αφήνει κανέναν να μπει; Τα Σκόπια γιατί ύψωσαν φράχτες και δεν αφήνουν κανέναν; Μήπως όλοι αυτοί ήταν κράτη της κεντρικής Ευρώπης ξαφνικά; Γιατί αυτά είναι τα επιχειρήματα που ακούμε στην Ελλάδα από τους ιδεοληπτικούς αριστερούληδες. Αυτό ζούμε στην Ελλάδα, την ιδεοληψία της αριστεράς. Μήπως λοιπόν όλες αυτές οι χώρες κυβερνώνται από την Χρυσή Αυγή; Γιατί αυτό λένε, ότι άμα μιλάς για την Πατρίδα είσαι ακροδεξιός ή χρυσαυγίτης.
Λοιπόν ούτε ακροδεξιοί είμαστε, ούτε χρυσαυγίτες είμαστε, απλά αισθανόμαστε να ζούμε σε έναν Τόπο τον οποίον τον αγαπήσαμε έτσι όπως τον μάθαμε και κάποιοι τώρα επειδή δεν τους αρέσει, επειδή έτσι πιστεύουν -που είναι δικαίωμά τους να πιστεύουν ό,τι θέλουν- θέλουν να τον αλλάξουν. Και έχουμε ευθύνη σε αυτό πολλή και μεγάλη. Και αυτοί που έφεραν την κατάσταση στο επίπεδο που την έφεραν για να έχουμε άθεους κυβερνήτες και απάτριδες, και όλοι οι υπόλοιποι που με τη σιωπή ανέχονται τα πάντα.
Και η λύση αναμφισβήτητα δεν είναι τα όπλα, ούτε η επίθεση, ούτε η βία. Θα σου πω ποια είναι η λύση έτσι όπως είμαστε υπό τη σκέπη του Αγίου Σάββα. Γι’ αυτήν την Πατρίδα η μόνη λύση είναι η προσευχή αλλά προσευχή δεν κάνουμε. Έχουμε χρόνο για όλα τα άλλα αλλά όχι για προσευχή. Προσευχηθήκαμε για την Πατρίδα μας; Προσευχηθήκαμε γι’ αυτούς που μας κυβερνάνε είτε είναι καλοί είτε κακοί; Όχι. ..
Άκουγα νωρίτερα αυτά που μας έχει πει πολλές φορές ο π. Ανανίας, που μιλάει έτσι με μια εθνική έπαρση γι’ αυτόν τον Τόπο και σίγουρα τ’ ακούς και συγκινείσαι. Οι ήρωές μας, οι πρόγονοί μας, αγωνίστηκαν γι’ αυτόν τον Τόπο, για του Χριστού την Πίστη τη Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία. Ε, δεν θέλουν να το λέμε πια αυτό. Και ποιοι δεν θέλουνε; Οι ιδεοληπτικοί αριστεροί. Γιατί; Δεν τους αρέσει; Μα είναι γραμμένο στην ιστορία .. Τα λένε οι πηγές. Όχι η ιστορία της κυρίας Ρεπούση, όχι. Η ιστορία η πραγματική των πηγών. Ούτε η καινούρια ιστορία που κόβουμε κεφάλαια ή τα Θρησκευτικά που τα μεταλλάσσουμε. Γιατί το πάθος των ιδεοληπτικών αυτό είναι. Να μεταστρέψουν συνειδήσεις. Εκεί λοιπόν γίνεται ο μεγάλος πόλεμος για μία ακόμη φορά, να αλλάξουμε συνειδήσεις.
***
Απομαγνητοφώνηση Φαίη/Αβέρωφ
Δείτε εδώ το  το βίντεο

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Βραχονησίδες Χριστιανά Νοτιοδυτικά της Σαντορίνης

Γύρω από την κοσμοπολίτικη και πολύβουη Σαντορίνη, υπάρχουν διάσπαρτες βραχονησίδες.
Ένα από τα συμπλέγματα αυτά είναι και οι βραχονησίδες Χριστιανά, όπου συμπεριλαμβάνεται η συστάδα των τριών νησίδων: Χριστιανή, Ασκανία και η Εσχάτη.
Από μικρό παιδί άκουγα πολλές ιστορίες και βιώματα συγχωριανών μου, που διέμεναν μόνιμα στο χώρο αυτό βοσκίζοντας τα αιγοπρόβατά τους, τα οποία μου προκαλούσαν ιδιαίτερη εντύπωση.
Ένας από αυτούς ήταν και ο αείμνηστος  Ευάγγελος Πρέκας γνωστός ως  "Φώτης" και ως ταχυδρόμος της μετέπειτα αλλά παλαιότερης εποχής (μεταφέροντας τα δέματα από
Σαντορίνη - Αθήνα και αντιστρόφως, μέσα σε καλάθια με ραμμένο πανί στο στόμιό του, ή και κούτες δεμένες καλά με το ανάλογο σχοινί της εποχής), καθώς και ο συγχωριανός Αρτέμιος Δακουτρός.


Αριστερά ο αείμνηστος
 Ευάγγελος Πρέκας γνωστός ως  "Φώτης"

Μετέπειτα από αρκετά χρόνια περίπου κατά το έτος 1977 πήγα για πρώτη φορά στο νησί με ένα από τα ψαροκάικα του χωριού, για αναζήτηση καλύτερης ψαριάς και παράλληλα ανεβήκαμε στο νησί.
Τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα στο χώρο αυτό, με τα όσα άκουγα παλαιότερα για την μεγαλύτερη εξ΄ αυτών βραχονησίδα Χριστιανή.
Πέρα από τους τότε  βοσκούς που διέμεναν κάποτε στον ερημικό αυτό χώρο, τους διερχόμενους ψαράδες που επισκεπτόντουσαν σποραδικά το νησί, υπήρχαν και άλλοι εφήμεροι επισκέπτες όπως:
Ορισμένοι προσκηνητές στο μικρό και γραφικό εκκλησάκι του Άη Βασίλη, κυνηγοί για ένα καλύτερο κυνήγι από αγριοκούνελα, αλλά και ορισμένοι "λιμνάρηδες" με ιδιαίτερο μεράκι, οι οποίοι πήγαιναν κατά το μήνα Οκτώβρη έτσι ώστε να πιάσουν ορισμένα ωδικά αποδημητικά πουλιά όπως: φλώρια, καρδερίνες κτλ. 
   Μέχρι και σήμερα όλα αυτά ταξίδευαν ευχάριστα στο νου μου, χωρίς να έχω κανένα επιπλέον στοιχείο για τις βραχονησίδες αυτές, μέχρι που εντελώς τυχαία  βρέθηκε στα χέρια μου, μια ωραία διατριβή από τον Πυργιανό μας συμπατριώτη Αντώνη Καραμολέγκο και πρώην Πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας Πύργου του Δήμου Θήρας και την ομάδα του, αναφερόμενος εκτενέστερα για τις νησίδες αυτές!
Θέλω να τον ευχαριστήσω θερμά για την έκδοση του βιβλίου του: ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑ εκδόσεις Καλλίστη 2013, το οποίο αξίζει να μελετήσει και να ενημερωθεί ο κάθε ενδιαφερόμενος.
 Ανάλογη ενέργεια έκανε και πολύ πιο παλαιότερα καταγράφοντας τις εκκλησίες του Χωριού του <Πύργος> με τίτλο: Οι Εκκλησίες του Χωριού μας εκδόσεις Καλλίστη 2005.
 
      Τα Χριστιανά κατά τον μεσαίωνα (1475 - 1546) που στις Κυκλάδες δρούσε ο ξακουστός πειρατής και τρομερός κουρσάρος Χαϊρεντίν Μπαρμαρόσα ο "Κοκκινογένης" με Τούρκους και Αγλερινούς πειρατές, ο χώρος αυτός υπήρξε ως ορμητήριο και κρυσφύγετο του κρυμμένου θησαυρού από τις επιδρομές που έκαναν στο θαλάσσιο χώρο και στα γύρω νησιά. 

  Από το εκκλησάκι του Άη Βασίλη έχουμε αναμνηστική φωτογραφία του αμείμνηστου Παπά-Λευτέρη από το Μεγαλοχώρι, καθώς και την αναμονή του στη θαλάσσια περιοχή για την αναχώρησή του για Σαντορίνη....
 
πηγή:giannisargyros.

"Ἐπιστήμη-Θεολογία, Ἀπὸ τὸ ἀκατανόητο τοῦ κτιστοῦ στὸ μεθεκτὸ τοῦ ἀκτίστου"



Ἡ ὁμιλία τῆς ἀναγορεύσεως τοῦ Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου σὲ Ἐπίτιμο Διδάκτορα τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, 3.11.2008

Αἰσθάνομαι εἰλικρινῆ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴ μοναδικότητα τῆς ἐξαιρετικῆς τιμῆς τῆς παρούσης στιγμῆς. Ἐπιτρέψτε μου στὴν ἀρχὴ αὐτῆς τῆς ὁμιλίας δημόσια να ὁμολογήσω ὅτι τίποτε δὲν ἔχει μεγαλύτερη τιμὴ καὶ ἀξία ἀπὸ τὴν πνευματικὴ τιμὴ ποὺ προσφέρει ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ Θεολογία. Μὲ τὴν ἔννοια αὐτήν, ἡ παροῦσα εὐκαιρία ἀποτελεῖ βαρύτατο δῶρο γιὰ μένα, τὸ ὁποῖο ἀναγνωρίζω καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο σᾶς εὐχαριστῶ πολύ.

Σὲ μιὰ χρονικὴ συγκυρία παγκόσμιου ἐκφυλισμοῦ τῶν πολιτικῶν ἰδεολογιῶν, γενικευμένης κατάρρευσης τοῦ χρηματοοικονομικοῦ μας εἰδώλου, ἀπροσδόκητου κλονισμοῦ τῆς τεχνολογικῆς καὶ ἐπιστημονικῆς μας ἔπαρσης στὴ Γενεύη, ἀνεπίστροφης καταστροφῆς του φυσικοῦ μας περιβάλλοντος σὲ κάθε γωνιὰ τῆς γῆς καὶ ἀλόγιστης ἐκδαπάνησης τοῦ φυσικοῦ μας πλούτου∙ σὲ μιὰ περίοδο ποὺ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα ἐπιστρατεύονται γιὰ νὰ καταργήσουν τὰ αἰώνια «δικαιώματα» τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀμφισβητήσουν τὶς παγκόσμιες ἠθικές, κοινωνικὲς καὶ λογικὲς σταθερές, σὲ μιὰ ἐποχὴ πλήρους ἀνατροπῆς τοῦ διαχρονικοῦ συστήματος τῶν ἀξιῶν, νοσηρῆς προβολῆς τῶν ἀνθρώπινων ἐπιτευγμάτων καὶ ταυτόχρονης περιπλοκῆς τῶν διαπολιτισμικῶν ἐπικοινωνιακῶν μηχανισμῶν, σὲ μιὰ στιγμὴ ποὺ ἡ ἔννοια τῆς κοινωνίας ἀποτελεῖ ἄγνωστη ἐμπειρία καὶ ὁ περὶ Θεοῦ λόγος στερεῖται θεολογίας, τὸ Τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας τῆς ἱστορικῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν μοῦ κάνει τὴν τιμὴ νὰ μὲ ἀναγορεύσει διδάκτορά του.

Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν ἐποχὴ ποὺ ἐπὶ πλέον διασπᾶ ἱστορικοὺς δεσμούς, ὅπως τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος μὲ τὴ ζῶσα χριστιανικὴ πνοή, ἢ αἰώνιες σχέσεις, ὅπως τῆς φυσικῆς γνώσης μὲ τὴν πνευματικὴ ἐμπειρία, δυσκολεύομαι πολὺ νὰ ἀξιολογήσω τὴν παροῦσα στιγμὴ καὶ νὰ προσδιορίσω μὲ ἀκρίβεια τὶς συντεταγμένες της. Βλέποντας ὅμως στὴν αἴθουσα αὐτὴν τῶν Τελετῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν νὰ συνυπάρχουν τὰ λάβαρα τῆς Ἀθηνᾶς καὶ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, θεολόγοι ἐπιστήμονες καὶ ἐπιστήμονες πιστοί, σεβασμὸς στὴ θύραθεν καὶ στὴν κατὰ Θεὸν σοφία, καὶ διερωτώμενος γιὰ πόσο ἀκόμη καὶ γιατὶ ὄχι γιὰ πάντα, καταλήγω στὸ κλειδὶ τῆς σημερινῆς ἐκδηλώσεως.

Ἡ λέξη κοινωνία εἶναι μία μαγικὴ λέξη, συγγενὴς μὲ τὴ λέξη μέθεξη. Σημαίνει περιχώρηση ἐν ἀγάπῃ, ὅταν ἀναφέρεται στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Σημαίνει ἀνακάλυψη υἱοθεσίας, ἀποκάλυψη ἀληθείας καὶ «ὀθνεία ἀλλοίωση», ὅταν ἀναφέρεται στὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Σημαίνει ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνεύρεση, συνάντηση, συμπόρευση, ζωντανὸ διάλογο, ὅταν ἀναφέρεται σὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη σχέση. Σκέφθηκα, λοιπόν, σήμερα νὰ μιλήσω γιὰ τὴν ἐν τοῖς πράγμασι κοινωνία δύο φαινομενικὰ ἀντικρουομένων ἢ τουλάχιστων ἀσύμβατων συστημάτων σκέψης: τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης καὶ τῆς συνακόλουθης ἐπιστημονικῆς λογικῆς ἀφ’ ἑνὸς καὶ τῆς διαχρονικῆς Ὀρθόδοξης θεολογικῆς πνοῆς -ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ὁ ὅρος- ἀφ’ ἑτέρου.


Τὸ ἀσύλληπτο τῆς ἀριθμητικῆς πραγματικότητος

Βασικὸ στοιχεῖο τοῦ κτιστοῦ κόσμου, ἀποτέλεσμα τῆς θείας σοφίας,  εἶναι ἡ ἁρμονία, ἡ ὁποία πιὸ πολὺ διαπιστώνεται παρὰ κατανοεῖται, γίνεται περισσότερο ἀντιληπτὴ καὶ ἐλάχιστα καταληπτή. Συνδέεται κυρίως μὲ μιὰ ἀπολαυστικὴ αἴσθηση παρὰ μὲ μιὰ ἱκανοποιητικὴ ἑρμηνεία. Ὁ κόσμος μας δὲν κυριαρχεῖται μόνον ἀπὸ ἕνα χρῶμα, ἀπὸ μία συχνότητα, ἀπὸ ἕνα εἶδος, ἀπὸ φωτοαντιγραφικὴ ὁμοιότητα, ἀπὸ μονότονη συμμετρία. Γιὰ κάποιον λόγο, παρουσιάζει ἀνακουφιστικὲς ἀσυμμετρίες, ὄμορφες ἀνομοιότητες, ἰσορροπημένες ποικιλότητες, ἁρμονικές διαφορετικότητες. Αὐτὲς γεννοῦν τὴ μελωδία, συνθέτουν τὴν ἁρμονία, προβάλλουν τὴν αἰσθητική, ὑπογραμμίζουν τὴ σημασία τῆς συμπληρωματικότητας, ἀναδεικνύουν τὰ πρόσωπα.

Ἡ ποικιλότητα ἀποτελεῖ ἰδίωμα τοῦ φυσικοῦ κόσμου, ἡ δὲ αἰτία καὶ ἡ ἀριθμητική της ἔκφραση ὑπερβαίνουν τὶς ἀνθρώπινες ἀντιληπτικὲς δυνάμεις καὶ συνθλίβουν τὰ ὅρια τοῦ νοῦ. Στὸ σύμπαν μιλᾶμε γιὰ δισεκατομμύρια γαλαξιῶν μὲ μεγάλες μεταξύ τους ὁμοιότητες ἀλλὰ καμμία ταυτότητα· κανένας δὲν εἶναι ἴδιος μὲ κάποιον ἄλλον. Κάθε γαλαξίας ἔχει δισεκατομμύρια ἀστέρων, ποὺ καὶ αὐτοὶ παρουσιάζουν μία τεράστια ποικιλία ἰδιοτήτων, χαρακτηριστικῶν, χημικῆς συστάσεως, πυρηνικοῦ περιεχομένου.

Στὸν κόσμο τῆς Μοριακῆς Χημείας, συναντοῦμε ἕνα πλῆθος ἀπὸ στοιχεῖα, καθὼς δὲ διεισδύουμε στὰ ἐνδότερα τοῦ ὑπατομικοῦ κόσμου καταλήγουμε σὲ ποικίλα στοιχειώδη σωμάτια, ὅπου τὸ καθένα ἔχει τὴν ἀποστολή του καὶ ἐπιτελεῖ τὸν μοναδικὸ σκοπό του. Ἄλλα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ὑλικὰ (ὅπως τὰ quarks καὶ τὰ λεπτόνια), ἄλλα εἶναι φορεῖς τῶν δυνάμεων καὶ ἄλλα πολὺ βαρύτερα, τὰ ὑπερσωματίδια, φαίνεται πὼς συμπληρώνουν τὴν ἀπαιτούμενη συμμετρία.

Ἀλλὰ καὶ στὸ φυτικὸ καὶ ζωϊκὸ βασίλειο ἀντικρύζει κανεὶς μιὰ ἀνάλογη κατάσταση. Ἕνα πλῆθος εἰδῶν, τὸ καθένα μὲ τὰ ἰδιώματα καὶ τὴ γενετικὴ πολυπλοκότητα καὶ διαφορετικότητά του, γεμίζουν καὶ κοσμοῦν τὸν κόσμο μὲ τὴ συνεισφορὰ καὶ τὴν παρουσία τους.

Κάποιες δεκάδες χιλιάδες γονιδίων συνδυάζονται μεταξύ τους γιὰ νὰ ἐκφράσουν μορφολογικὰ χαρακτηριστικὰ καὶ νὰ προσδιορίσουν τὴ δυναμικὴ τῆς ὑγείας τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Οἱ ἀριθμοὶ ποὺ ἐκφράζουν τὴ γενετικὴ καὶ γονιδιωματικὴ διαφορετικότητά μας εἶναι ἀσύλληπτοι.

Ἡ δύναμη τῆς ποικιλότητας φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀνομοιομορφία τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει 23 ζεύγη χρωμοσωμάτων, καὶ κατὰ τὴ σύντηξη ὠαρίου-σπερματοζωαρίου μποροῦν νὰ δημιουργηθοῦν 232 διαφορετικὰ μεταξύ τους ζεύγη. Αὐτὰ συνδυαζόμενα ἀνὰ 23 δημιουργοῦν ἕνα ἀσύλληπτο γενετικὸ «ἀνακάτωμα» ποὺ δίνει 1040 ἀνεξάρτητες δυνατότητες, πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι δύο γονεῖς θὰ μποροῦσαν νὰ δώσουν ἕναν τέτοιον ἀριθμὸ διαφορετικῶν μεταξύ τους ἀπογόνων[1]. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχουν δύο ἀπόλυτα παρόμοια ἀνθρώπινα ὄντα καὶ ὅτι ποτὲ δὲν θὰ ὑπάρξουν[2].

Ὅλα αὐτὰ τὰ παρατηροῦμε ἢ καὶ τὰ ὑπολογίζουμε, χωρὶς ὅμως νὰ κατανοοῦμε τὶς διαστάσεις καὶ τὶς ἀποστάσεις τους, χωρὶς νὰ χωροῦμε τὶς ἡλικίες τους, τὴν ἱστορία τους, χωρὶς νὰ ἀντιλαμβανόμαστε τὰ μεγέθη τους καὶ τὰ αἴτιά τους. Ἀριθμοὶ πάνω ἀπὸ 1010, δηλαδὴ μεγαλύτεροι ἀπὸ δέκα δισεκατομμύρια, δὲν χωροῦν στὴν ἀνθρώπινη ἀντίληψη. Ἀρκεῖ κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι γιὰ νὰ καταμετρηθοῦν τὰ 6,5 δισεκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων ποὺ σήμερα ζοῦν στὴ γῆ, μὲ συχνότητα ἑνὸς τὸ δευτερόλεπτο, ἀπαιτοῦνται περισσότερα ἀπὸ 220 χρόνια. Στὸ σύμπαν ὅμως μιλοῦμε γιὰ μεγέθη μέχρι καὶ 1087, τόσος εἶναι ὁ ὄγκος του σὲ mm3. Κάθε προσπάθεια νὰ κατανοηθοῦν αὐτοὶ οἱ ἐκθέτες ἀποτελεῖ τραγικὴ ματαιοπονία. Μιλοῦμε γιὰ χρόνους 10-43sec∙ αὐτὸς ὁ ἀριθμὸς προσδιορίζει τὴν πιὸ ἀπόμακρη στιγμὴ ἀπὸ τὸ σήμερα καὶ τὴν πιὸ κοντινὴ στὸ big bang∙ ἕνας μικρὸς χρόνος ἴσος μὲ αὐτὸν ποὺ ἀπαιτεῖται ὥστε τὸ φῶς, ποὺ καλύπτει τὴν ἀπόσταση Γῆς - Σελήνης σὲ ἕνα δευτερόλεπτο, νὰ διανύσει ἀπόσταση ἴση μὲ τὴ διάμετρο τοῦ πρωτονίου. Οὔτε τὸ μεγάλο συλλαμβάνεται οὔτε τὸ μικρὸ χωράει στὸ νοῦ μας.

Τελικά, ἡ ἀκρίβεια ὅλων αὐτῶν τῶν ἀριθμῶν εἶναι μᾶλλον ἐνδεικτική, στατιστικὴ καὶ συχνὰ ἀσυμπτωτικὴ παρὰ ἀριθμητικὰ καὶ λογικὰ ἀποδεικτική. Ἀλλὰ καὶ ὅταν συμβαίνει τὸ δεύτερο, ἡ κατανόηση αὐτῶν τῶν μεγεθῶν εἶναι ἐντελῶς ἀδύνατη. Ὁ κτιστὸς κόσμος μας γνωρίζεται, ἀλλὰ δὲν κατανοεῖται.


Μιὰ φύση μὲ κρυμμένα τὰ μυστικά της

Στὸν ὑπέροχο καὶ ταυτόχρονα παράξενο αὐτὸν κόσμο, συνυπάρχει τὸ μικρὸ μὲ τὸ μεγάλο, τὸ κατανοητὸ μὲ τὸ ἀκατανόητο, ἡ γνώση μὲ τὴν ἀγνωσία, τὸ μεγαλεῖο μὲ τὴ μικρότητα, τὸ καλὸ μὲ τὸ κακό, ἡ ἑνότητα μὲ τὴ διαφορετικότητα.

Ἐνῶ κάποιοι μιλοῦν γιὰ τὴ θεωρία τῶν πάντων, διακηρύσσουν ταυτόχρονα ὅτι «εἴμαστε μιὰ ἀνακατανομὴ τοῦ τίποτα»∙[3] ἐνῶ ἀναφερόμαστε σὲ θεωρίες Ὑπερσυμμετρίας, αὐτὲς ποὺ μὲ βεβαιότητα σήμερα υἱοθετοῦμε ἔχουν τὰ ὀνόματα τῆς Σχετικότητας καὶ τῆς Ἀβεβαιότητας. Ἐνῶ θεωροῦμε ὅτι ἀποκρυπτογραφοῦμε τὰ γενετικὰ μυστικά μας, ταυτόχρονα ἀδυνατοῦμε νὰ καταπολεμήσουμε μικροὺς καὶ μεγάλους βιολογικοὺς ἐχθρούς μας. Ἴσως βρίσκουμε τὰ μυστικὰ τῶν θεωριῶν μας, ἴσως περιγράφουμε τὴν ἀπώτερη ἀρχὴ καὶ τὸ ἔσχατο τέλος μας ἢ τὶς λεπτομέρειες τοῦ μικρόκοσμου καὶ τοῦ μακρόκοσμου μας, δὲν τὰ καταφέρνουμε ὅμως καλὰ μὲ τὸ παρὸν καὶ τὴν πραγματικότητά μας. Ἐνῶ μὲ τὸ ἐργαλεῖο τοῦ πολὺ μικροῦ καὶ χρονικὰ ἀπειροστοῦ, ἀνιχνεύουμε τὰ μυστικὰ τοῦ κοσμικὰ ἀρχικοῦ καὶ τοῦ συμπαντικὰ πολὺ μεγάλου, καταφέρνουμε τὰ μικρὰ προβλήματα νὰ τὰ κάνουμε ἀνυπέρβλητα μεγάλα.

Ἡ φύση δείχνει πώς, ὅσο τὴν πλησιάζουμε, ἀρέσκεται νὰ ἀποκρύπτει τὰ μυστικά της. Πλησιάζουμε στὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου, μόλις 10-43 sec ἀπὸ τὸ big bang, καὶ πρὶν τὴν κατακτήσουμε, καταρρέουν οἱ ἐξισώσεις μας, ἔχουμε ἀνωμαλία (singularity). «Ἡ μεγάλη Ἔκρηξη εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἄγνοιάς μας»[4], ὁμολογεῖ ὁ μεγάλος Ἕλληνας φυσικὸς Γιάννης Ἡλιόπουλος. Κυνηγοῦμε τὶς ἐσχατιές τοῦ σύμπαντος, τὰ πιὸ ἀπόμακρα σημεῖα του, καὶ διαπιστώνουμε ὅτι, ὅσο τὶς πλησιάζουμε, αὐτὲς ἀπομακρύνονται μὲ μεγαλύτερη ταχύτητα (νόμος τοῦ Hubble). Ὅσο αὐξάνουμε τὴ γνώση μας γιὰ τὸν κόσμο, τόσο αὐτὸς ἀποκαλύπτει τὴ διογκούμενη ἀγνωσία μας. Ἡ θεωρία τῆς ἀβεβαιότητος (Uncertainty Principle) αὐτὸ ἀποδεικνύει. Προσδιορίζουμε μὲ ἀκρίβεια μιὰ ἰδιότητα τῆς φύσης καὶ ὑποχρεωνόμαστε σὲ σφάλμα γιὰ τὴ συζυγῆ της. Τὸ ἴδιο καὶ στὸ σύμπαν∙ προχωροῦμε στὴν ἔρευνά του καὶ βρίσκουμε μαῦρες τρύπες, σκοτεινὴ ὕλη καὶ ἐνέργεια, μυστικὲς συμμετρίες, σωμάτια ποὺ ἀγνοοῦμε τὰ βασικά τους στοιχεῖα, παράξενες ὀντότητες, ποὺ τοὺς ἀποδίδουμε μεταφυσικὰ ὀνόματα (strange quark, God’s particle), οἱ ὁποῖες ὅμως κρύβουν τὰ πιὸ ὡραῖα μυστικά.

Ὁ κόσμος γίνεται φοβερὰ ἑλκυστικός, ἀλλὰ ἀποδεικνύεται τραγικὰ ἀπομονωτικός. Οἱ μεγάλες φυσικὲς σταθερὲς ἔχουν τιμὲς ποὺ δικαιολογοῦν τὴν ὑποχρεωτική μας ὕπαρξη ὡς ἀνθρώπων (Ἀνθρωπικὴ Ἀρχή) ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπίσης ὑποχρεωτική μας ἀπομόνωση. Τὸ σύμπαν εἶναι τεράστιο καὶ οἱ ταχύτητες ἀνυπέρβλητα μικρές. Ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός, ἡ μεγαλύτερη ταχύτητα, ἡ ταχύτητα τῆς ἐπικοινωνίας μας, εἶναι ἀξεπέραστη καὶ πεπερασμένη. Μποροῦμε νὰ ἀκοῦμε -νὰ λαμβάνουμε ἐρεθίσματα-, μποροῦμε νὰ μιλᾶμε -νὰ στέλνουμε μηνύματα-, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ διαλεχθοῦμε, ἀδυνατοῦμε νὰ ἐπικοινωνήσουμε διαστρικὰ καὶ διαγαλαξιακά. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸ ποὺ βλέπουμε μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ τηλεσκόπιά μας εἶναι μόλις τὸ 4% τοῦ σύμπαντος. Τὸ ὑπόλοιπο 23% εἶναι σκοτεινὴ ὕλη καὶ τὸ 73% σκοτεινὴ ἐνέργεια. Καὶ ἐκεῖ κρύβεται τὸ μυστικὸ τοῦ κόσμου μας. Εἶναι τόσο λίγα αὐτὰ ποὺ γνωρίζουμε καὶ τόσο περισσότερα αὐτὰ ποὺ ἀγνοοῦμε!

Κάτω ἀπὸ εἰδικὲς συνθῆκες, ἡ φυσικὴ καὶ ἡ γεωμετρία ἐκφράζονται μὲ τρόπους ποὺ ἀντιβαίνουν στὶς αἰσθήσεις μας. Ἡ πραγματικότητα μοιάζει περισσσότερο μὲ φαντασία. Στὶς μεγάλες διαστάσεις, στὸ σύμπαν, ὁ χῶρος καμπυλώνεται, ἡ εὐκλείδια γεωμετρία καταργεῖται. Στὶς ἀπειροστὰ μικρές, ὁ χῶρος ἀποκτᾶ πολλαπλότητα καὶ φυσικὲς διαστάσεις -ἴσως ἑπτὰ τὸν ἀριθμό- ἐντελῶς ἄγνωστες καὶ ξένες στὴ φυσική μας ἀντίληψη. Στὶς ὑψηλὲς ταχύτητες ὁ χρόνος διαστέλλεται, τὸ μῆκος συστέλλεται, ἡ φυσικὴ αἴσθηση παραβιάζεται. Στὶς διαστάσεις τῆς νανοκλίμακας, ποὺ πλέον τεχνολογεῖται, ἡ ὕλη ἐμφανίζει ἐντελῶς ἀσυνήθεις ἰδιότητες καὶ ἐνῶ στὴν τεχνολογία θαυματουργοῦμε στὴν πρόληψη καὶ πρόνοια ἀδυνατοῦμε.

Μιὰ ἀκόμη ματιὰ στὸν κόσμο μας μᾶς πείθει ὅτι ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ὀμορφιά του συνυπάρχουν μὲ ἀτέλειες, ἀναπηρίες, φθορὰ καὶ θάνατο. Μέσα σὲ ἀστρικὰ συντρίμμια γεννιοῦνται νέοι ἀστέρες. Μαζὶ μὲ τὴν ὑπερσυμμετρία στὰ 10-33cm τοῦ πρωτόγονου σύμπαντος ἢ στὰ 10-36 sec ἀπὸ τὸ big bang, ὑπάρχει μιὰ μεγάλη ἀσυμμετρία στὸν κόσμο ποὺ ἀντιλαμβανόμαστε μὲ τὶς αἰσθήσεις καὶ ποὺ ἀποτελεῖ τὸ σπίτι μας. Τὸ σύμπαν παρὰ τὰ φωτεινὰ ἀστέρια του, τὶς ὑψηλὲς θερμοκρασίες τους, τὰ ἄπειρα ἀστρικὰ συστήματά του, τὴν ἀέναο κίνηση τῶν γαλαξιῶν του, εἶναι πολὺ σκοτεινὸ -μὲ ἐλάχιστα φωτόνια-, εἶναι πολὺ ψυχρὸ -μόλις 2,70 Κ, εἶναι πολὺ ἄδειο -μὲ τεράστιο κενό, στατικό.

Τὸ ἀκατανόητο συντελεῖ ὥστε κάποιοι νὰ προσπαθοῦν τὶς φιλοσοφικὲς ἐπιθυμίες τους νὰ τὶς θωρακίσουν μὲ μεταφυσικίζουσες ἐπιστημονικὲς θεωρίες, νὰ τὶς κρύψουν σὲ ἐξωσυμπαντικοὺς κόσμους, σὲ ἀναπόδεικτες ἑρμηνεῖες, σὲ ἀκατανόητες καὶ ἀνεξέλεγκτες ἐπιστημονικοφανεῖς ἀδολεσχίες. Μιλοῦν γιὰ ὑπερσυμμετρίες, γιὰ πολυσύμπαντα, γιὰ πιθανολογικὲς φαντασιώσεις, γιὰ παραμυθένιους ἐκθέτες στὶς ποσοτικές τους ἐκτιμήσεις. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐνίοτε διαφωνοῦν ἐπὶ τῆς ἐπιστήμης μὴ ἐπιστημονικά. Ἀπορρίπτουν τὴν πίστη, ἀλλὰ ὁ μόνος τρόπος νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὶς θεωρίες τους, ποὺ κανεὶς δὲν κατανοεῖ, εἶναι νὰ τοὺς πιστέψουμε. Φαίνεται πὼς ἐνῶ ἡ αἴγλη τῆς ἐπιστήμης εἶναι μεγαλύτερη, ἡ ἕλξη τῆς φιλοσοφικῆς αὐθαιρεσίας εἶναι δυνατότερη.

Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη χρησιμοποιεῖ ὅρους ποὺ μοιάζουν μεταφυσικοί, γνωρίζοντας ὅτι μὲ τὰ μέσα καὶ τὰ ἐργαλεῖα της εἶναι στὴν οὐσία ἀσυμπτωτικοί, ἄφθαστοι, ἀπρόσιτοι. Γιὰ παράδειγμα τὸ ἄπειρο -ἔχει καὶ μαθηματικὸ σύμβολο-, τὸ αἰώνιο -ἀποτελεῖ φυσικὸ πλέον ὅρο- ὅλο καὶ περισσότερο χρησιμοποιούμενο. Οἱ τελευταῖες θεωρίες βιάζονται νὰ μιλήσουν γιὰ τελειότητα καὶ πληρότητα ἑρμηνειῶν. Παρὰ ταῦτα ἡ ἐπιστήμη στὴν προσπάθειά της νὰ γνωρίσει καλὰ τὸν κτιστὸ κόσμο ὁδηγεῖται στὴ συνειδητοποίηση τῆς ἀδυναμίας της νὰ τὸν κατανοήσει.

Η εμφάνιση του Ιησού Χριστού στον άγιο Συμεών το Νέο Θεολόγο (από εδώ)

Τὸ μυστήριο τοῦ ἀνθρώπου
Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴ φύση, ἔχουμε πρόβλημα καὶ μὲ τὴν κατανόηση τῆς βιολογικῆς μας ταυτότητος.

Στὸν κώδικα τῆς ζωῆς, ἀνοίγουμε τὸ βιβλίο καὶ διαπιστώνουμε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τὸ διαβάσουμε. Κι ἐδῶ μιλοῦμε μὲ ἀριθμοὺς ποὺ δὲν κατανοοῦμε, μὲ πιθανότητες ποὺ δὲν ἐπιβεβαιώνονται. Προσεγγίζουμε τὸ γονιδίωμα, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ἀποκαλύπτουμε τὴ γενετικὴ ἀλήθεια μας, καὶ αὐτὸ μᾶς προωθεῖ στὸ πρωτέωμα, μὲ τὴ διαβεβαίωση τῆς μεγαλύτερης ἀγνοίας μας. Πρὶν προλάβουμε νὰ μάθουμε τὸ ἕνα ἀλφάβητο, ὁδηγούμαστε στὴν ἀνάγκη ἐκμάθησης μιᾶς δυσκολότερης γλώσσας.

Μέσα ἀπὸ τὴν ἐξαφάνιση τῶν μορφῶν τῆς ζωῆς, ἐμφανίζονται ἄλλες πιὸ ἐξελιγμένες. Μέσα στὴ γενετικὴ περιουσία τοῦ ἀνθρώπινου κυττάρου, ἀκόμη καὶ τὸ ἀποκαλούμενο ἄχρηστο DNA (junk DNA), φαίνεται πὼς διακριτικὰ ἀποκρύπτει πλοῦτο μυστικῶν ποὺ παίζουν ἕναν καθόλου εὐκαταφρόνητο ρόλο στὴν ὅλη κληρονομικὴ διαδικασία καὶ τὸν προσδιορισμὸ τῶν βιολογικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ ἀτόμου.

Οἱ σύγχρονες ἐπιστῆμες τῆς νευροφυσιολογίας καὶ τῆς νευροβιολογίας μᾶς ὁδηγοῦν στὸ συμπέρασμα ὅτι τελικὰ τὸ ὄργανο τῆς νόησης, μᾶς εἶναι ὁ μεγάλος ἄγνωστος. Δὲν κατανοοῦμε οὔτε τοὺς μηχανισμοὺς τοῦ ἐγκεφάλου οὔτε τὴ δυναμικὴ τῆς κατανόησης.

Αἰσθανόμαστε πὼς τὸ πραγματικὸ σύμπαν εἶναι αὐτὸ τῆς ἀγνωσίας μας, ὅπου ὅμως μποροῦμε νὰ ἀπολαμβάνουμε διάσπαρτους ἀστέρες καὶ γαλαξίες, ἀπόψεις καὶ θεωρίες, ἐντυπωσιακῆς ἀλλὰ μερικῆς γνώσεως «ὡς δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι»[5].

Στὸ ἴδιο συμπέρασμα καταλήγει καὶ ἡ φιλοσοφικὴ ὁδός. Οὔτε αὐτὴ μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ κατανοήσουμε πῶς ἡ μεγάλη ἡλικία τοῦ σύμπαντος συνυπάρχει μὲ τὴ σύντομη ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ἀνθρώπινο μεγαλεῖο μὲ τὴ μικρότητα, ἡ σοφία τοῦ κόσμου καὶ ἡ ὀμορφιὰ μὲ τὴν καταστροφικότητα, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ καλωσύνη μὲ τὸ κακό.

Ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς τοῦ ὅποιου ἀνθρώπου ἀποτελεῖ ἀσύλληπτο κλάσμα τῆς ἡλικίας τοῦ σύμπαντος. Τὸ γεγονὸς ὅτι ζοῦμε μέσα σὲ ἕναν κόσμο σκεπτόμενοι ἀλλὰ ἀγνοοῦντες, δυνατοὶ κατὰ τὴ σκέψη ἀλλὰ ἀπειλούμενοι ἀπὸ τὰ ζῶα καὶ τὴ φύση, γεμᾶτοι ζωὴ ἀλλὰ συνεχῶς καταδιωκόμενοι ἀπὸ τὸν θάνατο, μὲ ἔμφυτη μυστικὴ ἀναζήτηση ἀλλὰ πλήρη ἀνεπάρκεια ἀνακάλυψης τοῦ ὑπερλόγου, ἂν δὲν ἀποτελεῖ τραγωδία, εἶναι μυστήριο. Τελικά, δὲν ἀποτελεῖ μυστήριο μόνον ἡ φύση ἀλλὰ καὶ ὁ κτιστὸς ἄνθρωπος.

Ὁ ἄνθρωπος φαίνεται πὼς εἶναι κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἕνα βιολογικὸ κυτταρικὸ σύστημα. Ἡ ποικιλία τῶν ἐπιλογῶν τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ἡ χαρακτηριστικὴ διαφορετικότητά του, ἡ ἰδιομορφία τῆς ψυχικῆς ἔκφρασής του, ἡ δημιουργικότητα τῆς σκέψης του, τὸ κτίσιμο τοῦ προσώπου του εἶναι κάτι πολὺ παραπάνω ἀπὸ ἀνατομικὰ ἰδιώματα καὶ ἀνιχνεύσιμες βιοχημικὲς διεργασίες. Ἡ βιολογική του ἀρχὴ σηκώνει τὸ βάρος τῆς ὑπαρκτικῆς ἔναρξης, ἐνῶ τὸ τέλος παραπέμπει στὴν εὐθύνη τῆς ἄγνωστης, ἐνδεχομένως πολὺ ἀνώτερης, συνέχειας. Ἡ ἀναγνώριση τοῦ μεγαλείου καὶ τῆς μοναδικότητας τοῦ κάθε ἀνθρώπου ὁδηγεῖ στὴν ὑποψία τοῦ μὴ τέλους του καὶ στὴν αἴσθηση τῆς αἰώνιας προοπτικῆς του. Ἡ βιολογική του ὑπόσταση τὸν κοσμεῖ μὲ τὴν ὀμορφιὰ μιᾶς ὀργανωμένης νομοτέλειας, ἐνῶ ἡ πνευματική του μὲ τὸ μεγαλεῖο μιᾶς ἀνεπανάληπτης αὐτεξουσιότητας.

Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια,  τὸ «ἄν», τὸ «πώς» καὶ τὸ «πότε» τῆς ἀρχῆς καὶ τοῦ τέλους τῆς βιολογικῆς πορείας τοῦ κάθε ἀνθρώπου εἶναι ἐξέχουσας σημασίας. Ἡ ἐποχή μας, μὲ τὴν ἀντισυλληπτικὴ καὶ περιγεννητικὴ τεχνολογία της, μπορεῖ νὰ καθορίσει τὸ ἂν κάποιος θὰ συλληφθεῖ -δηλαδὴ ἂν θὰ ὑπάρξει- καὶ τὸ ἂν τελικὰ θὰ γεννηθεῖ -δηλαδὴ ἂν θὰ ζήσει. Μπορεῖ νὰ ἀλλοιώνει κατ’ ἐπιθυμία τὴ μορφὴ καὶ τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ζωῆς. Μπορεῖ ἐπίσης νὰ ἐπιβραδύνει τὸν θάνατο, μπορεῖ νὰ ἁπαλύνει τὸν πόνο, μπορεῖ νὰ παρεμβαίνει τεχνολογικὰ καὶ νὰ δημιουργεῖ νέες καταστάσεις ζωῆς καὶ πρωτοφανεῖς συνθῆκες θανάτου. Μπορεῖ νὰ προκαλεῖ τὴ δυνατότητα πλήθους ἐπιλογῶν.

Παρὰ ταῦτα, θέτει κενοφανῆ ἐρωτήματα, ποὺ ὅμως ἀδυνατεῖ νὰ ἀπαντήσει, καὶ προξενεῖ πρωτόγνωρα διλήμματα, ποὺ ὅμως προσπαθεῖ μάταια νὰ ὑποβαθμίσει. Ἡ συζήτηση γιὰ τὸ πότε ἀκριβῶς ἀρχίζει ἡ ζωὴ ἢ γιὰ τὸ status τῶν κρυοσυντηρημένων ἐμβρύων ἢ τὸ πῶς συνδέεται ἡ ψυχὴ μὲ τὸ σῶμα ἢ τὸ τὶ ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ καὶ τὶ ὁ θάνατος, ἐνῶ παρουσιάζει ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον δὲν δείχνει νὰ φθάνει σὲ ὁριστικὸ τέλος στὸ ὁρατὸ μέλλον. Οἱ συνέπειές της ὅμως εἶναι τεράστιες, καθὼς ἐνίοτε ὁδηγοῦν σὲ μιὰ εὐπρόσδεκτη εὐγονικὴ καὶ εὐθανασιακὴ λογικὴ ποὺ φαίνεται ἠθικὴ καὶ σὲ μιὰ ἀνεπιθύμητη ἠθικὴ ποὺ παρουσιάζεται πολὺ σκληρή. Μὲ βάση τὴν αὐθαίρετη γνώση τοῦ ἀγνώστου τὸ τοπίο τῆς ἠθικῆς καὶ τῶν ἀξιῶν κυριολεκτικὰ παραμορφώνεται.

Τὸ πότε ἀρχίζει ἢ τελειώνει ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ δὲν εἶναι ἁπλὸ ἐπιστημονικὸ θέμα. Οὔτε προσδιορίζεται μὲ ἀκριβεῖς ὁρισμούς, νομικὲς παρατηρήσεις, πολιτικὲς ἀποφάσεις ἢ ἀριθμούς. Τὸ πῶς καὶ γιατί τῆς ἀρχῆς τῆς ζωῆς εἶναι μυστικὸ ἀνεξιχνίαστο. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ θάνατος. Γιὰ τοὺς λόγους αὐτούς, τὴ ζωὴ δὲν τὴν ἀντικρύζουμε ὡς δικαίωμα πού μᾶς ἀνήκει, ἀλλὰ τὴ σεβόμαστε ὡς μυστήριο πού μας ὑπερβαίνει.


Πρὸς τὸ μεθεκτὸν τοῦ ἀκτίστου


Τὰ πάντα συνηγοροῦν στὸ ὅτι ὁ κτιστὸς φυσικὸς καὶ ὑλικὸς κόσμος δείχνει λίγα καὶ κρύβει πολλά. Τὸ νοητό του μέρος κυρίως ὑποψιάζει γιὰ τὸ πολύ του ἀκατανόητο. Ὁ κόσμος δὲν εἶναι ὅπως τὸν βέπουμε καὶ τὸν νοοῦμε. Ἁπλὰ τὸ γνωστὸ καὶ τὸ νοητὸ παραπέμπουν σὲ ἄλλες διαστάσεις ὕπαρξης, γνώσης καὶ ἀλήθειας, κτιστῆς φυσικά, συμπληρωματικῆς ποὺ ὅμως μᾶς ὑπερβαίνει. Τὸ συμπέρασμα αὐτὸ τὸ ὀφείλουμε στὴ σύγχρονη ἐπιστήμη.

Ζοῦμε σὲ μιὰ μοναδικὴ ἐποχή. Ἡ ἔκρηξη τῆς γνώσης καὶ τῆς πληροφορίας μᾶς ὁδηγοῦν στὸ χρησιμότερο συμπέρασμα: Τελικά, εἴμαστε ἀπίστευτα μικροί, ὑπερβολικὰ μόνοι, πολὺ στιγμιαῖοι γιὰ τοὺς κοσμικοὺς χρόνους  γιὰ νὰ ποῦμε:

α) ὅτι γνωρίζουμε τὸν κόσμο,

β) ὅτι τὸν  κατανοοῦμε καὶ

γ) ὅτι μποροῦμε νὰ ἐπικοινωνοῦμε.

Ἡ μέγιστη ταχύτητα ἐπικοινωνίας, ἡ ἰλιγγιώδης ταχύτητα τοῦ φωτός, εἶναι πεπερασμένη καὶ τὸ σύμπαν ἀσύλληπτα μεγάλο. Αὐτὸ τὴν κάνει πολὺ μικρή. Ἐνῶ, κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη, εἴμαστε κοινωνικὰ ὄντα, «ὁ ἄνθρωπος ζῷόν ἐστι πολιτικόν»[6], εἴμαστε καταδικασμένοι σὲ μοναξιά. Ἐνῶ, κατὰ τὸν ἴδιο Ἕλληνα ἀρχαῖο φιλόσοφο, «φύσει τοῦ εἰδέναι ὀρέγεται ὁ ἄνθρωπος»[7], εἴμαστε καταδικασμένοι καὶ σὲ ἄγνοια. Ἔτσι φαίνεται ἡ ἀνεπάρκεια καὶ τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας μας. Ἐνῶ ἡ κατάστασή μας, τὰ ἐπιτεύγματά καὶ ἡ γνώση μας σὲ ἀνθρώπινη κλίμακα εἶναι ἀπίστευτα, συγκλονιστικὰ καὶ ἀσύλληπτα, τὴν ἴδια στιγμή, σὲ κοσμικὲς διαστάσεις πλησιάζουν τὸ τίποτα καὶ συγγενεύουν μὲ τὸ λάθος.

Ταυτόχρονα, ὅμως, εἴμαστε καὶ πολὺ διαφορετικοὶ καὶ ἰδιαίτεροι μέσα στὸ σύμπαν. Μοναδικοί! Διαθέτουμε λόγο (σκέψη καὶ λογικότητα) καὶ λόγο (δυνατότητα ἔναρθρης ἔκφρασης). Τὸ σύμπαν καὶ ἡ φύση δὲν ἔχουν λόγο, ἀλλὰ ἐμφανίζουν λογική: «Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δὲ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τὸ στερέωμα»[8]. Αὐτὴ τὴ λογικὴ μποροῦμε νὰ τὴν προσεγγίσουμε ἐπιστημονικά, μποροῦμε ὅμως καλύτερα νὰ τὴν κατανοήσουμε πνευματικά.

Σήμερα χρησιμοποιοῦμε ὅρους στὴ Φυσικὴ ὅπως Ὑπερσυμμετρία, Ὑπερχορδὲς, Ὑπερσύμπαντα θέλοντας νὰ δείξουμε τὸ πέραν τοῦ αἰσθητοῦ καὶ λογικοῦ, ὅπως καὶ στὴν Ἐκκλησία χρησιμοποιοῦμε τοὺς ὅρους Ὑπερευλογημένη γιὰ τὴν Θεοτόκο, Ὑπερκόσμιος γιὰ τοὺς ἀγγέλους καὶ Ὑπερούσιος γιὰ τὸν Θεό, γιὰ νὰ ἐκφράσουμε τὸ πέραν τοῦ κατανοητοῦ καὶ τοῦ ἀντιληπτοῦ, τὴν ὕπαρξη τοῦ ὑπὲρ φύσιν κόσμου, τὸ μετὰ καὶ πάνω ἀπὸ τὸ ὑπὲρ τῶν ἐπιστημονικῶν ὅρων.

Παρά ταῦτα, ἡ σύγχρονη ἐπιστημονικὴ φιλοσοφία διακατέχεται ἀπὸ μία τάση νὰ ἀποδείξει τὴν αὐτάρκειά της καὶ γι’ αὐτὸ ἀντιστρατεύεται στὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Ἴσως διότι διαλέγεται μαζί Του στὸ ἐπίπεδο τῆς δυνάμεως. Δὲν θέλει ἕναν παντοδύναμο θεό. Προτιμᾶ δυνατότερο τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐρευνᾶ γιὰ ἀξίες πιὸ σίγουρες, κατὰ τὴν ἄποψή της, χωρὶς Θεό.

Ἡ Ὀρθόδοξη παράδοση, πίστη καὶ θεολογία δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὸ ἐρώτημα τῆς ὕπαρξής τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ αὐτὸ τῆς ἀποδεδειγμένης παρουσίας Του. Ἡ ἐπιστήμη ἀδυνατεῖ νὰ βάλει τελεία στὴν ὑπόθεση τοῦ Θεοῦ. Κάθε προσπάθεια ἀποδείξεως τῆς ὕπαρξής Του εἶναι ματαιοπονία. Ὁ Θεὸς ὡς μυστήριο εἶναι καλύτερα νὰ μπορεῖ νὰ ἀμφισβητεῖται πνευματικὰ παρὰ νὰ ἀποδεικνύεται ἐπιστημονικά. Θεὸς ποὺ ἀποδεικνύεται ὅτι ὑπάρχει ἤ ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ὑπάρχει, δὲν ὑπάρχει, δὲν εἶναι θεός.

Ὁ Θεὸς ὡς ΩΝ ἐμφανίζεται ἀπρόσιτος στὴν κτίση∙ Τὸν ψάχνουμε καὶ κρύβεται, εἶναι ἀμέθεκτος κατὰ τὴν οὐσία Του. Ἀντίθετα, ὡς ΠΑΡΩΝ εἶναι φίλος καὶ πατέρας τῆς κτίσης∙ φανερώνεται, εἶναι μεθεκτὸς κατὰ τὶς ἄκτιστες ἐνέργειές Του∙ βιωματικὰ διαπιστώνεται, κοινωνεῖται. Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη πιστοποιεῖ τὸ πρῶτο∙ ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία ἐπιβεβαιώνει τὸ δεύτερο.

Ὁ Αὐγουστῖνος διεκήρυξε ὅτι μὲ τὸν νοῦ μας μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν Θεό, ἐπειδὴ αὐτὸς συγγενεύει μαζί Του καὶ ἔτσι παρέσυρε τὴ Δύση στὴν ἄκαρπη προσπάθεια τῆς κατανόησης τοῦ ἀκατανοήτου. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, οἱ Πατέρες τῆς Ἀνατολῆς ὑποστηρίζουν ὅτι μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τοὺς περιορισμοὺς τῆς κτιστότητας μόνον ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Ὁ Θεὸς συνδυάζει τὸ κατανοητὸ μὲ τὸ ἀκατανόητο[9].

Ἡ Ὀρθόδοξη παράδοση καταθέτει καὶ στὸν σύγχρονο κόσμο μιὰ θεολογία, ὅπου ὁμολογοῦμε πὼς γνωρίζουμε πολὺ λιγότερα ἀπ’ ὅσα ἀγνοοῦμε, ὅτι τὸ καταληπτὸν τελικὰ εἶναι πολὺ μικρότερο ἀπὸ τὸ ἀκατάληπτον, ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν καταφατική, ὑπάρχει καὶ ἡ ἀποφατικὴ ὁδὸς γνώσεως, ὅτι ὑπάρχει τὸ μυστήριο πού, ἐνῶ δὲν κατανοεῖται, κοινωνεῖται. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀμέθεκτος κατὰ τὴν οὐσία Του καὶ μεθεκτὸς κατὰ τὶς ἄκτιστες ἐνέργειές Του. Ὁ ὅρος «ἄκτιστες» ἀποδυναμώνει τὸ κατανοητό, ἀλλὰ δὲν ἐξασθενίζει τὸ μεθεκτό. Ἐμφανίζεται «καθὼς ἐστί» (Α΄ Ἰω. γ΄ 2), «ὁ ὑπὲρ θέαν καὶ γνῶσιν» ὁρᾶται καὶ γιγνώσεται «δι’ ἀβλεψίας καὶ ἀγνωσίας– τοῦτο γάρ ἐστι τὸ ὄντως ἰδεῖν καὶ γνῶναι»[10]. Ἕνα εἶναι τελικὰ κατανοητό, ἡ ἀκατανοησία τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ κόσμου[11]. Ἡ προσπάθεια τῆς Δύσης νὰ διεισδύσει στὴν ἀμέθεκτη διάστασή Του, τὴν ὁδήγησε στὴ ματαιοπονία τῆς ἀπόδειξής Του. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ σύγχρονη ἐπιστημονικὴ φιλοσοφία.

Ὁ Θεός, ὅπως βιώνεται μέσα στὴν Ὀρθόδοξη ζωή, εἶναι ὑπερβατικὸς γιὰ τὴν δύναμή Του, εἶναι ὅμως ὑπερβατικὸς κυρίως γιὰ τὴ σοφία καὶ ἀγάπη Του. Εἶναι ὑπερούσιος, εἶναι παντέλειος∙ δὲν εἶναι ἀπόμακρος ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ διαρκῶς κενούμενος γιὰ τὸν ἄνθρωπο∙ δὲν εἶναι τιμωρός, ἀλλὰ σταυρούμενος ὁ Ἴδιος∙ δὲν πεθαίνουμε ἐμεῖς καὶ ζεῖ ὁ Ἴδιος, ἀλλὰ πεθαίνει Ἐκεῖνος ἐν χρόνῳ γιὰ νὰ ζοῦμε ἐμεῖς αἰωνίως. Οὔτε μᾶς ἀγαπᾶ δείχνοντάς μας ὑπεροπτικὰ τὴ δύναμή Του, ἀλλὰ δίνοντάς μας τὴ δυνατότητα ὑπερβατικὰ νὰ μετέχουμε τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν Του, τῆς ἀγάπης Του. Ἀπέναντι σ’ Αὐτὸν δὲν στεκόμαστε μὲ τὴν διάθεση νὰ μὴ μᾶς συντρίψει, ἀλλὰ μὲ συντετριμμένη τὴν καρδιά, ἐπειδὴ ἡ ἀγάπη Του εἶναι τέτοια καὶ τόση ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ Τὸν κοινωνοῦμε. Αὐτὸς ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἀντίπαλος ποὺ πρέπει ἡ ἐπιστήμη νὰ ἐξαφανίσει. Οὔτε ἀντικείμενο ποὺ πρέπει νὰ ἀποδείξει. Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης ποὺ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἀνακαλύψει.

Αὐτὸς ὁ Θεὸς κοινωνεῖται καὶ διὰ τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης. Ἀποκαλύπτει ὅμως τὴ σοφία Του, ὅπως καὶ τὴν ἀλήθεια Του, στοὺς «ταπεινοὺς τῇ καρδίᾳ». Τὴν κρύβει ἀπὸ τοὺς ἐπαιρόμενους. Ἡ ὁδὸς γι’ αὐτὴ τὴ γνώση εἶναι ἡ παραδοχὴ τῆς ἀγνωσίας μας. Ὅπως ὑποστηρίζει ὁ Σωκράτης στὴν Ἀπολογία τοῦ Πλάτωνος (21d) «οὐκ οἶδα οὐδὲ οἴομαι εἰδέναι... ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα» καὶ καταλήγει ὅτι εἶναι προτιμότερη ἡ εἰλικρινὴς ἄγνοια τῆς αὐταπατούσης γνώσεως. Ὑπάρχουν ἀλήθειες ποὺ ἀνακαλύπτονται μὲ τὴ γνώση μας, ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἀλήθειες ποὺ ἀποκαλύπτονται ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ἀποδεχόμαστε τὴν ἀγνωσία μας. Ἡ συνειδητοποιημένη αἴσθηση ἄγνοιας, ἡ ἥσυχη θέα τῆς ἐνδοτέρας ἐρήμου μας, ἡ ταπείνωση, ἀποτελεῖ «ὁδὸν ἀρίστην», προκειμένου νὰ βιώσουμε τὴν ψηλάφηση τοῦ ἄγνωστου καὶ ἀκατανόητου μυστηρίου τοῦ κόσμου μέσα στὸν ὁποῖο ζοῦμε.

Ἡ ἐπιστημονικὴ ὁδὸς ἐγκρύπτει στὸ βάθος της μία λεπτὴ ἀπογοήτευση, διότι ἐνῶ γοητεύει καὶ ἐξάπτει τὸ ἐπιθυμητικὸ τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ἀπατηλὴ προσδοκία τῆς κατανόησης τοῦ κτιστοῦ κόσμου, τελικὰ τὸν ὁδηγεῖ στὴν παραδοχὴ τῶν ὁρίων του. Ἡ δυνατότητα πλήρους ἀνακάλυψης τοῦ φυσικοῦ κόσμου εἶναι φραγμένη. Τελικά, μποροῦμε πολὺ λιγότερα ἀπὸ ὅσα ἐπιθυμοῦμε.

Ἀντίθετα, ἡ θεολογία τῆς ἐνώπιον τοῦ ἀποκρύφου καὶ ἀπορρήτου θεϊκοῦ μυστηρίου ταπεινῆς παραστάσεως τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς ἐπιτρέπει τὴν ἐμπειρικὴ μετοχὴ στὴν ἐν ἡμῖν ἀποκάλυψη τοῦ θεϊκοῦ φωτός. Ὁ ἄνθρωπος τῆς Ὀρθόδοξης πίστης δὲν ζητάει ἀπὸ τὸν διαρκῶς κενούμενο Θεὸ νὰ τοῦ φανερώνεται. Δὲν περιμένει, δὲν θέλει πολλά. Τελικά, ὅμως, τοῦ προσφέρεται γνώση πολὺ μεγαλύτερη καὶ περισσότερη ἀπὸ ὅση φαντάζεται. Τοῦ προσφέρεται ἡ «καινή» γνώση, ἡ «ἑτέρα» ἐμπειρία, τὸ «ξένον θέαμα», τοῦ προσφέρεται ὁ Θεὸς ὡς πρόσωπο.

Ἡ ἐπιστήμη μπορεῖ νὰ ἀνεβάσει τὸν ἄνθρωπο στὸ ψηλότερο σκαλοπάτι τῆς γνώσης, στὴν ταπεινὴ συνειδητοποίηση τῶν φυσικῶν καὶ διανοητικῶν ὁρίων του. Ἡ θεολογία μπορεῖ, ἀκριβῶς στὸ σημεῖο αὐτό, νὰ τὸν ὑποδεχθεῖ καὶ νὰ τὸν παραλάβει, προκειμένου νὰ τὸν εἰσαγάγει στὸ ἱερὸ βῆμα τῆς θεϊκῆς ἀποκάλυψης.

Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη μᾶς ὁδηγεῖ νομοτελειακὰ στὴν ἀλήθεια τῆς ἀποφατικῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἀπόδειξη οὔτε μὲ τὴν ἀνακάλυψη. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀποκάλυψη. Καὶ κάτι ἀκόμη. Ἡ ἐπιστήμη εἶναι γιὰ λίγους. Ὁ Θεὸς εἶναι γιὰ ὅλους. Ἀκόμη καὶ γι’ αὐτοὺς ποὺ θέλουν νὰ τὸν ὑποκαταστήσουν. Ἀκόμη καὶ γι’ αὐτοὺς ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ τὸν κατανοήσουν. Ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ἐπιστήμονες!  Ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ...«θεολόγους»!


Σημειώσεις

[1] Claudine Guérin-Marchand: Les manipulation génetiques, p. 28, coll. “Que sais-je?” P.U.F. Paris 1997.

[2] André Boué, La médicine du fœtus, p.39, éd. Odile Jacob, Paris 1995.

[3] Δημήτρης Νανόπουλος, http://www.physics4u.gr/news/2001/nanopoulos.html

[4] Ἡλιόπουλος, Γιάννης. Ἀπὸ τὸ ἀπειροστὰ μικρὸ στὸ ἀπείρως μεγάλο. Τὰ μυστήρια τοῦ Σύμπαντος, τ. 8. Φεβρουάριος 2008, σ. 22

[5] Α΄ Κορ. ιγ΄ 12

[6] W.D. Ross, ἐκδ. 1957. Aristotelis Politica. Ὀξφόρδη: Clarendon Press. Ἀνατ. 1964.

[7] Ἀριστοτέλη, Μετὰ τὰ Φυσικά, 922α, πρώτη πρόταση.

[8] Ψάλμ. ιη΄ 1

 [9] «ἐμοὶ δοκεῖ ἵνα τῷ ληπτῷ μὲν ἕλκῃ πρὸς ἑαυτὸν (τὸ γὰρ τελέως ἄληπτον, ἀνέλπιστον καὶ ἀνεπιχείρητον), τῷ δὲ ἀλήπτῳ θαυμάζηται, θαυμαζόμενον δὲ ποθῆται πλέον, ποθούμενον δὲ καθαίρῃ, καθαῖρον δὲ θεοειδὲς ἀπεργάζηται. Τοιούτοις δὲ γενομένοις, ὡς οἰκείοις ἤδη προσομιλεῖ τολμᾶ τι νεανικὸν ὁ λόγος» (Γρηγ. Θεολόγου, ὁμιλία εἰς τὰ Θεοφάνεια, Λόγος ΛΗ΄ παρ. 7, ΕΠΕ 5.44-46).

[10] Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, PG 3, 1025 A

[11] «Ἄπειρον τὸ Θεῖον καὶ ἀκατάληπτον καὶ ἓν μόνον αὐτοῦ καταληπτὸν ἡ ἀπειρία καὶ ἡ ἀκαταληψία αὺτοῦ» (Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Ἀκριβὴς Ἔκδοσις Ὀρθοδόξου Πίστεως, 1,4).

Ιερά Μητρόπολις Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

Επιτρέπεται η αντιγραφή και ιεραποστολική αξιοποίηση των κειμένων πού θα βρείτε εδώ, είτε ημετέρων ή αντεγραμμένων από άλλους ιστοχώρους, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ορθόδοξα ή φιλορθόδοξα ιστολόγια με υποχρέωση την αναφορά πηγής και συγγραφέως του κειμένου και την μη περικοπή αυτού για οποιονδήποτε λόγο.Τα ανυπόγραφα άρθρα και όσα δεν αναφέρουν πηγή ανήκουν στο υποφαινόμενο ιστολόγιο.
Συνήθως οι εικόνες πού χρησιμοποιούμε, παρέχονται από την αναζήτηση google.Αν νομίζετε ότι η ανάρτηση τους θίγει δικαιώματα σας, ειδοποιήστε να τις κατεβάσουμε.

Ευχαριστούμε